به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران به نقل از Phys، چتان جایسوال، استادیار علوم رایانشی دانشگاه کوینیپیاک، پس از دیدار با مرد جوانی که روی صندلی چرخدار نشسته و دچار اختلالات حرکتی مغزی بود و در برقراری ارتباط با والدینش مشکل داشت، در یک کنفرانس درمانی در سال ۲۰۲۲ تصمیم گرفت به او کمک کند.

وی تصمیم گرفت با استفاده از فناوری هوش مصنوعی تمام توان خود را به کار گیرد تا این بیمار بتواند با عزیزانش ارتباط برقرار کند. جایسوال با همکاری کارن ماجسکی، دانشیار کاردرمانی، و برایان انیل، دانشیار علوم کامپیوتر، و همچنین دانشجویان مایکل روکو و جک دوگان، روی توسعه اولین نرم‌افزار ثبت اختراع‌شده دانشگاه کار کردند؛ نرم‌افزاری که یک سیستم ورودی بدون نیاز به دست با استفاده از هوش مصنوعی است و به کاربران امکان می‌دهد از طریق حرکات چهره به طور کامل ارتباط برقرار کنند و استقلال بیشتری پیدا کنند.

این سیستم که AccessiMove نام دارد، با یک وب‌کم معمولی کار می‌کند و با استفاده از تشخیص زاویه سر، شناسایی چشمک و حرکات چهره و ردیابی نقاط صورت، به کاربران اجازه می‌دهد فرمان‌ها را وارد کرده و نشانگر ماوس را روی صفحه‌نمایش یا دستگاه‌های دیگر حرکت دهند.

جایسوال گفت: «این فناوری به افراد زیادی کمک می‌کند، به ویژه کسانی که دچار ناتوانی یا اختلالات حرکتی هستند. آن‌ها می‌توانند تنها با چهره خود با رایانه تعامل داشته باشند و کارهایی انجام دهند که معمولاً برای ما بدیهی است.»

اساتید این پروژه اکنون به دنبال شرکا، همکاران و سرمایه‌گذاران هستند تا این محصول را در حوزه‌های مختلف فناوری ارتباطی، به ویژه بخش سلامت به کار گیرند.

ماجسکی درباره سیستم توضیح داد: «حرکات چهره فرد مانند ابزار ماوس عمل کرده و فرمان‌ها را به رایانه منتقل می‌کند.»
انیل افزود: «دوربین روی پل بینی فرد متمرکز می‌شود و وقتی شخص پل بینی خود را به جهتی حرکت می‌دهد، این حرکت به عنوان فرمان حرکت در همان جهت برای رایانه تفسیر می‌شود.»

برای مثال، کج‌کردن سر به چپ، راست، بالا یا پایین می‌تواند برای هر عملی مانند باز کردن مرورگر کروم یا راه‌اندازی مجدد رایانه اختصاص داده شود. او همچنین گفت که پلک‌زدن‌ها نیز به عنوان کلیک ماوس یا کلید کیبورد ثبت می‌شوند.

جایسوال تصریح کرد: «از آنجا که این فناوری روی دستگاه‌های معمولی اجرا می‌شود، قابلیت استفاده در مراکز مراقبت طولانی‌مدت، آموزش، توان‌بخشی، یادگیری از راه دور و محیط‌های خانگی را دارد.» او افزود که این فناوری محدود به رایانه نیست و می‌تواند برای ویلچرها نیز استفاده شود.

وی توضیح داد: «یک فرد دارای ناتوانی می‌تواند روی ویلچر بنشیند و تنها با حرکات چهره آن را هدایت کند. اگر به بالا نگاه کند، ویلچر به جلو حرکت می‌کند و اگر به پایین نگاه کند، به عقب می‌رود.»

این فناوری می‌تواند برای سالمندان در مراکز نگهداری نیز مفید باشد و به آن‌ها کمک کند تا با استفاده از حرکات چهره و هوش مصنوعی، از نقطه A به نقطه B حرکت کنند. انیل تأکید کرد که این نرم‌افزار بدون هوش مصنوعی قابل استفاده نیست و جایسوال افزود که این فناوری برای ردیابی حرکات چهره به صورت لحظه‌ای طراحی شده است.

همچنین، این سیستم دسترسی‌پذیری در صنعت بازی‌های ویدئویی را نیز افزایش می‌دهد و امکان تجربه بازی‌های فراگیر و تعامل بدون دست را برای سبک‌های کندتر، استراتژیک، شبیه‌سازی یا داستان‌محور فراهم می‌کند.