به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران، با توجه به برد و قدرت این سلاح، نگرانی‌های جدیدی درباره امنیت الکترونیکی و آسیب‌پذیری ماهواره‌های مدار پایین زمین ایجاد شده است.

ماهواره‌هایی که در ارتفاع بین ۳۰۰ تا ۱,۲۰۰ کیلومتر بالای زمین در حال گردش هستند، از جمله مجموعه‌هایی مانند استارلینک، می‌توانند در آینده اهداف اصلی این سلاح باشند. چین اعلام کرده که برای سوزاندن مؤثر آن‌ها، قدرتمندترین سامانه HPM موجود را ساخته است.

سلاح HPM یا میکروویو با توان بالا، نوعی سامانه انرژی هدایت‌شونده الکترومغناطیسی است. عملکرد آن با آسیب رساندن یا از کار انداختن اجزای الکترونیکی از طریق انتشار پالس‌های میکروویو بسیار قدرتمند به سمت هدف انجام می‌شود. مدل‌های فعلی عمدتاً برای مقابله با پهپادهای سبک و سامانه‌های رادیویی نظامی یا غیرنظامی طراحی شده‌اند.

با این حال، در مورد تجهیزات نظامی با محافظت سنگین، این سلاح‌ها به طور سنتی تأثیر محدودی داشته‌اند. نمونه اولیه‌ای که توسط تیمی در مؤسسه فناوری هسته‌ای شی‌آن در استان شن‌شی توسعه یافته، این معادله را تغییر می‌دهد. این سامانه که با نام TPG1000Cs شناخته می‌شود، قادر است پالس‌های میکروویو فوق‌کوتاه با توان اوج ۲۰ گیگاوات منتشر کند. این قدرت بین ۱۰ تا ۱۰۰ برابر قوی‌تر از پیشرفته‌ترین سامانه‌های مشابه موجود است.

با این جهش قدرت، دستگاه می‌تواند ماهواره‌ها و دیگر سامانه‌های الکترونیکی در مدار پایین زمین را مختل یا حتی نابود کند. به گفته دانشمندان، یک انتشار می‌تواند تا یک دقیقه دوام داشته باشد. این مدت هرچند کوتاه به نظر می‌رسد، اما نسبت به فناوری‌های فعلی که معمولاً تنها چند ثانیه پالس الکترومغناطیسی پایدار ارائه می‌دهند، استثنایی است.

عدد ۲۰ گیگاوات به معنای خروجی مداوم مشابه نیروگاه هسته‌ای نیست. بلکه تقریباً به‌طور قطع به توان پالس اوج اشاره دارد که در بازه‌های زمانی از نانوثانیه تا میکروثانیه ارائه می‌شود. این پالس‌ها می‌توانند تا ۳,۰۰۰ بار در هر شلیک تکرار شوند.

با اینکه توان اوج دستگاه چشمگیر بوده، انرژی کل در یک توالی شلیک احتمالاً نسبتا کم باقی خواهد ماند و ممکن است معادل حدود ۱۵ کیلووات‌ساعت باشد. همچنین انرژی مورد نیاز برای هر شلیک، فوراً تولید نمی‌شود. بلکه ابتدا در بانک‌های خازنی با ولتاژ بالا ذخیره می‌شود که توسط ژنراتورهای الکتریکی سنتی شارژ می‌شوند. سپس این خازن‌ها پالس‌های میکروویو را از طریق سوئیچینگ فوق سریع، مانند پیکربندی‌های مارکس یا بلوملین، آزاد می‌کنند.

علاوه بر قدرت خام، یکی از دستاوردهای فنی اصلی تیم، طراحی سامانه‌ای است که در دسته خود بسیار جمع‌وجور محسوب می‌شود. نمونه اولیه حدود ۴ متر طول دارد و وزن آن حدود ۵ تن است. این اندازه اجازه می‌دهد آن را روی کامیون سنگین یا کشتی نظامی نصب کرد و انعطاف‌پذیری تاکتیکی قابل توجهی به دستگاه می‌بخشد.

حساس‌ترین موضوعی که این سامانه مطرح می‌کند، مربوط به فضا است. ماهواره‌های مدار پایین زمین، به ویژه مجموعه‌های مخابراتی، از نظر ساختاری نسبت به تهاجم الکترومغناطیسی آسیب‌پذیر هستند. در نظریه، سامانه‌ای مانند این می‌تواند موقتاً لینک‌های فرکانس رادیویی را مختل کند یا حتی باعث خرابی‌های الکترونیکی شود، اگر زمان قرارگیری طولانی و پوشش محافظ ناکافی باشد. به جای آنکه صرفاً به‌عنوان نابودکننده ماهواره عمل کند، این دستگاه می‌تواند به عنوان ابزاری برای انکار عمل کرده و اهداف را موقتاً غیرفعال کند بدون آنکه زباله مداری ایجاد شود.

با این حال، قابلیت‌های ادعاشده این سلاح باید با احتیاط دیده شود. در فرکانس‌های مورد استفاده، تنها یک آنتن بسیار جهت‌دار می‌تواند ماهواره‌ای صدها کیلومتر دورتر را هدف قرار دهد. این محدودیت باعث می‌شود زمان تعامل تنها چند ده ثانیه در گذر مداری محدود شود.