به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران و به نقل از فوتوریسم، ۶۰ سال پیش و دقیقا سه سال قبل از آنکه نخستین انسان بر ماه گام بگذارد، اتحاد جماهیر شوروی کاوشگر کوچک کروی‌شکلی به نام لونا ۹ را با موفقیت بر سطح ماه نشاند.

این لحظه‌ای تاریخی بود؛ فضاپیمایی که برای نخستین بار فرودی نرم روی قمر زمین داشت و اولین تصاویر را از سطح جرمی دیگر به زمین مخابره کرد؛ عکس‌هایی سیاه و سفید با کنتراست بالا از چشم‌اندازی صخره‌ای و ناهموار.

اما مکان دقیق این کاوشگر بر روی ماه، به‌زودی به محل بحث و جدل تبدیل شد. حالا و بعد از 6 دهه، دو گروه از دانشمندان در تلاش برای یافتن ردپای این کاوشگر گمشده هستند تا شاید آرامگاه آن را پیدا کنند.

چالش‌های یافتن لونا 9 روی ماه

آنچه پیدا کردن لونا 9 را دشوار کرده، اندازه کوچکش است. هسته کروی این کاوشگر تنها ۶۰ سانتی‌متر قطر دارد؛ تقریبا به اندازه یک توپ والیبال. مارک رابینسون، محقق ارشد دوربین مدارگرد شناسایی ماه ناسا با اشاره به ابعاد کوچک این ماه‌نشین می‌گوید: «می‌توانی به یک تصویر خیره شوی و فکر کنی شاید همان باشد، اما هرگز نمی‌توانی با قطعیت بگویی.»

ویتالی اگوروف، پژوهشگر و مروج علم نیز نتایج تحقیقات چندساله خود برای یافتن ماه‌نشین شوروی را در اختیار تیم‌های تحقیقاتی قرار داده است. او گرچه احتمال خطا را رد نمی‌کند اما مدعی شده که محل دقیق این ماه‌نشین را پیدا کرده است.

خوشبختانه آژانس فضایی هند نیز پذیرفته تا در ماه مارس با ماهواره باکیفیت‌تر چاندرایان-۲ نگاهی دقیق‌تر به منطقه مدنظر اگوروف بیندازد.

اما همه با نتیجه‌گیری اگوروف موافق نیستند. دانشمندان کالج دانشگاهی لندن در مطالعه‌ای که ماه گذشته منتشر شد، مکان متفاوتی را مشخص کرده‌اند. آن‌ها با استفاده از الگوریتم یادگیری ماشینی به نام "YOLO-ETA" که روی داده‌های ناسا از محل‌های فرود گذشته آموزش دیده بود، نقطه‌ای را شناسایی کرده‌اند که می‌تواند محل فرود نهایی لونا ۹ باشد.

در هر حال، تا زمان روشن شدن نتیجه، دانشمندان در انتظار اطلاعات جدید از تیم چاندرایان هند خواهند بود.

آناتولی زاک، کارشناس فضایی روس معتقد است تایید محل دقیق لونا ۹ و لونا ۱۳ فقط مسئله زمان است: «فقط باید دوربین‌های بزرگتر و بهتری به مدار ماه بفرستیم. به احتمال زیاد در طول زندگی‌مان، آن مکان‌ها را خواهیم یافت.»