تیم ملی با تصمیم کادر فنی، فصل جدیدی از بازسازی را آغاز کرده و ترکیب خود را به سمت جوان‌گرایی برده است. بازیکنانی نظیر پوریا حسین‌خان‌زاده، عرشیا بهنژاد و بردیا سعادت در این رقابت‌ها فرصت درخشش پیدا کردند. آنها ضمن نشان دادن استعداد فنی، از نظر روانی نیز با اعتمادبه‌نفس ظاهر شدند و بارقه‌هایی از نسل آینده والیبال ایران را به نمایش گذاشتند.

این پوست‌اندازی اگرچه به معنای کاهش تجربه در زمین بود اما از نظر انرژی، سرعت و ریسک‌پذیری، کیفیت متفاوتی به تیم داد که هواداران والیبال را بعد از مدت‌ها راضی کرد. 

در این فصل با تصمیم کادر فنی و با نگاه به المپیک 2028، دو بازیکن کلیدی، یعنی سیدمحمد موسوی و میلاد عبادی‌پور در ترکیب حضور نداشتند. جای خالی آن‌ها به‌ویژه در مدیریت لحظات بحرانی، رهبری در زمین، و ثبات روحی تیم مشهود بود. بدون این دو چهره باتجربه، کادر فنی ناچار بود بیشتر بر تلاش گروهی و انگیزه جوانان تکیه کند.

با این وجود و در نظر گرفتن جوان‌بودن ترکیب، تیم ایران نشان داد که از نظر ذهنی پیشرفت چشمگیری داشته است.

پیروزی‌های سخت و نفس‌گیر برابر اوکراین و هلند که هر دو با نتیجه 3–2 به دست آمدند، نشان‌دهنده جنگندگی، بازگشت‌پذیری و هماهنگی قابل توجه بازیکنان بودند. این سطح از انگیزه و تمرکز، حتی در باخت‌هایی مانند بازی با آمریکا (2–3) و آلمان (1–3) نیز مشهود بود.

تیم ملی در چند بازی نزدیک، با وجود شانس واقعی برای پیروزی، شکست خورد. برابر آمریکا، با وجود پیش‌افتادن 2 بر صفر در ست‌ها، در نهایت بازی را واگذار کرد. برابر آلمان نیز، ست سوم را در حالی 24–26 باخت که جریان بازی در دستان ایران بود. باخت 2–3 مقابل اسلوونی نیز یکی دیگر از فرصت‌های از دست‌رفته بود.

ضعف در تجربه و سرویس‌ در لحظات حساس و عدم حفظ تمرکز در امتیازات پایانی باعث شد این شکست‌های نزدیک رقم بخورد. با این حال شاهد رشد محسوس کیفت سرویس‌های ملی‌پوشان و روحیه مبارزه‌طلبی آنها بودیم. 

تیم ملی والیبال ایران در مسیر نوسازی قرار گرفته است؛ مسیری که همراه با نوسان، اما پر از امید است. اگر بازیکنان جوان که حالا به خودباوری لازم رسیده‌اند، فرصت تجربه‌اندوزی بیشتری پیدا کنند، می‌توان به آینده‌ای روشن در میادین بین‌المللی امیدوار بود.