به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، سیاست خارجی به‌ندرت تأثیر چندانی بر سیاست داخلی می‌گذارد. در سال ۱۹۹۲، جورج اچ. دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، با وجود آنکه پایان جنگ سرد و پیروزی ایالات متحده در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ را رقم زده بود، در تلاش برای انتخاب مجدد شکست خورد. در سال ۲۰۰۴، پسر او، جورج دبلیو. بوش، با وجود آنکه کشور را در دو جنگِ فرسایشی و غیرقابل پیروزی در عراق و افغانستان گرفتار کرده بود، توانست بار دیگر به ریاست‌جمهوری انتخاب شود.

اما به نظر می‌رسد انتخابات میان‌دوره‌ای پیش رو متفاوت باشد. اگر این انتخابات، آن‌طور که اکنون محتمل به نظر می‌رسد، به موجی از پیروزی‌های دموکرات‌ها ــ موسوم به «موج آبی» ــ تبدیل شود، جمهوری‌خواهان می‌توانند بخش بزرگی از مسئولیت این شکست را متوجه سیاست خارجی و برنامه تجاری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، کنند؛ به‌ویژه تصمیم‌های نسنجیده او برای آغاز جنگ‌های تجاری با کشورهای متعدد و سپس وارد شدن به یک «جنگ بی‌پایان» با ایران.

این خطاهای غیرضروری بخش بزرگی از دلایلی هستند که باعث شده‌اند ترامپ در آستانه این انتخابات میان‌دوره‌ای، با پایین‌ترین میزان محبوبیت عمومی خود از زمان هری اس. ترومن در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۴۶ روبه‌رو باشد؛ میزان محبوبیتی که به ۳۴ درصد رسیده است. (اگر برایتان سؤال است، جمهوری‌خواهان در انتخابات سال ۱۹۴۶ توانستند ۵۵ کرسی در مجلس نمایندگان و ۱۳ کرسی در سنا به دست آورند و کنترل هر دو مجلس کنگره را در اختیار بگیرند.)

جیمز ای. بیکر سوم، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، به‌طرز مشهوری تلاش کرد با این استدلال که جنگ خلیج فارس درباره «شغل، شغل، شغل» است، رأی‌دهندگان را به حمایت از آن ترغیب کند. اما تأثیر تعرفه‌های ترامپ و جنگ او با ایران را می‌توان در سه کلمه خلاصه کرد: «تورم، تورم، تورم».

نرخ تورم در ماه سپتامبر به ۳.۷ درصد افزایش یافت؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۴ برابر با ۲.۹ درصد بود. ترامپ هرقدر هم بخواهد افزایش قیمت‌ها را به گردن جو بایدن، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، بیندازد، در این زمینه کسی جز خودش را نمی‌تواند مقصر بداند.

بر اساس محاسبات «مدل بودجه پن وارتون»، دلبستگی غیرمنطقی و احساسی ترامپ به تعرفه‌ها باعث شد نرخ مؤثر تعرفه‌ها را از ۲.۳ درصد در ژانویه ۲۰۲۵ به ۷.۱ درصد در ماه آگوست افزایش دهد؛ این افزایش پس از آن صورت گرفت که دیوان عالی آمریکا برخی از تعرفه‌های وضع‌شده از سوی او را باطل کرد. «آزمایشگاه بودجه ییل» برآورد می‌کند که نرخ مؤثر کنونی تعرفه‌ها حتی از این هم بالاتر است و به ۱۱ درصد می‌رسد. این نهاد هشدار می‌دهد که این نرخ تا پایان سال باز هم افزایش خواهد یافت و به ۱۱.۸ درصد خواهد رسید.

ترامپ ادعا می‌کند که هزینه تعرفه‌ها را خارجی‌ها می‌پردازند، اما مطالعه جدیدی که بانک فدرال رزرو نیویورک منتشر کرده، نشان می‌دهد که تقریباً ۹۰ درصد هزینه تعرفه‌ها در قالب افزایش قیمت کالاهای مصرفی به مصرف‌کنندگان منتقل می‌شود. در این مطالعه نتیجه‌گیری شده است که «به ازای هر یک واحد درصد افزایش در میانگین تعرفه‌ها، قیمت کالاهای مصرفی پس از یک سال حدود یک‌چهارم درصد افزایش می‌یابد».

اگرچه مطالعه بانک فدرال رزرو نیویورک بر «کالاهای مصرفی غیرنفتی» متمرکز بود، قیمت بنزین و گازوئیل نیز عمدتاً به دلیل جنگی که ترامپ علیه ایران آغاز کرده، به‌شدت افزایش یافته است. درست است که اکنون، در مقایسه با پیش از آغاز درگیری، نفت بیشتری از خاورمیانه استخراج و عرضه می‌شود، اما هزینه استخراج و انتقال این نفت نیز به دلیل ادامه حملات ایران افزایش یافته است.

روز جمعه، قیمت نفت خام برنت، به‌عنوان شاخص مرجع بازار جهانی نفت، از ۱۱۶ دلار در هر بشکه فراتر رفت؛ رقمی که از زمان آغاز جنگ افزایش بیش از ۶۰ درصدی را نشان می‌دهد. قیمت گازوئیل در ایالات متحده حتی جهش بیشتری یافته و نزدیک به ۷۰ درصد بالا رفته است. مارک زاندی، اقتصاددان، اوایل همین ماه گزارش داد که جنگ با ایران برای هر خانوار آمریکایی نزدیک به ۱۱۰۰ دلار هزینه داشته است. همچنین، دفتر بودجه کنگره آمریکا دریافت که این جنگ مسئول بیش از یک‌سوم افزایش تورم در سال جاری بوده است.

فدرال رزرو برای مقابله با تورم، برخلاف خواست شدید و خشم آشکار ترامپ، ناچار شده است نرخ‌های بهره را همچنان افزایش دهد. میانگین نرخ بهره وام‌های مسکن ۳۰ساله با نرخ ثابت، از اندکی کمتر از ۶ درصد پیش از آغاز جنگ با ایران، به ۷.۳ درصد در هفته گذشته رسیده است.

در نتیجه، بحران «قدرت خرید» شکل گرفته است؛ بحرانی که ترامپ آن را یک فریب و ادعایی ساختگی می‌خواند، اما رأی‌دهندگان تأثیر آن را مستقیماً در جیب خود احساس می‌کنند.

در نظرسنجی اخیر مشترک روزنامه واشنگتن پست، شبکه ای‌بی‌سی نیوز و مؤسسه ایپسوس، ۷۵ درصد از پاسخ‌دهندگان وضعیت اقتصادی را «نه‌چندان خوب» یا «ضعیف» توصیف کردند. این رقم در مقایسه با تنها ۳۴ درصدی است که در آستانه آخرین انتخابات میان‌دوره‌ای ترامپ در سال ۲۰۱۸، وضعیت اقتصادی را به همین شکل ارزیابی کرده بودند؛—انتخاباتی که در آن دموکرات‌ها توانستند ۴۰ کرسی به کرسی‌های خود در مجلس نمایندگان اضافه کنند.

امروز، رأی‌دهندگان با اختلاف ۴۰ به ۳۳ درصد، دموکرات‌ها را بیش از جمهوری‌خواهان شایسته اعتماد برای مدیریت اقتصادی می‌دانند.

در تلاشی نومیدانه برای پایین آوردن قیمت نفت پیش از انتخابات، ترامپ برای خرید گازوئیل از روسیه به توافق رسیده است. بعید است این اقدام تأثیر قابل‌توجهی بر قیمت‌ها داشته باشد و به بهبود آمار رو به افول محبوبیت ترامپ نیز کمکی نخواهد کرد. هرچه بیشتر این تصور شکل بگیرد که ترامپ در جنگ اوکراین در کنار روسیه ایستاده است، بیشتر خود را در جبهه مخالف افکار عمومی آمریکا قرار می‌دهد. نظرسنجی اخیر اکونومیست/یوگاو نشان داد که ۶۶ درصد از رأی‌دهندگان با اوکراین ابراز همدردی می‌کنند، در حالی که تنها ۳ درصد با روسیه همدردند.

یوگاو همچنین دریافت که ولودیمیر زلنسکی محبوب‌ترین رهبر خارجی در ایالات متحده است؛ میزان محبوبیت او ۵۳ درصد است که به‌مراتب بالاتر از ترامپ قرار دارد. بنابراین، توهین به زلنسکی ــ کاری که ترامپ با بسامدی نگران‌کننده انجام می‌دهد ــ راهبرد هوشمندانه‌ای برای معکوس کردن روند فروپاشی محبوبیت رئیس‌جمهور نیست.

ترامپ در این مورد حق دارد که جنگ ایران، نه به اندازه جنگ‌های پیشین، مانند جنگ ویتنام، طولانی شده و نه به همان اندازه تلفات انسانی در میان آمریکایی‌ها به بار آورده است. اما درگیری او با تهران، با آشفتگی بازارهای جهانی انرژی همراه بوده و تاکنون خسارت‌های اقتصادی بیشتری نسبت به درگیری‌های پیشین، مانند جنگ‌های عراق و افغانستان، به بار آورده است. این اختلالات در اثر جنگ‌های تجاری ترامپ تشدید هم شده‌اند و اگر او، چنان‌که از اظهاراتش برمی‌آید، قصد داشته باشد پس از انتخابات حملات به ایران را از سر بگیرد، پیامدهای اقتصادی آن‌ها باز هم گسترده‌تر خواهد شد.

اگر ترامپ تلاش هم می‌کرد، به‌سختی می‌توانست سیاست خارجی‌ای به این اندازه نامحبوب یا ناموفق طراحی کند. جمهوری‌خواهان احتمالاً هفته آینده بهای این وضعیت را خواهند پرداخت. بیایید امیدوار باشیم که به خاطر خیر و صلاح تمام جهان، برخی از جمهوری‌خواهانی که همچنان در سمت‌های خود باقی می‌مانند، تمایل بیشتری به همکاری با دموکرات‌ها نشان دهند تا بتوانند جلوی گرایش‌های فاجعه‌بار ترامپ در عرصه سیاست خارجی را بگیرند.