به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، انجماد نرخ سود بازار بین‌بانکی در سطح 24.00 درصد برای چهارمین هفته پیاپی در شهریورماه، پیام صریح و بدون تعارفی از ساختمان شیشه‌ای میرداماد به کل شبکه پولی و مالی کشور مخابره می‌کند.

قرار گرفتن نرخ این بازار دقیقاً مماس بر سقف کریدور بهره، یعنی جایی که نرخ اعتبارگیری قاعده‌مند تعریف شده است، حکایت از یک اراده آگاهانه سیاست‌گذار برای حفظ انقباض شدید پولی دارد.

وقتی میانگین موزون معاملات به سقف دالان می‌چسبد، یعنی عطش شدید کسری نقدینگی در بین بانک‌ها همچنان پابرجا مانده و بانک مرکزی نیز دست‌کم در این مقطع، هیچ برنامه‌ای برای رهاسازی منابع یا گشایش اعتباری ارزان‌قیمت ندارد.

انتخاب راهبرد تثبیت در بالاترین مرز مجاز، در حقیقت تلاشی هماهنگ برای مهار انتظارات تورمی و متوقف ساختن موتور خلق نقدینگی درون‌زای شبکه بانکی است.

سیاست‌گذار پولی به‌خوبی دریافته که تزریق بی‌مهابای پایه پولی به بازار شبانه یا کاهش نرخ هدایت به کف کریدور، به سرعت راه خود را به سمت بازارهای دارایی نظیر ارز، طلا و مسکن باز خواهد کرد. از این رو، حفظ لنگر 24 درصدی نقش یک سد دفاعی را در برابر گسترش پایه پولی ایفا می‌کند، هرچند که تبعات ناگزیر آن نظیر بالا ماندن هزینه جذب پول و تنگنای شدید اعتباری برای بنگاه‌های تولیدی همچنان به قوت خود باقی است.

از سوی دیگر، تثبیت طولانی‌مدت نرخ در سقف مجاز حامل پیامی روشن برای بازار سرمایه و فعالان اقتصادی است؛ دوره‌ای که در آن «پول گران» همچنان متغیر حاکم بر تصمیم‌گیری‌ها خواهد بود.

تا زمانی که اضافه‌برداشت‌ها مهار نشود و بازار باز نتواند تعادل خودجوش میان عرضه و تقاضای ذخایر ایجاد کند، بانک مرکزی ترجیح می‌دهد ریسک رکود کوتاه‌مدت یا فشار بر بازار سهام را بپذیرد، اما اجازه ندهد نرخ بین‌بانکی به عنوان دماسنج حرارت پولی اقتصاد، سیگنال کاهش انقباض ارسال کند.

به این ترتیب، عدد 24 درصد فعلاً نه یک نقطه تعادل طبیعی، بلکه خط قرمزی سیاستی است که میرداماد برای مهار بی‌ثباتی‌های کل، سیگنال کاهش انقباض ارسال کند.

انتهای پیام/