دو هفته پیش، تصور پیروزی آنتونلی در مونتزا کاملاً منطقی به نظر می‌رسید اما زمانی که مشخص شد این راننده جوان به دلیل تعویض اجباری موتور باید مسابقه را با جریمه از انتهای جدول آغاز کند، شرایط متفاوت شد.

آنچه در حدود 90 دقیقه بعد رخ داد، یک کلاس درس واقعی در مسابقه‌ دادن بود. آنتونلی نمایشی در سطح یک استعداد نسل‌ساز ارائه کرد؛ راننده‌ای که به مرسدس نشان می‌دهد انتخاب او برای جانشینی لوئیس همیلتون تا چه اندازه تصمیم درستی بوده است.

خروج همیلتون از مرسدس پس از سال‌هایی رقم خورد که او بر این تیم سلطه داشت. او طی چهار فصل تنها یک بار در رقابت با نیکو روزبرگ شکست خورد و پس از آن نیز جایگاه خود را به‌ عنوان راننده اول تیم تثبیت کرد. والتری بوتاس که جانشین روزبرگ شده بود، عملاً به راننده دوم مرسدس تبدیل شد.

پس از جدایی بوتاس و ورود راسل ورق به‌ تدریج برگشت. راسل در نخستین فصل خود همیلتون را از نظر امتیازی شکست داد و در مجموع سه فصل، دو بار بالاتر از او قرار گرفت. به نظر می‌رسید موازنه قدرت تغییر کرده و راسل آینده مرسدس است.

در نخستین فصل کامل راسل به‌ عنوان راننده اصلی تیم، او بخش بزرگی از بار مرسدس را به دوش کشید و در کانادا به پیروزی رسید؛ آن هم در شرایطی که تیم برای تبدیل W16 به خودرویی واقعاً مدعی در خط مقدم رقابت‌ها مشکل داشت.

در سوی دیگر، آنتونلی برای سازگار شدن با دشواری‌های فرمول یک با مشکلات زیادی مواجه بود و اشتباهات پیاپی باعث شده بود درباره مناسب بودن او برای صندلی خالی‌ شده توسط قهرمان دوره جهان پرسش‌هایی مطرح شود اما تنها یک سال بعد، شرایط کاملاً تغییر کرده است. آنتونلی اکنون در مسیر تبدیل شدن به جوان‌ترین قهرمان جهان تاریخ فرمول یک قرار دارد و این خطر وجود دارد که راسل به «والتری بوتاس جدید» مرسدس تبدیل شود؛ لقبی که زمانی تصور می‌شد هیچ ارتباطی با او ندارد.

حتی فضای مجازی نیز این تغییر شرایط را دستمایه شوخی کرده است. ویدئوهای ساخته‌ شده با هوش مصنوعی، راسل را با ظاهر و مدل مویی شبیه همیلتون نشان می‌دهند و توتو وولف نیز پیشرفت سریع آنتونلی را به عملکرد یک «عامل هوش مصنوعی» تشبیه کرده است.

طبیعی است که آنتونلی با هر پیروزی اعتمادبه‌نفس بیشتری پیدا کند اما راسل هیچ‌گاه از کمبود اعتمادبه‌نفس رنج نبرده است. شکست دادن راننده‌ای مانند همیلتون، آن هم دو بار در سه فصل، طبیعتاً می‌تواند اعتمادبه‌نفس هر راننده‌ای را افزایش دهد.

بعید به نظر می‌رسد راسل در میانه رقابت با آنتونلی واقعاً توانایی‌های خودش را زیر سؤال برده باشد. در عین حال، باید پذیرفت که او در بخش‌هایی از فصل با بدشانسی مواجه شده است؛ کنار رفتن از روند مسابقه در کانادا یکی از نمونه‌های روشن این مسئله بود.

حتی در زاندفورت نیز توافق تیمی باعث شد او پشت سر آنتونلی مسابقه را به پایان برساند؛ در حالی که راسل در مسابقه اسپرینت پیروز شده بود و در مجموع عملکرد بهتری نسبت به هم‌تیمی جوانش در آن آخر هفته داشت.

با این حال، راسل پس از مسابقه در اتاق خنک‌کننده و سپس در نشست خبری، آرام و کم‌حرف ظاهر شد؛ رفتاری که شاید نشان می‌داد او به این فکر کرده است که آیا موازنه قدرت برای همیشه در حال تغییر است و همراه با آن، شانس قهرمانی جهان از دست می‌رود.

مسابقه مادرید البته تا حدی یک استثنا بود. این پیست برای نخستین بار میزبان گرندپری بود و راسل در تعیین خط نتوانست با آنتونلی رقابت کند؛ هرچند خود آنتونلی نیز اعتراف کرد که شایسته پیروزی در آن مسابقه نبوده است اما مسابقات پیش رو در پیست‌هایی برگزار می‌شوند که راسل پیشتر توانایی‌های خود را در آنها نشان داده است. او سال گذشته در باکو با وجود بیماری شدید تا آستانه از دست دادن مسابقه پیش رفت اما در نهایت مقاومت کرد و دوم شد. در سنگاپور نیز به پیروزی رسید.

استعداد یک‌ شبه از بین نمی‌رود. این دو پیست می‌توانند فرصت مناسبی باشند تا راسل نشان دهد چیزی از توانایی‌هایش کم نشده است.

مشکل اصلی شانس است؛ امسال بخت چندان با راننده بریتانیایی یار نبوده و حتی اگر شرایط از این پس تغییر کند، ممکن است فاصله ایجاد شده در رقابت قهرمانی بیش از حد بزرگ باشد. با این حال، چه کسی گفته است این فصل آخرین فرصت راسل برای قهرمانی بوده است؟

حتی اگر فاصله امتیازی در نهایت غیرقابل جبران باشد، راسل باید از بقایای این فصل پایه‌ای برای حمله دوباره به قهرمانی در سال آینده بسازد. نمونه مشابه آن را می‌توان در نیکو روزبرگ دید. او پس از شکست مقابل همیلتون در سال 2015 در هفته‌های پایانی فصل چندین پیروزی به دست آورد و از همان روند برای رسیدن به قهرمانی جهان در سال 2016 بهره گرفت.

بحران اعتمادبه‌نفس با جورج راسل سازگار نیست. اگر او بتواند در ادامه فصل به مرسدس، خودش و البته آنتونلی نشان دهد دقیقاً چه توانایی‌هایی دارد، می‌تواند فصل را با پیامی روشن برای سال آینده به پایان برساند: رقابت بر سر جایگاه نخست مرسدس هنوز تمام نشده است.