در ایران قاعدتا این آمار بالاتر است، زیرا افزون بر وجود عوامل جرم‌زا، مانند فساد، فقر، اعتیاد، رقم سیاه و خاکستری بزهکاری، عدم تناسب مجازات و...، یک عامل بسیار مهم دیگر نیز وجود دارد: انبوه جرایم. در کمتر کشوری چنین تراکمی از جرایم مشاهده می‌شود، به‌گونه‌ای که بنا بر برخی نظرات، بیش از دو هزار عنوان مجرمانه در قوانین وجود دارد. 

از جمله این جرایم می‌توان به عدم رعایت حجاب شرعی، نگهداری و استفاده از تجهیزات ماهواره‌ای، برخی صور اعتیاد و نگهداری موادمخدر و چون اینها اشاره کرد که با در نظر گرفتن اینها، بعید نیست بتوان ادعا کرد قریب به نیمی از شهروندان ایران قانونا مرتکب جرم شده‌اند.

در فرض تصویب طرح نفوذ، باز هم به نرخ بزهکاران بجد افزوده خواهد شد و این بار بزهکاران غالبا از دانشگاهیان و شهروندانی خواهد بود که انتظار ارتکاب بزه از آنان کمتر است.

اگر سیستم محترم همت کند و یکی دو طرح دیگر شبیه این را به قانون تبدیل کند می‌توان اطمینان یافت که در ایران شهروندی که مجرم نباشد وجود ندارد.