این اعداد نشان‌دهنده عمق وابستگی به قطعات خارجی است که به دلیل ضعف در توسعه زنجیره ارزش قطعه‌سازی در داخل کشور ایجاد شده است. نبود زیرساخت‌های لازم برای بومی‌سازی قطعات حیاتی، نه تنها منابع ارزی را در زمان تولید خودرو می‌بلعد، بلکه با عدم توسعه تولید داخلی در بخش قطعات، بازار خدمات پس از فروش را نیز به واردات وابسته کرده است.

این وضعیت، زنجیره‌ای از خروج ارز را شکل داده که در نهایت هزینه‌های نگهداری خودرو را برای مصرف‌کننده نهایی نیز افزایش می‌دهد. راهکار عبور از این بن‌بست، تغییر رویکرد استراتژیک از مونتاژ به سمت توسعه متوازن زنجیره ارزش است. تنها با یک برنامه‌ریزی بلندمدت و دقیق در تقویت صنعت قطعه‌سازی می‌توان عمق ساخت داخل را افزایش داد و با کاهش وابستگی ارزی، صنعت خودرو را در مسیر پایداری اقتصادی قرار داد.