به گزارش خبرگزاری تسنیم، در قانون مالیات بر سوداگری و سفته‌بازی، اشخاص مشمول این قانون به دو گروه اشخاص تجاری و اشخاص غیرتجاری تقسیم شده‌اند که برای هر یک تعاریف مشخصی در نظر گرفته شده است.

بر اساس این قانون، اشخاص تجاری شامل کلیه اشخاص حقیقی موضوع فصل دوم از باب سوم قانون مالیات‌های مستقیم و همچنین اشخاص حقیقی هستند که از طریق اشتغال به مشاغل موضوع فصل چهارم از باب سوم این قانون درآمد کسب می‌کنند.

همچنین اشخاص حقیقی مشمول ماده 77 قانون مالیات‌های مستقیم، کلیه اشخاص حقوقی ایرانی دارای فعالیت‌های انتفاعی یا غیرانتفاعی و اشخاص حقوقی غیرایرانی که در ایران دارای شعبه، نماینده، کارگزار یا موارد مشابه هستند، در زمره اشخاص تجاری قرار می‌گیرند.

در این قانون، هرگاه از عبارات «مؤدی» یا «مؤدیان» استفاده شده باشد، منظور  اشخاص تجاری هستند.

تعریف مصرف‌کننده نهایی در قانون مالیات بر سوداگری

در مقابل، اشخاص غیرتجاری به کلیه اشخاص حقیقی در تمام مناطق کشور، از جمله مناطق آزاد تجاری ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی گفته می‌شود که دارای شماره ملی یا شماره اختصاصی (فراگیر) اتباع خارجی هستند.

بر اساس قانون، هرگاه از عبارت «مصرف‌کننده نهایی» استفاده شده باشد، منظور اشخاص غیرتجاری است.

با این حال، وضعیت اشخاص غیرتجاری در صورت ورود به فعالیت‌های اقتصادی تعریف‌شده در قانون می‌تواند تغییر کند. بر این اساس، هر شخص غیرتجاری در صورت ثبت‌نام در نظام مالیاتی، نسبت به فعالیت‌های موضوع جزء یک این بند، شخص تجاری محسوب خواهد شد.

به این ترتیب، قانون مالیات بر سوداگری و سفته‌بازی میان فعالان اقتصادی و اشخاصی که به عنوان مصرف‌کننده نهایی شناخته می‌شوند، تفکیک قائل شده و معیارهایی مشخص برای قرار گرفتن افراد و شرکت‌ها در هر یک از این دو گروه تعیین کرده است.

انتهای پیام/