به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ،  در حالی که گرد و غبار ناشی از درگیری‌های نظامی میان ایران و آمریکا فروکش کرده است، تحلیل‌گران بین‌المللی به بررسی برندگان و بازندگان واقعی این بحران پرداخته‌اند. در این میان، نشریه «رائیزینا دیبیتس» در گزارشی به قلم «محمد سینان سیچ»، مدعی شده است که پکن با اتخاذ رویکردی حساب‌شده و «احتیاط راهبردی»، توانسته است از این درگیری به‌عنوان فرصتی برای ارزیابی موازنه قدرت جهانی و تقویت جایگاه خود استفاده کند.

درس‌آموزی از محدودیت‌های نظامی آمریکا

بر اساس این تحلیل، یکی از دستاوردهای اصلی چین، شناخت دقیق‌تر از ظرفیت‌های نظامی واشنگتن بوده است. جنگ ایران و آمریکا، اگرچه مستقیم نبود، اما به یک آزمون غیرمستقیم برای ارزیابی کارآمدی سامانه‌های پدافندی و تهاجمی ایالات متحده تبدیل شد. استفاده گسترده از موشک‌های گران‌قیمت «تاماهاوک» و «پاتریوت» در برابر پهپادهای کم‌هزینه، نشان داد که نبرد با تهدیدهای نامتقارن، هزینه‌های اقتصادی سنگینی بر واشنگتن تحمیل می‌کند. پکن اکنون از این تجربه برای برنامه‌ریزی‌های نظامی خود در سناریوهای احتمالی مرتبط با تایوان بهره می‌برد.

انقلاب در انرژی و جهش فناوری‌های سبز

دومین محور این گزارش به بازار انرژی بازمی‌گردد. بحران ناشی از جنگ و افزایش قیمت نفت، کشورهای جهان را بیش از پیش به سمت کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی سوق داده است. در این شرایط، چین به عنوان قطب اصلی تولید باتری‌های لیتیومی و تجهیزات خورشیدی، از افزایش تقاضای جهانی برای این فناوری‌ها سود برده و صادرات خود را به شکل چشمگیری افزایش داده است.

تغییر نظم جهانی و نقش چین

این گزارش تأکید دارد که جنگ ایران و آمریکا، روند کاهش نسبی قدرت واشنگتن را در ذهن ناظران بین‌المللی تشدید کرده است. با تقویت این برداشت، کشورها در حال چرخش به سمت ساختاری چندقطبی هستند که در آن، نقش چین به دلیل تداوم سرمایه‌گذاری‌ها در طرح «کمربند و جاده» و دیپلماسی فعال، پررنگ‌تر از گذشته به نظر می‌رسد.

هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر

با این وجود، نویسنده تأکید می‌کند که پکن از این جنگ مصون نبوده است. وابستگی اقتصاد چین به زنجیره‌های تأمین جهانی و واردات انرژی، باعث شد تا پکن به‌طور جدی نگران اختلال در صادرات نفت ایران و افزایش هزینه‌های انرژی باشد. همین موضوع، عامل اصلی تمایل پکن به توقف سریع درگیری‌ها بود تا منافع تجاری‌اش بیش از این تهدید نشود.

در نهایت، این تحلیل نتیجه می‌گیرد که با وجود هزینه‌های کوتاه‌مدت، چین موفق شده است از ظرفیت‌های دیپلماتیک و اقتصادی خود برای تثبیت موقعیتش در نظم جهانیِ در حال گذار استفاده کند.