«باز آی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین!
کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می‌رود

این دو روز انگار برگشتیم به همان سحر روز دهم رمضان.

همه بی‌قراری می‌کنند، همه سرگردانند، همه متعجبند که ‌دارند به چشم این روزها را می‌بینند. من مدام در حال فرارم. نمی‌خواهم باور کنم رفتنت را. آقای من! من یکبار یتیم شده بودم و با رفتنت باز دوباره یتیم شدم‌.

آنقدر این غم دارد روی سینه همه سنگینی می‌کند که دست از زندگی برداشته‌اند و آواره‌ی کوی و برزن شده‌اند به سر زنان و مویه کنان....... .

غم فراقت آمیخته به رنگ سرخ انتقام شده. داغداریم ولی مصمم و پابرجا برای گرفتن انتقام خون ایرانی‌ترین رهبری که جان فدای ایران شد به همراه عزیزانش... .

من الناز دارابیان این را فریادم می‌زنم که همه دار و ندارم را برای به درک واصل شدن قاتلان رهبرم هزینه می‌کنم.

ما از آقای شهیدمان درس صبر را خوب یاد گرفته‌ایم.

من افتخار می‌کنم پیرو کسی بودم که در شهادت او پاکان عالم عزاداراند و‌ حرامیان عالم و اصحاب اپستین خوشحال!

همین برای حقانیت او بس که دوستانش، دوستان خدایند و دشمنانش، دشمنان خدا».