در این یادداشت آمده است:

بسمه‌تعالی

من المؤمنین رجال صدقوا ماعاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا

در هفتمین روز از جنگ اسرائیل و ایران، به نقاط جالبی از امید و ناامیدی برمی‌خوریم. رژیم با همه قدرتهای پشتیبان و حامی‌اش، تیم قوی و سهمگینی را شکل داده و البته از این طرف، ایران با همه دارایی‌های شرافتمندانه بومی که به‌دست جوانان خودش تولید و ابداع کرده، یک نبرد تاریخی را رقم می‌زنند.

این نبرد، کاملاً سرنوشت‌ساز و در نقطه عطف قرار دارد بی‌تردید و بلاشک...

نبردی که یک طرف همه ظرف استقلال‌خواهی و زیر بار سلطه نرفتن و گوش به حرف زور ندادن و مقاومت تا پای جان را به معرکه آورده و دیگری همه حقارت و بزدلی خود را در قالب خدعه و مظلوم‌کشی و ناجوانمردی و بی‌قیدی تصویر کرده و در روز روشن جلوی چشم جهانیان نمایش می‌دهد.

یک نبرد حیثیتی... آن هم از جنس عاشورایی

باز هم یک حسین از تبار زهرا
و یک یزید از تبار هند جگرخوار

و مثل اینکه این نبرد بایستی در هر تقابل حق و باطلی خود را نشان دهد و بی آن، همه چیز بی‌فایده است. یعنی آن فایده تمام و کمالِ همه‌ی حق در برابر همه‌ی باطل را ندارد.