او تأکید کرد که مسئله تغییرات سیاسی در ایران، موضوعی مربوط به مردم ایران است و آمریکا در این زمینه برنامه‌ای برای تحمیل یک آلترناتیو مشخص نداشته است.

این موضع‌گیری در حالی مطرح می‌شود که دونالد ترامپ نیز در طول جنگ علیه ایران بارها نسبت به جایگاه و توانایی رضا پهلوی برای کسب حمایت در داخل ایران ابراز تردید کرده بود.

وی ضمن خودداری از دیدار با پهلوی، تصریح کرده بود که مشخص نیست جامعه ایران اساساً او را بپذیرد.

اظهارات اخیر جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، بار دیگر پرده از واقعیتی برداشت که بسیاری از جریان‌های ضد ایرانی خارج‌نشین طی ماه‌های گذشته تلاش می‌کردند آن را نادیده بگیرند.

مجموع این مواضع نشان می‌دهد که برخلاف تبلیغات گسترده رسانه‌های همسو با دشمن، پروژه رضا پهلوی هرگز در مرکز محاسبات راهبردی دشمنان قرار نداشته است. در واقع، نقش چهره‌هایی از این دست بیشتر در چارچوب جنگ روانی، عملیات رسانه‌ای و افزایش فشار سیاسی بر ایران تعریف می‌شد؛ ابزاری برای القای وجود یک جایگزین آماده و ایجاد تصور فروپاشی و تجزیه ایران.

البته پدیده رضا پهلوی در گذشته اپوزیسیون‌های وابسته مسبوق به سابقه است. قدرت‌های خارجی در بسیاری از بحران‌ها از گروه‌های خارج‌نشین به عنوان اهرم فشار استفاده می‌کنند، اما این به معنای سپردن قدرت به همان گروه‌ها نیست بلکه بیشتر نقش جاده صاف‌کنی برای حمله خارجی و خیانت به وطن را پیش می‌برند اما در صورت ورود پرونده به مرحله توافق، مصالحه یا تغییر موازنه قدرت، به سرعت از اولویت خارج می‌شوند.

اظهارات صریح ونس را می‌توان پایان یکی از مهم‌ترین روایت‌های تبلیغاتی این‌چنینی در ماه‌های اخیر دانست؛ بعد از اتفاقات تروریستی دی ماه و تلاش گروهک‌های سلطنت طلب در مشروع جلوه دادن حمله به ایران، حال که جنگ با شکست مواجه شد و آمریکا ناچار به نشستن پشت میز مذاکره است، ونس هم آشکارا اعلام کرد که رضا پهلوی اساساً در دستور کار واشنگتن نبوده است.

امثال رضا پهلوی و سایر گروهک‌های ضدایرانی تا زمانی اهمیت دارند که در خدمت اهداف راهبردی قدرت‌های خارجی باشند و با تغییر شرایط، به سادگی از صحنه کنار گذاشته می‌شوند؛ همانطور که زمانی گروهک منافقین با پشتیبانی صدام به خاک ایران حمله کردند و در عملیات مرصاد تارومار شدند و اکنون در آلبانی آواره هستند.