به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ،  پایگاه هیل در تحلیلی به بررسی بن‌بست راهبردی دونالد ترامپ در بازطراحی نقشه سیاسی خاورمیانه پرداخت و نوشت:

درخواست غافلگیرانه ترامپ برای پیوستن کشورهایی مانند پاکستان، قطر و عربستان به «پیمان ابراهیم» به‌عنوان پیش‌شرط توافق با ایران، با واقعیت‌های سخت منطقه برخورد کرده و عملاً به بن‌بست رسیده است.

نویسنده این تحلیل معتقد است ترامپ تحت فشار پایگاه تندرو و رژیم صهیونیستی، به دنبال «تبدیل لیمو به شربت» است (یعنی ترامپ تلاش دارد از دل یک بحران، دستاوردی تبلیغاتی بسازد و شکست پروژه خود در جنگ ۲۰۲۶ را بپوشاند) تا شکست پروژه تغییر ماهیت منطقه در جریان جنگ ۲۰۲۶ را بپوشاند.

واکنش سرد پایتخت‌های منطقه به «درخواست اجباری» ترامپ، نشان‌دهنده شکاف عمیق میان رویاهای واشینگتن و محاسبات متحدان منطقه‌ای است.

پاکستان که خود میانجی مذاکرات ایران و آمریکا است، پیوستن به پیمان ابراهیم را مخالف با «ایدئولوژی بنیادین» خود خوانده و آن را صراحتاً رد کرده است.

قطر نیز با وجود میزبانی از بزرگ‌ترین پایگاه آمریکا، به دلیل حملات مستقیم رژیم صهیونیستی به دوحه و ترور مقامات حماس در خاک خود، عملاً رژیم صهیونیستی را «دشمن» می‌بیند؛ موضوعی که ژنرال‌های رژیم صهیونیستی نیز با «نامشروع» خواندن قطر، بر آن صحه گذاشته‌اند.

در عربستان سعودی نیز محمد بن سلمان همچنان بر «خط قرمز تشکیل کشور فلسطین» پافشاری می‌کند. ریاض برای عادی‌سازی روابط، بهایی بسیار سنگین‌تر از امارات طلب می‌کند؛ امری که در فضای پساجنگ ۲۰۲۶ و ویرانی‌های اخیر، غیرممکن به نظر می‌رسد.

کارشناسانی مانند دیوید شنکر معتقدند ترامپ تلاش دارد از یک مذاکره دوجانبه میان ایران و آمریکا، یک ائتلاف منطقه‌ای بزرگ علیه تهران بیرون بکشد؛ پروژه‌ای که حتی نزدیک‌ترین متحدان آمریکا را نیز گیج کرده است.

اگرچه همکاری‌های «تاکتیکی» در لایه‌های پنهانی سنتکام میان افسران قطری، سعودی و رژیم صهیونیستی برای رهگیری پهپادهای ایرانی وجود دارد، اما شنکر تأکید می‌کند که این «واقعیت جدید» به معنای «عادی‌سازی» نیست.

لایه دیگر این بحران، تهدیدهای انتحاری ترامپ است. او تهدید کرده اگر پیمان ابراهیم گسترش نیابد، توافق ایران را امضا نخواهد کرد و حتی تهدید به حمله نظامی به عمان برای بازگشایی تنگه هرمز کرده است.

با این حال، منابع آگاه در واشینگتن فاش کرده‌اند که در پیش‌نویس توافق موقت ۶۰ روزه با تهران، که برای تأیید نهایی روی میز ترامپ قرار دارد، خبری از «پیمان ابراهیم» نیست.

این موضوع نشان می‌دهد ترامپ در نهایت ناچار شده میان «یک توافق خوب» و «یک رویای بزرگ شکست‌خورده»، گزینه نخست را برای جلوگیری از رکود اقتصادی و پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای انتخاب کند.

نویسنده در جمع‌بندی این تحلیل نتیجه می‌گیرد که تلاش ترامپ برای تحمیل پیمان ابراهیم، یک «پرتاب ناامیدانه» در لحظات پایانی بازی بود که به هدف اصابت نکرد.

واقعیت خاورمیانه در مه ۲۰۲۶، نه شکل‌گیری ائتلافی بزرگ علیه ایران، بلکه تلاش مضطربانه کشورها برای حفظ موازنه میان تهدید ایران و غیرقابل‌اعتماد بودن واشینگتن است.

ترامپ شاید در توییتر از «توافقات بزرگ» سخن بگوید، اما در میدان عمل، تنها به دنبال راهی برای پایان دادن به جنگی است که هزینه‌های آن از پیش‌بینی‌هایش فراتر رفته است.