مک‌لارن برخلاف بسیاری از تیم‌ها، تمام اجزای داخلی و پوسته جعبه‌دنده خود را به صورت درون‌سازمانی طراحی و تولید می‌کند. این تیم مهندسی در خودروی MCL40 خود به سراغ ضریب دنده‌های کوتاه‌تر رفته است. آندره‌آ استلا، مدیر تیم مک‌لارن، در این باره گفت: من فکر می‌کنم انتخاب ضریب دنده‌ها قطعاً مزایا و معایب خاص خود را دارد. ضریب دنده‌های ما در مقایسه با مرسدس کوتاه‌تر است. این انتخاب می‌تواند به عنوان مثال در شتاب‌گیری اولیه و به خصوص در لحظه استارت مسابقه، مزیت‌های خوبی به ما بدهد.

شواهد این ادعا در پنج مسابقه ابتدایی فصل کاملاً مشهود بود؛ جایی که مک‌لارن معمولاً استارت‌های بسیار تیزتر و قوی‌تری نسبت به مرسدس به نمایش گذاشت.

در نقطه مقابل، تیم‌هایی نظیر مرسدس و ردبول ضریب دنده‌های بلندتر را ترجیح داده‌اند. این استراتژی به آن‌ها کمک می‌کند تا دور موتور را در پیچ‌های کند بالا نگه دارند و ظرفیت شارژ مجدد باتری‌ها را به حداکثر برسانند. در حالی که ضریب دنده‌های کوتاه‌تر مک‌لارن گشتاور روی چرخ‌ها را افزایش داده و شتاب فوق‌العاده‌ای در مسیرهای مستقیم کوتاه ایجاد می‌کند، اما در مسیرهای بلند ورق برمی‌گردد. داده‌های آماری نشان می‌دهند که هرچه مسیر مستقیم کوتاه‌تر باشد، مک‌لارن رقابتی‌تر است. به عنوان مثال در پیست میامی و مونترال، مک‌لارن در ابتدا پا به پای رقیب پیش می‌رفت، اما در اواخر مسیر مستقیم به دلیل پر شدن سریع دنده هشت و کمبود انرژی الکتریکی، با افت سرعت روبرو می‌شد؛ تا جایی که اختلاف سرعت این تیم با مرسدس در مسیرهای مستقیم  بلند گاهی به بیش از 10 کیلومتر بر ساعت می‌رسید.

با وجود این چالش، آندره‌آ استلا معتقد است که رویکرد مک‌لارن در مجموع به نفع فلسفه طراحی خودروی آنهاست. طبق قوانین، ضریب دنده‌ها در ابتدای فصل پلمب و یکپارچه می‌شوند، هرچند قانون امسال یک بار حق تغییر را به تیم‌ها می‌دهد. با این حال مدیر مک‌لارن در پایان تأکید کرد: در حال حاضر ما از جایگاهی که داریم راضی هستیم. ما تصمیمی برای بازنگری در ضریب دنده‌های خود نداریم، حتی اگر قوانین این اجازه را به ما بدهد.

مرسدس با خودروی W17 خود به تعادلی دست یافته که در پیست‌های مختلف کارآمد است، اما مک‌لارن ترجیح می‌دهد از شتاب انفجاری دنده‌های کوتاه خود در پیست‌های پرپیچ‌وخم بهره ببرد.