در واشنگتن برخی ناظران با صراحت می‌گویند که سفر ترامپ به چین عملا منجر به یک «ماموریت باج‌گذاری» در «کاخ ممنوعه» شده است؛ تعبیری کنایه‌آمیز که به سنت تاریخی امپراتوری‌های کهن چین اشاره دارد که در آن پادشاهان رده‌پایین برای بقا، به دربار پکن خراج و تحسین می‌فرستادند.

مدل ستایش‌های اغراق‌آمیز و غیرمعمول ترامپ از شی‌جین‌پینگ و پافشاری عجیب او روی «روابط تاریخی» (حتی ارجاع به دوران سلسله چینگ) از چشم نهادهای حاکمیتی امریکا دور نمانده است.

رییس‌جمهوری امریکا که با همراهی تیمی از غول‌های اقتصادی به پکن رفته بود تا یک «توافق بزرگ» صید کند، عملا پرستیژ ایالات‌متحده را به حراج گذاشت تا جایی که شورای روابط خارجی امریکا (CFR) معتقد است این حجم از تعارفات، پالس «استیصال واشنگتن» را به جهان مخابره کرد. برای درک رفتار پکن درقبال تهران و واشنگتن، باید فانتزی‌های دیپلماتیک را کنار گذاشت و به منطق صلب اقتصاد سیاسی نگریست. چین در این دوئل لبه پرتگاه، نه به دنبال صلح پایدار است و نه در پی فروپاشی هژمونی امریکا؛ پکن به عنوان مدیر این «تاریکخانه جدید دیپلماسی»، صرفا در پی تنظیم فرکانس بازار و مهار آنتروپی در شاهرگ انرژی جهان است.

شی‌جین‌پینگ با درک «نقطه اشباع درد» در اقتصاد امریکا، از کارت‌های خود (تعرفه‌های متقابل و مدیریت بازار انرژی) به هوشمندی استفاده کرد. او به خوبی می‌داند که اگر فشار واشنگتن بر تهران از نقطه تحمل سیستم عبور کند، ماشه‌ای که در خلیج‌فارس چکیده شود، لرزش متقاطع آن نبض اقتصاد صادرات‌محور چین را فلج خواهد کرد.

از منظر رئالیسم ساختاری، خاورمیانه برای پکن یک سوپاپ اطمینان در رقابت کلان با امریکا در تله توسیدید است.پیام پنهان شی به تاجر کاخ سفید عریان بود: «دود یک خاورمیانه سوخته، پیش از آنکه هژمونی دلار را خاکستر کند، استراتژی مهار چین در شرق آسیا را نابود می‌سازد.» اگرچه پکن و واشنگتن از تایوان تا موضوعات اقتصادی، هزار و یک موضوع برای توافق و تقابل دارند اما در قلب چانه‌زنی‌های مرد دیوانه با اژدهای زرد، ترامپ به پکن رفته بود تا از اهرم مالی شی‌جین‌پینگ برای مهار ایران استفاده کند.

نکته اینجاست که پکن نقشی فراتر از یک میانجی معمولی بازی کرد؛ شی به ترامپ تفهیم کرده که اگر «عقلانیت ابزاری» برای پذیرش واقعیت‌های خاورمیانه را نداشته باشد، بازار داخلی امریکا را همزمان به آتش خواهد کشید.