ایران در کمربند بادهای منطقه‌ای قرار دارد و به دلیل تنوع توپوگرافی (کوهستان، دشت‌های باز و سواحل طولانی) مناطق بادی مناسبی در اختیار دارد. مهم‌ترین کریدورهای بادی کشور شامل منطقه سیستان و بلوچستان (بادهای 120 روزه سیستان)، منطقه منجیل و رودبار (استان گیلان)، خراسان رضوی و جنوبی به‌ویژه نیشابور و بینالود، استان قزوین و زنجان، کرمان، یزد و سمنان و سواحل دریای خزر و خلیج فارس است.

استان سیستان و بلوچستان بیشترین ظرفیت بادی کشور را در دل خود دارد.

مطالعات سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر ایران (ساتبا) نشان می‌دهد پتانسیل فنی انرژی بادی ایران حدود 40 هزار مگاوات برآورد می‌شود؛ در برخی مطالعات حتی ظرفیت‌های بالاتر تا 60 هزار مگاوات نیز مطرح شده است. در حال حاضر فقط بخش بسیار کوچکی (چند صد مگاوات) از این ظرفیت بهره‌برداری شده است.

بررسی آخرین آمار رسمی توسعه ظرفیت‌های تجدیدپذیر در ایران نشان می‌دهد که ظرفیت منصوبه تولید برق از انرژی بادی درحال حاضر به 371.6 مگاوات رسیده است. این رقم در پایان سال 1403 به دست آمده بود و در طول سال 1404، هیچ نیروگاه بادی جدیدی به مدار بهره‌برداری نیامده است.

در حالی که عمده پروژه‌های بهره‌برداری شده در بخش توسعه ظرفیت نیروگاه‌های تجدیدپذیر ایران، نیروگاه خورشیدی است؛ این سوال مطرح می‌شود که آیا توسعه نیروگاه‌های بادی از دستور کار وزارت نیرو خارج شده و این ظرفیت مورد کم‌توجهی قرار گرفته است؟