به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران، یادداشت مهمان: عبارت «تضمین عینی» در ظاهر یک مطالبه صریح است، اما در سطح عمیق ‌تر، حامل نوعی ابهام هدفمند و کارکردی است که به‌طور آگاهانه به متن شروط افزوده شده است. تضمین عینی، صرفاً یک تعهد لفظی یا حقوقی نیست؛بلکه تبدیل «وعده» به «واقعیت میدانی» است.

در واقع تضمین عینی یعنی:

ـ فراتر از حرف؛ یعنی اقدام عملی

ـ فراتر از سازوکارهای حقوقی؛ یعنی عدم اتکا به نهادهایی مانند شورای امنیت

ـ فراتر از زمان و مکان؛ یعنی برچیده شدن زیرساخت تهدید

این مفهوم، محدود به یک اقدام مشخص مانند جمع‌آوری یک پایگاه نظامی نیست؛ بلکه طیفی از اقدامات را در بر می‌گیرد که مستقیماً «توان و اراده طرف مقابل» را در میان‌مدت و بلندمدت تضعیف می‌کند.

به بیان دقیق‌تر تضمین عینی یعنی ایجاد وضعیتی که در آن، امکان تهدید از اساس سلب شود، نه صرفاً به تعویق بیفتد.

برخی مصادیق آن عبارتند از:

۱. برچیده شدن زیرساخت‌های نظامی و اطلاعاتی آشکار و پنهان آمریکا در منطقه (پایگاه های نظامی)

۲. توقف حضور نظامی مستقیم، شامل نیروها، فرماندهان و تجهیزات راهبردی

۳. قطع جریان تسلیحاتی و همکاری‌های نظامی-فناورانه با کشورهای منطقه

۴. خروج نیروهای دریایی و پایان حضور عملیاتی در آب‌های پیرامونی ایران

۵. خنثی‌سازی تهدیدات علیه گروه های جبهه مقاومت

۶. جمع‌آوری کامل پایگاه‌های گروه‌های تروریستی مسلح در پیرامون مرزهای ایران

۷. استرداد عناصر و فرماندهان گروه‌های تروریستی مسلح علیه ملت ایران

۸. توقف هرگونه آرایش یا پیمان نظامی علیه امنیت ایران با کشورهای منطقه