به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، دکتر توحید علیخانلو ، سردبیر خبرگزاری اقتصادی ایران ، طی یادداشتی حضور بیگانگان در منطقه خاورمیانه و ایجاد اختلاف و تفرقه بین مسلمانان به طمع سلطه یابی به منافع و منابع غنی خاورمیانه را به چالش کشیده و با محکوم نمودن جنگ ناجوانمردانه و جنایتکارانه آمریکایی - صهیونی علیه ملت شریف ایران اسلامی که موجب گسترش آتش جنگ به سایر کشورهای همسایه ، مسلمان و دوست نیز گردیده و بعضا سوء تفاهمات و رنجش های را ایجاد نموده ،  پیشنهاد داد؛ برای ایجاد ثبات و صلح پایدار باید یک " پیمان امنیتی منطقه ای و اسلامی " تحت عنوان "ناتوی اسلامی" تشکیل شود تا با اتکا به وحدت ، همبستگی و همکاری منطقه ای ، امنیت درون زا برقرار شود و سد محکمی در قبال زیاده خواهی و سلطه طلبی بیگانگان و هم ظلم و ستم صهیونیست ها علیه مردم مظلوم و بی دفاع فلسطین  باشد.

وی در ادامه این یادداشت آورده است :"  در گستره‌ی خاکریزهای خاورمیانه، جایی که آفتاب تمدن‌ها از سپیده‌دم تاریخ طلوع کرده، امروز سایه‌ی سنگین مداخلات بیرونی، نهال همسایگی را می‌خشکاند. سال‌هاست که حضور قدرت‌های فراسوی دریاها و کوه‌ها، به بهانه‌ی امنیت‌آفرینی، تیشه به ریشه‌ی اعتماد میان ملت‌های همخون و همکیش زده است. آنان که دیروز در کنار هم، شکوه تمدن را آفریدند، امروز در سایه‌ی بازی‌های دیگران، از یکدیگر فاصله گرفته‌اند. اما زمانه، زمانه‌ی بیداری است. زمانه‌ی آن است که فرزندان این سرزمین، دست در دست هم، دیوار امنیت را بر اساس سنگ‌های محکم همبستگی خود بنا نهند.

فصل شکست تجربه‌های بیگانه

حضور بیگانگان در حریم جغرافیایی و فرهنگی ما، قصه‌ای تکراری از وعده‌های دروغین است. آنان آمدند تا "آرامش" بیاورند، اما هر پایگاهی که ساختند، آتش بی‌ثباتی را شعله‌ورتر کرد. گفتند تا "دوستی" بیاورند، اما میان برادران، دیوار سوءتفاهم کشیدند. ادعا کردند که "حافظ منافع" ما هستند، در حالی که تنها به تقسیم غنایم منابعمان چشم دوخته بودند.

این حضور، چه در لباس نظامی و چه در پوشش سیاسی، نتوانسته جراحت کهنه‌ی منطقه را التیام بخشد. برعکس، نمک بر زخم‌های تاریخی پاشیده و فرصت‌های طلایی همکاری را به میدان رقابت‌های خود تبدیل کرده است. تاریخ معاصر ما گواهی می‌دهد که هر بار تکیه بر قدرت‌های دوردست، جز افزایش وابستگی و از دست دادن اقتدار، ثمری نداشته است.

 ندای درونی برای نجات خویش

اکنون که بادهای تغییر در جهان می‌وزد، فرصتی طلایی برای بازگشت به خویشتن فراهم آمده است. صدایی از ژرفای تاریخ و فرهنگ مشترکمان برمی‌خیزد که فرامی‌خواند: "امنیت را باید از درون جست، نه از بیرون."

تشکیل پیمان امنیتی میان کشورهای اسلامی، پاسخ این ندای درونی است. پاسخی که می‌گوید: ما خود، نگهبان حریم خویش خواهیم بود. ما خود، پاسدار صلح و ثبات در خانه‌ی مشترکمان خواهیم شد. این پیمان، نه علیه کسی، که برای حمایت از یکدیگر است. نه برای ایجاد دشمنی جدید، که برای پایان دادن به دشمن‌تراشی‌های کهنه.

 سنگ‌بناهای پیمان نوین

چنین پیمانی بر چند اصل استوار خواهد بود:

**خرد جمعی؛  به جای فرمان‌پذیری از دیگران
**اعتماد متقابل؛ به جای سوءظن دیرینه
**مسئولیت مشترک؛ به جای فرار از تکلیف
**احترام به اختلاف‌ها؛ در کنار تمرکز بر مشترکات

این پیمان، دژی نخواهد بود با دیوارهای بلند و دروازه‌های بسته. بلکه باغی خواهد بود با درختان تنومند همکاری، که هر یک سایه‌ای امن برای دیگران می‌گستراند. در این باغ، سربازان نه با سلاح، که با دستان مهربان همکاری به نگهبانی می‌ایستند. افسران نه با فرمان حمله، که با نقشه‌های توسعه و پیشرفت طرح دوستی می‌ریزند.

 راه روشن پیش رو

راه رسیدن به این آرمان، هرچند طولانی، اما روشن است. باید از گام‌های کوچک اما استوار آغاز کرد:

نخست، **گفت‌وگو** را باید از پستوی سیاست به میان میدان آورد. گفت‌وگویی صمیمانه، بدون حاشیه و بدون نقشه‌های از پیش طراحی‌شده دیگران.

سپس، **اعتماد** را باید مانند گیاهی نادر و ارزشمند پرورش داد. با آب راستی و نور شفافیت، تا ریشه بدواند و استوار شود.

و در پایان، **همکاری** را باید به درختی تناور تبدیل کرد که شاخه‌هایش امنیت و ثمراتش رفاه برای همه‌ی مردمان منطقه به ارمغان آورد.

 رویای فردا

تصور کنید روزی را که کشتی‌های جنگی بیگانه، سواحل ما را ترک گفته‌اند. روزی را که پرواز جنگنده‌های خارجی، آسمان ما را نمی‌آشوبد. در آن روز، امنیت ما نه با وعده‌های دیگران، که با دستان به هم پیوسته خودمان تأمین می‌شود. در آن روز، اختلاف‌هایمان را نه در دادگاه‌های بین‌المللی، که در میزهای گفت‌وگوی خودمان حل می‌کنیم.

این رویا، دست‌نیافتنی نیست. کافی است به توان خود باور داشته باشیم. کافی است به خاطر بسپاریم که اجداد ما، زمانی که با هم متحد بودند، چگونه چراغ تمدن را در تاریکی قرون روشن نگه داشتند.

فراخوان پایانی

ای همسایگان دیروز و برادران امروز!
آیا زمان آن نرسیده است که زنجیرهای وابستگی را بگسلیم؟
آیا زمان آن نرسیده است که به جای نگاه به بیرون، به درون و به یکدیگر بنگریم؟
آیا زمان آن نرسیده است که امنیت را، این گران‌بهاترین سرمایه، خودمان تأمین کنیم؟

بگذارید فصل جدیدی در تاریخ کهن این منطقه آغاز شود. فصلی که در آن، امنیت، زاییده‌ی همدلی باشد. ثبات، برآمده از همبستگی باشد. و آینده، ساخته‌ی دستان جمعی ما باشد.

پایان یادداشت

همگرایی در خاورمیانه  باید عمل‌گرایانه، تدریجی و مبتنی بر منافع مشترک اقتصادی باشد. تجربه نشان داده که همکاری اقتصادی می‌تواند موتور محرک همگرایی سیاسی و امنیتی باشد. اگر رهبران منطقه بتوانند منافع کوتاه‌مدت ملی را با منافع بلندمدت منطقه‌ای تلفیق کنند، خاورمیانه می‌تواند به یک منطقه باثبات و اثرگذار در معادلات جهانی تبدیل شود و این مساله تعامل کشورهایی مانند ایران را با همه کشورهای همسایه ، دوست و مسلمان تسهیل خواهد کرد.

*این نوشتار، روایتی است از آرزوی دیرینه‌ی مردمان این سرزمین برای امنیتی خودساخته و مستقل.*