به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، امام رضا(ع) همیشه پناه همیشگی ما ایرانیان در تمامی شرایط سخت و خوشی زندگیمان بوده است. این پناه حتی برای رهبر شهیدمان هم نقطه آرامشی بود که در هر لحظه از زندگیش به آن پناه می‌برد.

اولین روز سال و همزمان با سال تحویل شمسی خودشان را به این مکان مقدس می‌رساندند و پیام نوروزی خود را با مردم ایران به اشتراک می‌گذاشتند.

غبارروبی یکی از اقداماتی بود که جزو روتین سالانه خود قرار می‌دادند. دوربین‌های بسیاری توسل و توکل رهبر شهید را هنگام ورود به حرم مطهر امام رضا(ع) به ثبت رسانده‌اند. زمانی که ایشان به احترام آقای خودشان عمامه از سر برمی‌داشتند و در کمال خضوع و خشوع خودشان را به مزار علی‌بن موسی‌الرضا(ع) می‌رساندند و فقط در برابر خدا و مقابل ایشان زانو می‌زدند.

علاوه بر لباس شهادت، لباس خادمی هم برازنده ایشان بود. ایشان علاوه بر این که خود را خادم مردم می‌دانستند، خادم این بارگاه نورانی بودند. ایشان فرموده بودند:«خادمی امام رضا علیه‌السلام افتخار من است.»

برای آثاری که از هنرمندان، ورزشکاران، دانشمندان و... هدیه می‌گرفتند ارزش قائل می‌شدند و تمامی آنان را به موزه حرم مطهر می‌سپردند.

رهبر شهید ما هرچه در عمر پر برکت خود گرفت از حضرت امام رضا(ع) گرفت. او سال‌ها بود که زیارت عتبات و عالیات را نرفته بود و هربار دلتنگی خود را با این عبارت شعر بیان می‌کرد: «گرچه دوریم اما به یاد تو سخن می‌گویم» اما عمر خود را در پناهگاه ایرانیان حرم امام رضا(ع) گذرانده بود.

به او می‌گفتند که در پناهگاهی پنهان شده است تا گزندی به او نرسد، آری او پناه گرفته بود. او عمری بود در پناهگاه شهری به نام مشهد و در بارگاه امام رئوف قرار داشت. و حالا قرار است در کنار همین امام رئوف آرامگاه ابدی او باشد. او پس از سال‌ها مجاهدت و جهاد قرار است در پناه همیشگی‌اش آرام گیرد.