به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، در چهارمین روز از جنگی تمام‌عیار که ائتلافی به رهبری آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز کرده است، معادلات میدان نبرد وارد فاز جدید و پیچیده‌تری شده است. شهادت رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، نقطه راهبردی در این رخداد به شمار می‌رود. با وجود خلا به وجود آمده اما، ساختار دفاعی-امنیتی ایران نه تنها دچار فروپاشی یا انفعال نشده، بلکه با فعال‌سازی پروتکل‌های جنگ نامتقارن و بلندمدت، پاسخی کوبنده و فراتر از مرزها به متجاوزان داده است.

خبرهای رسیده از منطقه حاکی از آن است که نیروهای مسلح کشورمان با اجرای مرحله چهارم عملیات "وعده صادق"، پازل جدیدی از قدرت موشکی و پهپادی و البته توان دفاعی و تهاجمی خود را رو کرده‌اند.

برخلاف تصور راهبردان غربی مبنی بر مدیریت تنش و محدود کردن جنگ به مرزهای ایران، جمهوری اسلامی با تغییر سطح درگیری، آتش را به حیاط خلوت متحدان آمریکا و عمق سرزمین‌های اشغالی برده است. انفجارهای مهیب در قدس اشغالی، همزمان با حملات دقیق به مقرهای نظامی در دوحه، دبی، ریاض و منامه، پیامی واضح برای حامیان این جنگ دارد: "هیچ نقطه امنی برای متجاوز وجود نخواهد داشت."

آمارهای منتشر شده از سوی فرماندهی سپاه پاسداران، هرچند اولیه و سیال هستند، اما از اثربخشی غیرقابل انکار این حملات حکایت دارند. سردار نائینی سخنگوی سپاه نیز با اعلام افزایش شمار تلفات آمریکایی به بیش از ۶۵۰ نفر در دو روز ابتدایی، و سپس ساعتی پیش با تأیید ۱۶۰ کشته و زخمی دیگر در حمله به مقر نیروی دریایی آمریکا در بحرین، تصویری تکان‌دهنده از آسیب‌پذیری پایگاه‌های فرامنطقه‌ای ترسیم می‌کند. به ویژه هدف قرار گرفتن ناو پشتیبانی رزمی MST و شلیک چهار فروند موشک کروز به سوی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن، که به فرار این غول جنگی به سمت آب‌های امن‌تر اقیانوس هند انجامید، نشان می‌دهد که دکترین "تهاجم‌زدایی" ایران، به مرحله‌ای از بلوغ عملیاتی رسیده که می‌تواند تاکتیک‌های دریایی قدرتمندترین ارتش جهان را مختل کند.

در این میان، سکوت خبری نسبی درباره وضعیت داخلی رژیم صهیونیستی و تمرکز بر فرار ناوگان پنجم، بیانگر اولویت‌بندی ایران است: تضعیف ستون اصلی ائتلاف، یعنی قدرت نظامی آمریکا.

چهارمین روز نبرد، دیگر صرفاً یک تقابل نظامی نیست؛ بلکه آزمونی برای نظم نوین منطقه‌ای و نمایشی از اراده ایران برای بازدارندگی فعال است. در حالی که هنوز دود نبرد از آسمان منطقه بلند است، این پرسش مطرح می‌شود: محاسبه گران جنگ در واشنگتن و تل‌آویو، آیا بهای این ماجراجویی را به درستی برآورد کرده بودند؟