به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران، این داده‌ها بر اساس گزارش پایگاه آماری Numbeo تهیه شده و قیمت کالاها، خدمات و اجاره مسکن را نسبت به شهر نیویورک (با مبنای ۱۰۰) می‌سنجد. شاخص نمایش‌داده‌شده ترکیبی از هزینه‌های روزمره و هزینه اجاره مسکن است و تصویری کلی از میزان استطاعت مالی در هر کشور ارائه می‌دهد.

به عنوان مثال، اگر کشوری شاخص هزینه زندگی ۸۰ باشد، به این معناست که سطح قیمت‌ها در آن کشور به طور متوسط ۲۰ درصد پایین‌تر از نیویورک است.

گران‌ترین کشورهای جهان

در صدر فهرست، جزایر کیمن (Cayman Islands) با امتیاز ۹۴.۳ قرار دارد؛ اقتصادی متکی بر خدمات مالی برون‌مرزی، گردشگری و املاک لوکس که هزینه‌ها را بالا نگه داشته است.

پس از آن، سوئیس (۸۲.۳) و سنگاپور (۸۰.۹) دیده می‌شوند؛ کشورهایی با درآمد سرانه بالا، بازار مسکن گران و استاندارد زندگی پیشرفته.

در میان ۱۰ کشور نخست، نام‌هایی مانند ایسلند، باهاماس و ایرلند نیز به چشم می‌خورند که همگی با سطح رفاه بالا اما هزینه‌های مصرفی سنگین شناخته می‌شوند.

ارزان‌ترین کشورهای جهان

در سوی دیگر جدول، پاکستان و لیبی (هر دو با شاخص ۱۱.۳) و افغانستان (۱۱.۶) پایین‌ترین هزینه زندگی را ثبت کرده‌اند.

همچنین کشورهایی مانند هند (۱۲.۸) و بنگلادش (۱۳.۰) نشان می‌دهند که هزینه‌ها در بخش‌هایی از جنوب آسیا تقریباً یک‌هشتم نیویورک است؛ موضوعی که تا حد زیادی به سطح دستمزدها و هزینه پایین نیروی کار مرتبط است.

رتبه ایران کجاست؟

در رتبه‌بندی جهانی هزینه زندگی سال ۲۰۲۵، ایران با شاخص ۱۶.۲ در رتبه ۱۳۴ قرار گرفته است؛ به این معنا که به‌طور متوسط، هزینه زندگی در ایران پایین‌تر از نیویورک است.

شاخص جهانی هزینه زندگی ۲۰۲۵ نشان می‌دهد شکاف قیمتی میان کشورها همچنان قابل‌توجه است. اقتصادهای پیشرفته با درآمد بالا معمولاً هزینه‌های زندگی بیشتری دارند، در حالی که کشورهای در حال توسعه با سطح دستمزد پایین‌تر، هزینه‌های کمتری را تجربه می‌کنند. این تفاوت‌ها می‌تواند بر تصمیم‌گیری‌های مرتبط با مهاجرت، سرمایه‌گذاری و انتخاب مقصد کار یا تحصیل اثرگذار باشد.