به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران، نمایش قدرت نظامی ایالات متحده در خاورمیانه، درست زمانی در حال تقویت است که تهران و واشنگتن در ژنو دور دوم مذاکرات را برگزار می‌کنند.

اکنون این پرسش مطرح است که اگر دور دوم گفت‌وگوها نتیجه بخش نباشد، آیا ایالات متحده از این ناوهای هواپیمابر برای حملات نظامی استفاده خواهد کرد؟ راهبرد دفاعی ایران در چنین وضعیتی چه خواهد بود؟

دکترین دریایی نامتقارن ایران

شبکه خبری WION در گزارشی به این سوال پاسخ داده و تاکتیک‌های نظامی ایران در جنگ احتمالی با آمریکا را برشمرده است.

بنابر این گزارش، ایران راهبردی نامتقارن را برای مقابله با برتری ناوهای بزرگ جنگی بزرگ مانند آنها که نام برده شد، توسعه داده است. تهران به جای رقابت مستقیم در حدو اندازه این ناوها، بر سکوهای کوچک و متحرک و سامانه‌های چندلایه منع دسترسی تمرکز دارد؛ رویکردی که می‌تواند عملیات ناوها را در آبراه‌های محدودی مانند تنگه هرمز پیچیده کند. در این دکترین، هماهنگی میان ابزارهای متنوع اهمیت بیشتری از نبرد مستقیم کشتی با کشتی دارد.

قایق‌های تندرو و حمله ازدحامی

این گزارش می‌گوید که ناوگان قایق‌های تندرو بخش اصلی بازدارندگی دریایی ایران را تشکیل می‌دهد و عمدتاً توسط نیروی دریایی سپاه پاسداران اداره می‌شود. این شناورها می‌توانند با تاکتیک «حمله ازدحامی» از جهات مختلف به هدفی بزرگ نزدیک شوند تا سامانه‌های دفاعی آن را اشباع و حسگرها را سردرگم کنند.

زرادخانه موشک‌های ضدکشتی ایران

از سوی دیگر، در اختیار داشتن موشک‌های ساحل به دریا با برد بلند نیز تهدیدی جدی برای شناورهایی است که در نزدیکی سواحل ایران فعالیت می‌کنند. این گزارش می‌گوید: موشک‌های «نور» و «قادر» ستون فقرات دفاع دریایی یران به شمار می‌روند و به ترتیب بردی حدود ۱۲۰ و ۳۰۰ کیلومتر دارند. این موشک‌ها معمولاً بر روی خودروهای متحرک یا شناورهای کوچک نصب می‌شوند.

لایه‌های تهدید موشک‌های بالستیک و کروز

علاوه بر این، ایران موشک‌های بالستیکی مانند «خلیج فارس» با برد حدود ۳۰۰ کیلومتر و سرعت بالا و همچنین موشک‌های کروز بردبلندتری نظیر «ابومهدی» را در اختیار دارد. پرتاب از پایگاه‌های ساحلی متحرک، محدوده تهدید را تا عمق دریای عمان گسترش می‌دهد.

تاکتیک اشباع با پهپادهای ایرانی

بر اساس این گزارش، سامانه‌های بدون سرنشین اکنون به بخش مهمی از راهبرد نامتقارن ایران تبدیل شده‌اند. پهپادهایی مانند «شاهد-۱۳۶» و «شاهد-۱۳۱» با تعداد بالا برای غلبه بر پدافند هوایی طراحی شده‌اند. همچنین پهپادهای شناسایی و تهاجمی مانند «مهاجر-۶»، «ابابیل-۲» و «شاهد-۱۲۹» می‌توانند مأموریت‌های شناسایی، هدف‌یابی و حمله دقیق انجام دهند. استفاده هماهنگ از آن‌ها می‌تواند سامانه‌های دفاعی ناوها را تحت فشار مداوم قرار دهد.

پیامدهای راهبردی برای عملیات ناوهای هواپیمابر

هرچند مشخص نیست این تاکتیک‌ها بتوانند یک گروه رزمی ناو هواپیمابر را به طور کامل از کار بیندازند، اما بدون تردید آن‌ها را مجبور به تطبیق می‌کنند. ناوهای هواپیمابر دارای لایه‌های دفاعی متعدد از جمله جنگنده‌های اسکورت، سامانه‌های دفاع نزدیک و جنگ الکترونیک هستند، اما تهدیدهای پرشمار و کم‌هزینه می‌تواند در طول زمان ظرفیت دفاعی را فرسوده کند. /زومان