به گفته مدیرکل امور دانشجویان بین الملل، این دانشجویان از پرداخت شهریه به دانشگاه های ایران معاف می شوند اما این تسهیلات فقط برای نخبگان در نظر گرفته شده است. با این حال، با توجه به شرایط کشور افغانستان در تلاش هستیم سایر دانشجویان افغان هم امکان تحصیل در ایران را پیدا کنند ولی در مورد ارایه شرایط و تسهیلات باید تصمیم گیری شود.

پذیرش بدون محدودیت دانشجویان غیرایرانی

رازقی درباره ظرفیت دانشگاه ها برای جذب دانشجویان بین الملل، گفت: استادان دانشگاه های ایران، بدون محدودیت می توانند دانشجوی غیرایرانی جذب کنند. به عنوان مثال، به دانشگاهی ۱۰۰ نفر ظرفیت برای پذیرش دانشجوی داخلی و خارجی داده می شود که دانشگاه از این تعداد می تواند ۲۰ دانشجوی خارجی و ۸۰ دانشجوی داخلی جذب کند. دست دانشگاه ها در جذب دانشجویان خارجی باز است اما باید مانند نسبت استاد به دانشجو برای دانشجویان داخل، این نسبت در خصوص دانشجویان خارجی هم رعایت شود.

رازقی با بیان اینکه دانشگاه های کشور بیشتر از آن چیزی که در برنامه ششم توسعه قید شده بود، نسبت به جذب دانشجوی بین الملل اقدام کردند، خاطرنشان کرد: وزارت علوم بر اساس برنامه ششم توسعه مکلف بود ۱.۸ دهم درصد دانشجوی خارجی جذب کند اما از این تعداد عبور کردیم و الان ۲.۲۵ صدم درصد دانشجویان دانشگاه های کشور را دانشجویان غیرایرانی تشکیل می دهند.

تمایل دانشجویان غیرایرانی به ماندن در ایران

مدیرکل امور دانشجویان بین الملل در سازمان امور دانشجویان درباره تمایل این دانشجویان برای ماندن در ایران، گفت: تعدادی از دانشجویان غیرایرانی به دلیل قرابت فرهنگی، مذهبی و اعتقادی تمایل به ماندن در کشورمان دارند اما بر اساس قانون اتباع خارجی، اجازه اشتغال در داخل کشور ندارند و باید به کشور خود برگردند.

رازقی ادامه داد: با توجه به اینکه زمینه اشتغال و چشم اندازی برای آینده این دانشجویان در داخل کشور وجود ندارد، برای ادامه تحصیل به کشوری مانند آلمان می روند. در این کشورها، علاوه بر تحصیل و دریافت مدرک، امکان اشتغال هم برای دانشجویان فراهم است.

وی با بیان اینکه سازمان امور دانشجویان به دنبال ایجاد فرصتی برای نخبگان غیرایرانی در داخل کشور است، افزود: به دنبال ایجاد زمینه ای برای اشتغال نخبگان غیرایرانی هستیم چرا که حضورشان از نظر اقتصادی، فرهنگی و سیاسی کمک کننده است. به عنوان مثال، در مراودات بین المللی شرکت ها و سازمان ها، نخبگان غیرایرانی در مقایسه با کارشناسان ایرانی می توانند با کشور مقصد ارتباط بهتر برای همکاری برقرار کنند.