کامیار بشیرپور؛ مدیرعامل شرکت دانش بنیان توسعه تجهیز نویان در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، ضمن تشریح فعالیت‌های این شرکت در حوزه تولید تجهیزات آزمایشگاهی و فیزیوتراپی، بر لزوم هم‌افزایی شرکت‌های دانش‌بنیان برای حضور موفق در بازارهای بین‌المللی تأکید کرد.

وی اظهار کرد: ما فعالیت خود را در این شرکت تقریباً از سال 1400 آغاز کردیم، هرچند پیش از آن در مجموعه‌های دیگری در همین زمینه فعالیت داشتیم و از آن سال به صورت متمرکز در شرکت جدید کار را شروع کردیم.

وی افزود: در این مدت محصولاتی را توسعه داده‌ایم که ایده اولیه برخی از آن‌ها در سال‌های قبل شکل گرفته بود و تعدادی نیز در همین سه چهار سال اخیر توسعه یافته‌اند. ما هم در زمینه تجهیزات آزمایشگاهی و هم در حوزه فیزیوتراپی فعالیت می‌کنیم. به عنوان مثال، در حال توسعه یک دستگاه در زمینه صنایع غذایی هستیم.

مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان با اشاره به چالش‌های بازار داخلی تصریح کرد: خلاصه ماجرا این است که برای چرخش چرخ اقتصادی شرکت، با توجه به کوچک بودن بازار، مجبوریم سبد کالایی خود را تا حد امکان بزرگ‌تر کنیم. گاهی از یک دستگاه دو یا سه عدد به فروش می‌رسد، در حالی که رقیبی مانند چین به کل دنیا می‌فروشد، اما بازار ما محدود به ایران است و مشتریان نیز نوسان دارند؛ بنابراین مجبوریم بخش بزرگ‌تری از بازار را پوشش دهیم.

بشیرپور در خصوص تجهیزات تولیدی این شرکت گفت: یکی از محصولات ما تجهیزات آزمایشگاهی در زمینه تحقیقات باتری است که احساس می‌کنیم نیاز به آن در حال حاضر بیشتر شده است. محصول ما «گلاو باکس» (Glovebox) است.

وی در توضیح عملکرد دستگاه «گلاو باکس» تشریح کرد: این دستگاه دارای یک محیط ایزوله شامل دستکش و محفظه است. کاربرد آن در زمینه‌هایی مانند سلول‌های خورشیدی (Solar)، باتری‌های لیتیومی و صنایع پتروشیمی برای سنتز برخی مواد حساس است. این مواد نسبت به اکسیژن و رطوبت حساس هستند؛ لذا ما در این دستگاه محیطی را ایجاد کرده‌ایم که با استفاده از جاذب‌های رطوبت و اکسیژن، میزان این عناصر در محیط به حد ppm (قسمت در میلیون) کاهش می‌یابد.

این فعال فناور ادامه داد: یکی از مشکلاتی که محققان باتری با آن مواجه هستند، اختلاف کیفیت در تولیدات است؛ مثلاً باتری تولید شده در هفته اول با باتری هفته سوم از نظر کیفی و عملکرد تفاوت دارد. دلیل این امر برهم‌کنش اکسیژن و رطوبت با مواد اولیه (الکترولیت، آند و کاتد) است. محصولی که اکنون توسعه داده‌ایم و مشتری دارد و فعلاً شرکت را سرپا نگه داشته، همین محصول است که قیمت آن حدود 2 میلیارد تومان تمام می‌شود و اکنون 30 درصد نیز یارانه نمایشگاهی دارد و سطح 2 است. 

بشیرپور درباره مشتریان این محصول گفت: خریداران ما عمدتاً مراکز تحقیقاتی، دانشگاهی و پتروشیمی‌هایی هستند که روی سنتز متریال و مواد حساس کار می‌کنند. به عنوان مثال تاکنون سه دستگاه به پتروشیمی اراک تحویل داده‌ایم.

وی در خصوص نحوه تولید در این شرکت اظهار کرد: تولید ما سفارش‌محور است. بخش قابل توجهی از کار ما طراحی است و ساخت عمدتاً برون‌سپاری می‌شود. ما تجهیزات ساخت لیزر، خم برش، رنگ کوره‌ای و جوشکاری را در داخل شرکت نداریم و این بخش‌ها را برون‌سپاری می‌کنیم؛ یعنی طبق نقشه‌های طراحی شده، دستور برش و خم را به پیمانکاران می‌دهیم.

مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان با بیان اینکه بازار فعلی خیلی بزرگ نیست، افزود: ما بیشتر علاقه‌مند هستیم به سمت صنایعی مانند صنایع غذایی برویم که بازار بزرگ‌تری دارند و دردسر صادرات آن‌ها کمتر است. مواد غذایی را راحت‌تر می‌توان به کشورهای حاشیه خلیج فارس یا کشورهای شمالی صادر کرد. حدود سه چهار سال است که در این زمینه سرمایه‌گذاری کرده و محصول توسعه داده‌ایم.

بشیرپور در مورد وضعیت صادرات شرکت خاطرنشان کرد: تاکنون صادرات محصول نداشته‌ایم اما امیدواریم در آینده بتوانیم در این زمینه فعالیت کنیم. واقعیت صادرات این است که برای شرکتی مانند ما با 4 یا 5 محصول، گرفتن یک غرفه 15 متری در نمایشگاه‌های بین‌المللی (مانند دبی یا ترکیه) اگرچه می‌تواند برندسازی داشته باشد، اما هزینه‌بر است.

وی افزود: من به بسیاری از دوستان و همکاران و حتی مسئولین صندوق نانو پیشنهاد دادم که منطقی‌ترین راهکار این است که 5 تا 10 شرکت دور هم جمع شوند و یک برند مشترک ثبت کنند. با توجه به اینکه ما در مرز حساسی هستیم و ممکن است سال بعد برخی شرکت‌ها دیگر وجود نداشته باشند، این هم‌افزایی ضروری است.

این مدیر حوزه دانش‌بنیان تصریح کرد: پیشنهاد من این بود که حتی خود صندوق نوآوری یا یک شرکت خصوصی زیرمجموعه آن، این برند را ثبت کند و فرآیند را مدیریت نماید. سپس به 20 شرکت اعلام کند که مثلاً 40 محصول بیاورند. اگر هر شرکتی حتی یک محصول بالغ و قابل صادرات داشته باشد، می‌توان سبد محصولات خوبی تشکیل داد.

بشیرپور ادامه داد: اگر این اتفاق بیفتد، می‌توان غرفه بزرگ‌تری گرفت که هزینه‌ها سرشکن شود و برندینگ و بُرد تبلیغاتی بهتری داشته باشد. حقیقت این است که تاکنون به ما آن فضا داده نشده است، یا از سازمان پژوهش‌ها یا خود سازمان غذا و دارو کمک گرفته‌ایم.

وی در پایان تأکید کرد: اگر این مسیر طی نشود، تمام هزینه‌ها هدر می‌رود. درست است که من دستگاه می‌سازم، اما این ساخت در بستری انجام شده که از پول مردم، بیت‌المال و درآمدهای دولت حمایت شده است. اگر به سمت ایجاد یک کنسرسیوم یا برند مشترک نرویم، قضیه ابتر می‌ماند. امیدواریم افرادی پیدا شوند که این مسئله را درک کرده و این فرآیند را پیش ببرند.