به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، بررسی وضعیت طرح‌های عمرانی ملی مندرج در قوانین بودجه سنواتی نشان می‌دهد علاوه بر محدودیت‌های مالی دولت، مشکلات ساختاری در مدیریت و برنامه‌ریزی سرمایه‌گذاری‌های عمومی به یکی از عوامل اصلی کندی پیشرفت پروژه‌های عمرانی تبدیل شده است. غیرواقعی بودن برنامه‌ریزی‌ها در پیشبرد طرح‌های عمرانی، اگرچه تا حد زیادی ریشه در کمبود منابع مالی دارد، اما ضعف بهره‌وری، مدیریت و نظام اولویت‌بندی نیز در این میان نقش پررنگی ایفا می‌کند.

بر اساس داده‌های موجود، انباشت طرح‌های عمرانی نیمه‌تمام به‌جا مانده از سال‌های گذشته و عدم تعیین تکلیف آن‌ها، موجب شده است منابع محدود بودجه‌ای میان تعداد زیادی از پروژه‌ها توزیع شود؛ امری که به تعویق طولانی‌مدت در تکمیل هر یک از طرح‌ها انجامیده است. از سوی دیگر، بخشی از اعتبارات عمرانی همچنان صرف پروژه‌های قدیمی می‌شود که در شرایط فعلی اقتصاد کشور، ضرورت ادامه اجرای آن‌ها محل تردید کارشناسان است.

انباشت پروژه‌های قدیمی؛ 80 درصد طرح‌های عمرانی ملی وارد دهه دوم شدند

بررسی ترکیب طرح‌های عمرانی ملی به تفکیک قدمت نیز مؤید این وضعیت است. طبق آمار ارائه‌شده، در سال‌های اخیر حدود 80 درصد از طرح‌های عمرانی ملی، بیش از 10 سال از زمان آغاز آن‌ها گذشته است. این موضوع نه‌تنها نشان‌دهنده افزایش میانه عمر طرح‌های عمرانی ناتمام است، بلکه حاکی از ضعف در نظام تصمیم‌گیری برای توقف، واگذاری یا اولویت‌بندی مجدد پروژه‌هاست.

کارشناسان معتقدند بدون اصلاح رویکردهای مدیریتی، بازنگری در فهرست طرح‌های عمرانی و تمرکز بر پروژه‌های دارای توجیه اقتصادی و توسعه‌ای، تداوم این روند می‌تواند به هدررفت منابع، کاهش اثربخشی سرمایه‌گذاری‌های عمومی و کند شدن روند توسعه زیرساخت‌های کشور منجر شود.

انتهای پیام/