به گزارش خبرنگار مهر، دوومیدانی همواره به‌عنوان «رشته مادر» ورزش شناخته می‌شود. رشته‌ای پایه، پرمدال و تعیین‌کننده که موفقیت یا ناکامی آن تصویری روشن از وضعیت کلی ورزش یک کشور ارائه می‌دهد. در اغلب رویدادهای چندرشته‌ای از بازی‌های المپیک گرفته تا بازی‌های آسیایی دوومیدانی بیشترین سهم مدال را دارد و کشورهایی که در این رشته سرمایه‌گذاری هدفمند و بلندمدت کرده‌اند معمولاً در جدول رده‌بندی نهایی نیز دست بالا را دارند. با این حال دوومیدانی ایران سال‌هاست با وجود استعدادهای قابل توجه از جایگاه واقعی خود فاصله گرفته است. فاصله‌ای که حالا با بحران مدیریتی و ابطال انتخابات فدراسیون عمیق‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

رأی دیوان عدالت اداری مبنی بر ابطال نتیجه مجمع انتخاباتی فدراسیون دوومیدانی و ریاست احسان حدادی بار دیگر زنگ خطر بی‌ثباتی مدیریتی در ورزش ایران را به صدا درآورد آن هم درست در سالی که دوومیدانی کشور باید تمام تمرکز خود را بر آماده‌سازی برای بازی‌های آسیایی بگذارد.

بر اساس مستندات پرونده شکایت دو تن از کاندیداهای معترض به روند برگزاری انتخابات دیوان عدالت اداری انتخابات ۱۱ تیر ۱۴۰۳ را به دلیل تخلفات مؤثر ابطال کرد. تخلفاتی که از تعویق زمان انتخابات گرفته تا احراز نشدن شرط ۵ سال سابقه مدیریتی احسان حدادی و وجود پرونده باز کیفری برای او را شامل می‌شد. موضوعی که گفته می‌شود در زمان برگزاری انتخابات حتی به عدم تأیید نهایی برخی نهادهای نظارتی نیز انجامیده بود.

وزارت ورزش نظارت پیش از بحران یا پس از آن؟

سؤال اساسی اینجاست که چگونه وزارت ورزش و جوانان به‌عنوان متولی برگزاری انتخابات فدراسیون‌ها اجازه برگزاری مجمعی را داده که حالا با رأی رسمی دیوان عدالت اداری باطل شده است؟ آیا بررسی صلاحیت‌ها به‌درستی انجام نشده یا هشدارها نادیده گرفته شده‌اند؟

واقعیت این است که ابطال یک انتخابات صرفاً شکست یک فرد یا یک فدراسیون نیست بلکه نشانه‌ای از ضعف در فرآیند تصمیم‌سازی و نظارت در ساختار مدیریتی ورزش کشور است. تصمیمی که هزینه آن نه از جیب مدیران بلکه از آینده ورزشکاران پرداخت می‌شود.

احسان حدادی قهرمان بزرگ و مدیر پرحاشیه

بدون تردید احسان حدادی یکی از پرافتخارترین چهره‌های تاریخ دوومیدانی ایران است اما تجربه این انتخابات بار دیگر این پرسش قدیمی را مطرح می‌کند که آیا قهرمانی ورزشی به‌تنهایی مجوز ورود به مدیریت کلان ورزش است؟

وجود ابهام در شرایط قانونی، سابقه مدیریتی و مسائل حقوقی از ابتدا سایه‌ای سنگین بر ریاست او انداخته بود. سایه‌ای که حالا با رأی دیوان عدالت اداری رسمیت یافته و آینده مدیریتی فدراسیون را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است.

قربانیان اصلی مثل همیشه ورزشکاران

در این میان قربانی اصلی نه وزارت ورزش است، نه مدیران و نه حتی رئیس فدراسیون، بلکه ورزشکارانی هستند که در آستانه مهم‌ترین رویداد قاره‌ای با فدراسیونی بلاتکلیف مواجه‌اند.

تعلیق تصمیم‌های کلان، تأخیر در برنامه‌ریزی اردوها، ابهام در بودجه و اعزام‌ها و نبود یک استراتژی مشخص مستقیماً بر عملکرد ملی‌پوشان تأثیر می‌گذارد. ورزشکارانی که عمر قهرمانی‌شان کوتاه است و هر سال از دست‌رفته شاید دیگر جبران نشود.

چالش پیش‌رو

هرچند احسان حدادی طبق قانون فرصت تجدید نظرخواهی خواهد داشت اما آنچه مسلم است این‌که وزارت ورزش و فدراسیون دوومیدانی در سال بازی‌های آسیایی با یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ خود روبه‌رو شده‌اند. مقطعی که هر تصمیم اشتباه می‌تواند بهای سنگینی برای آینده دوومیدانی ایران داشته باشد.