گروه مشترکی از محققان و دانشجویان دانشکده داروسازی و علوم بهداشتی «یوجین اپلبام»، دانشکده پزشکی، دانشکده علوم و هنرهای آزاد و موسسه سالمندشناسی دانشگاه ایالتی وین آمریکا، تاثیر برنامه راه رفتن به عقب را بر افراد مبتلا به ام‌اس بررسی کردند.

این گروه محققان به رهبری نورا فریتز، مدیر تحقیقات و استاد گروه علوم مراقبت‌های بهداشتی در کالج داروسازی و علوم بهداشتی «یوجین اپلباوم» و گروه مغز و اعصاب دانشکده پزشکی بررسی کردند که آیا آموزش راه رفتن به عقب می‌تواند تحرک، تعادل و ساختار مغز را بهبود بخشد و خطر افتادن را کاهش دهد یا خیر.

در این تحقیق، شرکت‌کنندگان در هشت هفته درمان‌های راه رفتن به عقب روی تردمیل و روی زمین شرکت کردند.

فریتز گفت: نتایج این آزمایش مقدماتی نشان داد که آموزش راه رفتن به عقب منجر به بهبود قابل اندازه‌گیری در ثبات وضعیتی و سرعت راه رفتن در اکثر افراد شرکت‌کننده در این پژوهش شد. این یافته نشان می‌دهد که راه رفتن به عقب ممکن است موجب سازگاری‌های فیزیکی مثبتی شود.

به‌نقل از سایت مدیکال‌اکسپرس،  محققان اظهار کردند که برای تایید این مزایا، آزمایش‌های بالینی بزرگ‌تری مورد نیاز است.

فریتز بیان کرد: این مداخله فیزیوتراپی جدید برای مقابله با چالش‌های حرکتی پیشرونده مرتبط با ام‌اس طراحی شده است. ما تغییرات ساختاری در ماده سفید مغز را در سه ناحیه مغز، جسم پینه‌ای، ساقه مخچه فوقانی و دستگاه قشری-نخاعی، اندازه‌گیری کردیم.

وی افزود: نتایج این آزمایش کوچک نشان می‌دهد که این نوع درمان ممکن است موجب افزایش انعطاف‌پذیری عصبی در نواحی مغزی مرتبط با تعادل شود. گام بعدی ما انجام آزمایش بزرگتری برای تعیین تاثیر بالقوه این نوع درمان بر همه بیماران ام‌اس است.

یافته‌های آنان در مقاله‌ای با عنوان «تغییرات ساختاری و عملکردی با هشت هفته آموزش راه رفتن به عقب در بیماری ام‌اس: یک سری موارد» در مجله «فیزیوتراپی عصبی» (Neurologic Physical Therapy) منتشر شده است.

انتهای پیام