دانیال قاسمیان که با تئاتر «هولوگرام» در جشنواره تئاتر فجر امسال، نماینده خراسان رضوی بود و به‌عنوان بازیگر مرد در بخش (فراگیر)، شایسته تقدیر شد، در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: دریافت خبر موفقیت این اثر در جشنواره تئاتر فجر آن هم در نخستین دوره تجربه حضورم، خوشحالی مضاعفی برایم به همراه داشته است. وقتی برای اولین بار جشنواره را تجربه می‌کنی و همزمان چنین خبری به تو می‌رسد، طبیعتاً میزان خوشحالی چند برابر می‌شود.

وی افزود: بخش فراگیر جشنواره، بخشی است که آثار آن توسط هنرمندان دارای معلولیت ساخته و اجرا می‌شود اما همیشه این نگاه وجود دارد که سازمان بهزیستی یا نهادهای حمایتی باید از این گروه‌ها پشتیبانی کنند. واقعیت این است که نمایش ما با هزینه شخصی اعضای گروه، بدون داشتن سالن تمرین و حتی در خانه ساخته شد. تمام مراحل تولید با هزینه بچه‌های تیم پیش رفت و در طول این مسیر حتی یک‌بار هم نماینده‌ای از بهزیستی برای دیدن تمرین‌ها یا حمایت از گروه حضور پیدا نکرد.

گاهی نهادها، تنها پس از موفقیت یک اثر، با آن آشتی می‌کنند

این بازیگر و کارگردان تئاتر، گفت: مسئله من فقط نیامدن یا آمدن یک نهاد نیست، رنج من از جایی شروع می‌شود که بعد از رسیدن یک نمایش به موفقیت، ناگهان تبریک‌ها، استوری‌ها و افتخارات به نام همان نهادها ثبت می‌شود. انگار برچسب موفقیت را برای خودشان برمی‌دارند. به نظرم اینجا یک دوگانگی جدی وجود دارد و شاید جشنواره فجر فرصتی بود که این حرف‌ها گفته شود.

قاسمیان درباره تجربه همزمان بازیگری و کارگردانی در نمایش تئاتر «هولوگرام» در کنار علیرضا ترابی، دیگر کارگردان و نویسنده این اثر که اتفاقا برگزیده نمایش‌نامه‌نویسی بخش فراگیر جشنواره نیز شده است، خاطرنشان کرد: همزمان بودن نقش بازیگر و کارگردان قطعاً چالش‌های خاص خودش را دارد اما همکاری با آقای ترابی تجربه‌ای بسیار لذت‌بخش بود.

تئاتر می‌تواند امید بخش و سرمنزل مقصود هنرمندان دارای محدودیت باشد

وی ادامه داد: اگر بخواهم به یک جمله تکراری اما واقعی اشاره کنم، باید بگویم که تئاتر ذاتاً ماهیت درمانی دارد و کار کردن با هنرمندان دارای معلولیت، علاوه بر خلق یک اثر هنری، یک مسیر درمانی و انسانی است. این مسیر دوطرفه است که علاوه بر اینکه گروه به مقصد می‌رسد، خود ما نیز به مقصد می‌رسیم. وقتی با بچه‌های دارای معلولیت کار می‌کنید، فقط در حال تمرین تئاتر نیستید، در حال ساختن اعتمادبه‌نفس، ارتباط و امید هستید. این تجربه برای من فراتر از یک پروژه نمایشی بود.

این بازیگر و کارگردان تئاتر با اشاره به شیوه داوری و عناوین جوایز در بخش فراگیر جشنواره تئاتر فجر، به نقد تفکیک‌بندی جوایز پرداخت و گفت: من در بخش جسمی حرکتی و فائزه محمدآبادی در بخش بینایی، شایسته تقدیر شدیم. هرچند نیت جشنواره در بخش فراگیر ایجاد توان‌بخشی و افزایش عزت نفس جامعه هدف است اما به نظر من این نوع نام‌گذاری جوایز جای تأمل دارد.

اگر به جای «بهترین بازیگر زن دارای اختلال بینایی»، می‌گفتیم «بهترین بازیگر زن»، زیباتر نبود؟

قاسمیان با اشاره به اینکه وقتی فائزه محمدآبادی در بزرگ‌ترین جشنواره تئاتر کشور حضور دارد، باید به عنوان بازیگر، دیده شود نه «بازیگر دارای اختلال بینایی»، خاطرنشان کرد: این عنوان‌گذاری ناخواسته فرد را در معرض قضاوت قرار می‌دهد، انگار این سؤال پیش می‌آید که چند نفر با اختلال بینایی حضور داشتند و چرا چنین جایزه‌ای تعریف شده است. چقدر زیباتر بود اگر به جای «بهترین بازیگر زن دارای اختلال بینایی»، صرفاً می‌گفتیم «بهترین بازیگر زن». واقعیت این است که ما هنوز در بزرگ‌ترین جشنواره تئاتر کشور هم دست به تفکیک می‌زنیم و این تفکیک‌ها معمولاً به برابرسازی منجر نمی‌شوند بلکه برعکس، ورود فرد دارای معلولیت به جامعه حرفه‌ای هنر را سخت‌تر می‌کنند.

وی گفت: اگر هدف ما ادغام واقعی، برابری و دیده‌شدن هنرمندان دارای معلولیت است، باید از همین ادبیات و عنوان‌ها شروع کنیم. تا زمانی که تفکیک وجود دارد، مسیر برابر شدن هموار نخواهد شد.

موفقیت نمایش «هولوگرام» در جشنواره فجر، تحقق یکی از بزرگ‌ترین آرزوهایم بود

فائزه محمدآبادی، دیگر بازیگر نمایش «هولوگرام» نیز، به ایسنا گفت: حتی تصور نمی‌کردم که نقش من، شایسته تقدیر، میان آن همه بازیگر خوب و درجه یک جشنواره شود؛ واقعاً خدا را شاکرم. تیم هولوگرام، بسیار دوستانه، یک‌دست و یکدل است و همکاری با چنین تیمی حس و حال خیلی خوبی برایم داشته است. ما تلاش‌های بسیاری کردیم و ساعت‌ها تمرین را پشت سر گذاشتیم، گاهی از 9 صبح تا 12 شب تمرین می‌کردیم. مخصوصاً نقش «سارا» برای من بسیار چالش‌برانگیز بود اما خوشبختانه و در نهایت این تمرین‌ها به ثمر نشست.

وی خاطرنشان کرد: به دلیل اختلال بینایی که دارم، میمیک‌ها(حرکات و حالات چهرۀ بازیگر در هنگام بازی) را نمی‌بینم و شاید به همین دلیل، شکل‌گیری بیان بدنی من برای ایفای هرچه بهتر نقش، نسبت به بقیه نیاز به تلاش بیش‌تری داشته باشد. متأسفانه نه تنها من بلکه بسیاری از دوستانی که اختلال بینایی دارند، با این مشکل مواجه هستند. برای همین بسیار تمرین کردم که به این نقش نزدیک شوم.

این بازیگر تئاتر افزود: شبانه‌روز با کارگردان‌ها و نویسنده درباره این نقش صحبت کردم و تحلیل‌های زیادی انجام دادیم. من با نقش (سارا) زندگی کردم و خوشبختانه تا حدودی در ایفای نقش هم موفق بودم. گذر از این مسیر پرچالش، قدرت هنر تئاتر را بیش از پیش به من نشان داد و فهمیدم که حضور در کنار یک تیم حرفه‌ای و اخلاق‌مدار باعث می‌شود که همه، مانند اعضای یک خانواده، دوستانه برای موفقت یکدیگر، تلاش کنند.

انتهای پیام