این پاسخ، نتیجه‌ تحقیقی است که کورنتین مونتیل، دانشجوی فوق دکترا در دانشگاه مونترال کانادا با نظارت ایزابل دوره از دانشکده‌ علوم حرکت‌شناسی و فعالیت بدنی و دانشکده‌ بهداشت عمومی دانشگاه مونترال، انجام داد.

این تحقیق در بحبوحه کاهش قابل‌توجه سلامت روان جوانان انجام شده است که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸، اختلالات خلقی و اضطرابی در بین جوانان ۱۹ تا ۲۴ ساله به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافت. 

فراتر از شمارش درختان، سنجش ادراک است

بیشتر تحقیقات در مورد طبیعت و سلامت بر اندازه‌گیری‌های مکانی-فضایی متکی هستند. «تراکم پوشش گیاهی در محله چقدر است؟» «تا نزدیکترین پارک چقدر فاصله دارید؟» اما مونتیل در بررسی خود رویکرد متفاوتی اتخاذ کرد و از شرکت‌کنندگان پرسید که چقدر طبیعت اطراف خود را، به‌ویژه هنگام فعالیت بدنی، درک می‌کنند.

دوره گفت: ما قصد داشتیم تا دریابیم که مردم از وجود درختان و فضای سبز در محیط خود آگاه هستند یا خیر. بنابراین، ما بر درک شرکت‌کنندگان از محیط اطرافشان در زندگی روزمره به‌طور کلی و به‌ویژه هنگام ورزش تمرکز کردیم.

از ۳۵۷ شرکت‌کننده با میانگین سنی ۲۱.۹ سال، در یک مطالعه طولی (MATCH) که از سال ۲۰۱۱ در نیوبرانزویک در حال انجام است، خواسته شد تا از مقیاس یک تا پنج، میزان مواجهه خود با محیط‌های طبیعی را چه در زندگی روزمره و چه در طول فعالیت بدنی ارزیابی کنند.

اثر ترکیبی

به‌نظر نمی‌رسد که ارتباط با طبیعت فقط در یک محیط، نتیجه بدهد. تقویت واقعی سلامت روان از درک منظم طبیعت در هر دو زمینه زندگی روزمره و ورزش، حاصل می‌شود.

میزان ۳۵ درصد از شرکت‌کنندگان گزارش کردند که در هر دو محیط (زندگی روزمره و ورزش)، مواجهه کمی با طبیعت و ۲۵ درصد گفتند که در هر دو محیط مواجهه زیادی با طبیعت داشتند. گروه دوم در مقیاس سلامت روان، ۷.۴ امتیاز بالاتر از گروه اول کسب کردند.

در ابتدا به‌ نظر می‌رسید که قرار گرفتن در معرض طبیعت تنها در یک زمینه نیز مزایایی داشته باشد، اما پس از کنترل سلامت روان پایه شرکت‌کنندگان، تنها گروهی که در هر دو زمینه در معرض طبیعت بودند، از نظر آماری برتری معناداری داشتند (۳.۶ امتیاز)، در حالی که سایر گروه‌ها دیگر تفاوتی با گروه کنترل نداشتند. این محقق نتیجه گرفت، به‌نظر می‌رسد درک طبیعت باید در زمینه‌های مختلف ترکیب تا مزایای سلامت روان محقق شود.

مسیر دو طرفه

رابطه بین طبیعت و ورزش دو طرفه است. بودن در محیط‌های طبیعی می‌تواند افراد را به فعالیت بدنی تشویق کند، در حالی که فعال بودن می‌تواند موجب شود افراد بیشتر به‌دنبال محیط‌های طبیعی باشند و به آنها توجه کنند.

ورزش در محیط‌هایی که به‌عنوان طبیعی تلقی می‌شوند، مزایای خاصی برای سلامت روان به همراه دارد. فضاهای طبیعی توجه را به بیرون، به‌عنوان مثال به سمت آواز پرندگان و خش‌خش برگ‌ها، نه به سمت درون و به سمت احساسات بدنی مانند خستگی، هدایت می‌کنند. این تغییر تمرکز ممکن است تا حدی مزایای سلامت روان مشاهده شده توسط محققان را توضیح دهد.

این تحقیق همچنین مسائل مربوط به برابری را مطرح می‌کند. در کانادا، مهاجران، اقلیت‌های نژادی و خانوارهای کم‌درآمد دسترسی کمتری به فضاهای سبز شهری دارند. این نابرابری‌ها فرصت‌های فعالیت در فضای باز در یک محیط طبیعی را محدود کرده و نابرابری‌های بهداشتی را تشدید می‌کند.

محقق این تحقیق یک راه‌حل دو جانبه پیشنهاد کرد، دسترسی به محیط‌های طبیعی دورتر را از طریق برنامه‌های اجتماعی مانند گردش‌های مدرسه، استفاده مشترک از ماشین و وام تجهیزات گسترش دهید. از همه مهم‌تر، تجربیات محلی از طبیعت را ترویج دهید.

وی افزود: لازم نیست در اعماق طبیعت باشید تا آن را بشنوید و احساس کنید. پارک شهری می‌تواند مردم را به حرکت وادارد و رفاه آنان را افزایش دهد.

گام بعدی چیست؟

دوره معتقد است که این یافته‌ها می‌تواند از توسعه راهبردهای جدید بهداشت عمومی برای ارتقای فعالیت بدنی و سلامت روان در میان جوانان پشتیبانی کند.

گروه تحقیقاتی وی این سوالات را از طریق یک پروژه چهار ساله دنبال می‌کند که ۳۶ نوع فعالیت بدنی، از فوتبال در پارک شهر گرفته تا پیاده‌روی در مناطق روستایی را بررسی خواهد کرد تا دریابد کدام یک بیشترین مزایا را برای سلامت جوانان ارائه می‌دهد.

به گزارش سایت مدیکال دیلی، این پروژه همچنین داده‌های جغرافیایی را برای اندازه‌گیری اختلاف بین ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان و واقعیت عینی محیط آنان در نظر خواهد گرفت.

نتایج این تحقیق در مجله «فعالیت بدنی و سلامت» (Journal of Physical Activity and Health) منتشر شده است.

انتهای پیام