به گزارش ایسنا، خانواده‌هایی مثل خانواده مالدینی در فوتبال نادرند. در فوتبال معمولا پسران فوتبالیست نمی‌توانند مثل پدرانشان بازیکنان خوبی شوند ولی گاهی عکس این قضیه صادق است، همان طور که در مورد خانواده هالند صدق می‌کند.

آلف اینگه هالند دوران حرفه‌ای نسبتا خوبی داشت و برای منچسترسیتی و تیم ملی نروژ بازی می‌کرد اما دوران فوتبالش زیاد طول نکشید. دوران حرفه‌ای او پیش از سی‌سالگی به پایان رسید و دلیلش هم روی کین بود؛ یکی از بی‌رحم‌ترین بازیکنان در تاریخ لیگ برتر انگلیس.

آغاز در انگلیس

هالند پدر در دهه ۱۹۹۰ به ​​انگلیس رسید و راهی ناتینگهام فارست شد. او بیشتر زیر سایه کاپیتان استوارت پیرس بود. سپس با لیدز قرارداد امضا کرد. لیدز سال ۱۹۹۷ با منچستریونایتد روبه‌رو شد و مربیان تصمیم گرفتند آلف اینگه در تمام طول بازی با روی کین من تو من کند. در یک صحنه که روی کین می خواست از او جدا شود، زانویش پیچ خورد و منجر به پارگی رباط صلیبی شد.

انتقام در راه است

چند سال‌ بعد، بهار ۲۰۰۱، هالند در منچسترسیتی بود و دوباره با روی کین روبه‌رو شد. این بار روی کین به او حمله کرد و با کفش‌هایش به زانویش لگد زد. اتحادیه فوتبال انگلیس مجازات شدیدی برای روی کین در نظر گرفت. در پادکستی که بعدها منتشر شد، روی کین ایرلندی بدون هیچ تردیدی گفت: هدف من آسیب‌رساندن به او بود.

پایان دوران حرفه‌ای

برای آلف اینگه این لحظه پایان دوران فوتبالش بود. زانوی او هرگز مثل قبل نشد و تابستان ۲۰۰۳ کفش‌هایش را در حالی که تنها ۲۹ سال داشت آویخت. خشم کین از اینگه به اینجا ختم نشده و بارها از ارلینگ هالند پسرش انتقاد کرده و او را «لوس» و «بازیکنی در سطح لیگ دسته یک انگلیس» خطاب کرده است.

انتهای پیام