از طرفی نتایج تحقیقات نشان داد، تفاوت‌های ژنتیکی که تجزیه کافئین در بدن را کند می‌کنند، مستقل از مصرف قهوه، با حدود ۱۹ درصد کاهش احتمال ابتلا به دیابت نوع دو مرتبط هستند.

محققان موسسه کارولینسکا سوئد با استفاده از دی‌ان‌ای به‌عنوان راهنما، فراتر از مصرف قهوه، بر سطح کافئین درون بدن تمرکز کردند. آنان بررسی کردند که چگونه عوامل مرتبط با رژیم غذایی و ژنتیک با هم ترکیب می‌شوند تا خطر طولانی‌مدت ابتلا به بیماری‌های متابولیک و قلبی را شکل دهند. این نتایج، بیولوژی کافئین را به جای عادات نوشیدنی، در مرکز مباحث مربوط به وزن و دیابت قرار می‌دهد.

دم کردن قهوه، زیست‌شناسی را تغییر می‌دهد

نتایج مرور تحقیقات طولانی‌مدت نشان داد، نوشیدن قهوه با کاهش خطر دیابت نوع دو مرتبط است اما روش دم کردن آن، ترکیبات این ماده را تغییر می‌دهد.

محققان اظهار کردند: در تحقیقات قبلی مشخص شد که قهوه با تاثیر بر چربی‌های بد خون می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد درنتیجه مصرف قهوه می‌تواند حتی زمانی که میزان کافئین ثابت است، محافظ یا مضر به نظر برسد.

چگونگی تجمع کافئین

سطح کافئین در خون هم به آنچه نوشیده می‌شود و هم به سرعت تجزیه آن در کبد بستگی دارد. نتایج تحقیقی که انواع دی‌ان‌ی را به متابولیت‌های کافئین مرتبط کرد، نشان داد که تجزیه آهسته اغلب به کاهش مصرف قهوه منجر می‌شود. این عدم تطابق توضیح می‌دهد که چرا نوشیدن قهوه بیشتر با داشتن کافئین بیشتر در گردش خون طی ساعت‌ها یکسان نیست.

 میانبر ژنتیکی برای علیت

گروه محققان به جای ردیابی رژیم‌های غذایی به مدت دهه‌ها، از تصادفی‌سازی مندلی -رویکرد ژنتیکی برای تخمین‌های علت و معلولی- استفاده کرد. آنان بر روی دو نوع دی‌ان‌ی مرتبط با متابولیسم کافئین تمرکز کردند که مانند نشانگرهای مادام‌العمر عمل می‌کنند زیرا ژن‌ها ثابت می‌مانند. این تحلیل با مقایسه این متغیرها با چربی بدن، دیابت و پیامدهای قلبی در پایگاه‌های داده ژنتیکی بزرگ، عوامل نامشخص را کاهش داد، با این حال، این روش نمی‌تواند ثابت کند که اگر کسی دوز یا منبع کافئین روزانه خود را تغییر دهد، چه اتفاقی می‌افتد.

تغییرات کوچک در چربی بدن

واضح‌ترین سیگنال در بافت چربی، مشاهده شد. غلظت بالاتر کافئین که از نظر ژنتیکی پیش‌بینی شده بود با کاهش کمی در شاخص توده بدنی و نمره حدود ۰.۳۸ مرتبط بود. همین الگوی ژنتیکی با حدود ۱.۳ پوند (۰.۵۷ کیلوگرم) کاهش توده چربی مطابقت داشت، در حالی که توده بدون چربی به سختی تغییر کرد. نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که کافئین می‌تواند وزن و توده چربی را به میزان متوسطی کاهش دهد اما ژنتیک نمی‌تواند جایگزین مطالعات دوز کنترل‌شده شود.

جایی که خطر دیابت تغییر کرده است

بر اساس نتایج تحقیقات بین‌المللی گسترده، شواهد برای دیابت قوی بود و مشاهده الگوی یکسان در مجموعه داده‌ها، نتیجه را قانع‌کننده‌تر کرد. نتایج نشان داد که ۴۳ درصد از تاثیر دیابت از طریق کاهش شاخص توده بدنی است. سهم باقی مانده ممکن است شامل فرآیندهای دیگری مانند تغییرات در پاسخ به انسولین باشد، اما داده‌های ژنتیکی نمی‌توانند این مراحل را به‌طور مستقیم ردیابی کنند.

نتایج قلبی ثابت ماند

محققان همچنین ارتباط کافئین با مشکلات عمده قلبی و سکته مغزی را آزمایش کردند که نتایج تحقیقات گذشته در مورد قهوه اغلب با آن مخالف بودند. ریتم نامنظم قلب، نارسایی قلبی و سکته مغزی، در میان بیماری‌های عروق کرونر قلب، سیگنال ژنتیکی الگوی مشخصی را نشان نداد. این نتیجه می‌تواند به این معنی باشد که کافئین تاثیر کمی بر قلب دارد، یا اینکه خطر در سطوح پایین و بالای آن متفاوت است. در هر صورت، نتایج این تحقیق از ارتباط وزن و دیابت نسبت به ارتباط قلبی عروقی، حمایت قوی‌تری نشان می‌دهد.

کافئین هنوز محدودیت‌هایی دارد

سازمان غذا و داروی آمریکا، مصرف ۴۰۰ میلی‌گرم کافئین روزانه را به‌عنوان مصرف کلی بدون عوارض منفی برای اکثر بزرگسالان ذکر می‌کند. هرگونه ارتباط از ژنتیک به سلامت، هنوز شکافی بین نشانگر خون و انتخاب نوشیدنی در دنیای واقعی ایجاد می‌کند. نتایج این تجزیه و تحلیل‌ها نشان داد که انواع دی‌ان‌ای فقط با تغییر سطح کافئین و نه با تحریک سایر عادات بر بیماری تاثیر می‌گذارند. ژنتیک به ماندگاری طولانی‌تر کافئین در خون به‌عنوان سیگنال متابولیک و نه فقط یک عادت، اشاره دارد.

بر اساس گزارش سایت ارث، قهوه هنوز ترکیبات و گزینه‌های زیادی را به همراه دارد، بنابراین پاسخ‌های واضح‌تر به آزمایش‌های طولانی نیاز دارند.

نتایج این تحقیق در مجله پزشکی «بی ام جی» (BMJ) منتشر شده است.

انتهای پیام