روز جوان، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ فرصتی است برای مکث و نگاه دوباره به نسلی که بیش از هر زمان دیگری با مفهوم ابهام، زندگی می‌کند. نسلی که آینده برایش نه مسیری خطی و قابل‌پیش‌بینی، بلکه مجموعه‌ای از انتخاب‌های پرریسک، تصمیم‌های ناتمام و تلاش‌های گاه فرساینده است. جوانان امروز، در شرایطی وارد بزرگسالی شده‌اند که امنیت شغلی، ثبات اقتصادی و حتی تعریف موفقیت، دچار تغییرات اساسی شده است. آنچه درگذشته یک مسیر نسبتاً روشن به شمار می‌رفت، امروز به شبکه‌ای از احتمالات تبدیل شده که حرکت در آن، بیش از هر چیز، نیازمند تاب‌آوری روانی است. 

جوانان نه لزوماً الگوهای بی‌نقص موفقیت‌اند و نه نماینده شکست. آن‌ها روایت‌گر یک وضعیت‌اند؛ وضعیتی که در آن، ادامه‌دادن خود به یک انتخاب آگاهانه تبدیل شده است. از مسیرهای شخصی، فشارهای اجتماعی، ناامیدی‌های مقطعی، شکست‌های حرفه‌ای و امیدهایی که آرام و بی‌ادعا شکل‌گرفته‌اند.

در این گزارش تلاش شده است بدون اغراق و قهرمان‌سازی، به لایه‌های کمتر دیده‌شده زندگی جوانان نزدیک شویم؛ لایه‌هایی که معمولاً در روایت‌های رسمی جایی ندارند، اما بخش اصلی تجربه جوانی امروز را شکل می‌دهند. آنچه در ادامه می‌آید، نه نسخه‌ای برای موفقیت، بلکه تصویری واقعی از زیستن در شرایط ناپایدار است. 

ورود به کارآفرینی، نتیجه نارضایتی از مسیرهای تکراری 

علی رضایی، ۲۹ساله، کارآفرین حوزه فناوری و دارای استارتاپ به ایسنا اظهار می‌کند: مسیر حرفه‌ای خود را با یک هدف روشن، بلکه با نوعی نارضایتی درونی آغاز کردم. سال‌ها درگیر این احساس بودم که مسیرهای از پیش تعریف‌شده، پاسخ‌گوی نیازهای فکری و شخصی‌ام نیستند. تصمیم برای ورود به حوزه کارآفرینی فناوری، بیش از آنکه حاصل شجاعت من باشد، نتیجه ناتوانی در ادامه یک زندگی تکراری بود. آغاز این مسیر با تردید، ترس و نداشتن تصویر واضح از آینده همراه بود، اما همان ابهام، به‌تدریج به بخشی از زندگی‌ام تبدیل شد. 

وی با اشاره به فشارهای اقتصادی سال‌های ابتدایی فعالیتش می‌افزاید: در یک دوره‌ای درآمد نامنظم، هزینه‌های بالا و نبود حمایت‌های پایدار، من را بارها تا مرز انصراف پیش برد. مقایسه مداوم خود با هم‌نسلانم که مسیرهای باثبات‌تری را انتخاب کرده بودند، تأثیر عمیقی بر روحیه‌ام گذاشت و گاهی احساس عقب‌ماندگی را تشدید می‌کرد. این مقایسه‌ها یکی از پنهان‌ترین و مخرب‌ترین فشارهای اجتماعی برای جوانان است. 

این کارآفرین حوزه فناوری بیان می‌کند: این شکست‌ها هنوز هم بخشی از هویت حرفه‌ای من را شکل می‌دهند. پروژه‌هایی که با امید فراوان آغاز شده‌اند و به نتیجه نرسیده‌اند، همکاری‌هایی که به دلیل نبود منابع یا اختلاف‌نظر متوقف شده‌اند و تصمیم‌هایی که امروز با نگاهی انتقادی به آن‌ها می‌نگرم. شکست، صرفاً یک تجربه گذرا نیست، بلکه فرایندی است که ذهن و اعتمادبه‌نفس فرد را درگیر می‌کند و عبور از آن، زمان‌بر است. 

رضایی ادامه می‌دهد: با این حال امید را در بازتعریف موفقیت باید یافت. دیگر موفقیت را در دستاوردهای بزرگ و سریع نمی‌شود، دید، بلکه در توان ادامه‌دادن، یادگیری مستمر و اصلاح مسیر باید تعریف کرد. همین که هنوز انگیزه ساختن دارم و می‌توانم از تجربه‌های گذشته برای تصمیم‌های آینده استفاده کنم، نشانه‌ای از پیشرفت است.

امید را در تداوم خلاقیت می‌بینم؛ استمرار آرام مهم‌ترین دستاورد مسیر حرفه‌ای‌ام است

سارا محمدی، ۲۶ساله، طراح لباس و کارآفرین مستقل نیز اظهار می‌کند: مسیر هنری من در شرایطی آغاز شد که نگاه غالب جامعه، این مسیر را پرریسک و نامطمئن می‌دانست. انتخاب طراحی لباس، از همان ابتدا با مخالفت‌ها و تردیدهای اطرافیان همراه بود و همین موضوع، فشار روانی قابل‌توجهی ایجاد کرد. این مخالفت‌ها گاهی من را به شک انداخت که آیا انتخابم منطقی بوده یا صرفاً احساسی. 

وی می‌افزاید: یک دوره‌هایی از زندگی‌ام با تلاش مداوم، نتیجه ملموس نداشت. ماه‌هایی که فروش کاهش یافت، هزینه‌ها افزایش پیدا کرد و نبود امنیت مالی، به یکی از دغدغه‌های اصلی زندگی‌ام تبدیل شده بود. در چنین شرایطی، حفظ انگیزه و اعتمادبه‌نفس، دشوارترین بخش مسیر من بود، گاهی احساس می‌کردم تمام مسئولیت شکست‌ها بر دوش خودم است.

این طراح لباس به فشار ناشی از کار مستقل، نیز اشاره و بیان می‌کند: فشاری که ناشی از نبود چارچوب مشخص، آینده قابل‌پیش‌بینی و حمایت نهادی است. در بسیاری مواقع، تصمیم‌گیری‌های مهم را به‌تنهایی انجام می‌دادم و همین تنهایی، هم‌زمان فرصتی برای رشد و عاملی برای فرسودگی من بود. این تجربه، من را به شناخت عمیق‌تری از توانایی‌ها و محدودیت‌هایم رساند. با این ‌حال، امید را در تداوم خلاقیت می‌بینم، هنوز طراحی می‌کنم، هنوز ایده‌های جدید دارم و هنوز به بهترشدن فکر می‌کنم، حتی اگر نتیجه فوری نداشته باشد. همین استمرار آرام و بی‌ادعا، مهم‌ترین دستاورد مسیر حرفه‌ای من تا امروز بوده است.

مشکلات اینترنت و نوسان بازار، بزرگ‌ترین چالش تریدینگ 

امیرحسین کاظمی، ۲۷ساله تریدر ارز دیجیتال نیز اظهار می‌کند: ورود من به دنیای ارزهای دیجیتال نتیجه کنجکاوی و علاقه شخصی‌ام است نه یک تصمیم از پیش برنامه‌ریزی‌شده. روزهای ابتدایی، بازار برای من شبیه یک بازی ناشناخته و هیجان‌انگیز بود، اما خیلی زود با پیچیدگی‌ها و فشارهای واقعی آن مواجه شدم. نوسانات شدید قیمت، تصمیم‌های آنی و ریسک بالا باعث شد، خیلی زود بفهمم که تحلیل تکنیکال به‌تنهایی کافی نیست و کنترل احساسات و مدیریت استرس مهم‌ترین عامل در موفقیت است. اوایل فکر می‌کردم بلد بودن نمودارها کافی است، اما واقعیت نشان داد که بزرگ‌ترین چالش، کنترل هیجان و تصمیم‌های فوری است که ممکن است یک ضرر بزرگ یا کوچک ایجاد کند. 

وی می‌افزاید: یکی از دشوارترین بخش‌های مسیر من، مشکلات اینترنت و محدودیت‌های دسترسی به بازار بود. بارها پیش‌آمده که اینترنت قطع شده یا سرعت به‌شدت کند بوده و در لحظه‌ای که باید تصمیم می‌گرفتم، نتوانسته‌ام معامله کنم. این موضوع باعث شد ضررهای ناخواسته‌ای متحمل شوم و استرس روانی‌ام افزایش پیدا کند. فیلترها و قطعی مکرر، نه‌تنها روی سود و زیان تأثیر گذاشت، بلکه باعث شد دائماً نگران فرصت‌های ازدست‌رفته باشم و این اضطراب، فشار مضاعفی بر تصمیم‌های روزمره من ایجاد کرد. مدیریت چنین محدودیت‌هایی، مهارتی است که به همان اندازه تحلیل بازار اهمیت دارد و بخشی از آموزش‌های روزانه‌ام شده است. 

این تریدر ارز دیجیتال درباره نگاه خانواده و دوستانش بیان می‌کند: اغلب آن‌ها درک کامل و روشنی از فعالیت من ندارند. شغل من درآمد ثابت ندارد و با ریسک همراه است، بنابراین توضیح‌دادن این مسیر همیشه آسان نبوده است، گاهی احساس تنهایی در تصمیم‌گیری دارم، به‌ویژه زمانی که مجبورم در لحظه‌ای که اینترنت قطع است، تصمیمی حیاتی بگیرم. این فشار، گاهی از ضرر مالی هم بیشتر است. با این‌ حال، من سعی کرده‌ام فشارهای بیرونی و اضطراب ناشی از محدودیت‌ها را به انگیزه‌ای برای یادگیری و بهبود مهارت‌های خود تبدیل کنم. 

کاظمی ادامه می‌دهد: باوجود همه چالش‌ها، امید را در مهارت‌هایی می‌بینم که از مسیر تریدینگ به دست آورده‌ام. مدیریت ریسک، صبر، پذیرش نداشتن قطعیت و توانایی تصمیم‌گیری در شرایط دشوار، فقط برای بازار مالی کاربرد ندارد، بلکه در زندگی شخصی نیز کمک می‌کند. شاید امروز بازار سود ندهد یا اینترنت مشکل داشته باشد، اما یادگیری اینکه چطور می‌توانم تصمیم بهتری بگیرم، استرس خود را کنترل کنم و حتی در محدودیت‌ها فرصت بسازم، بزرگ‌ترین دستاورد مسیرم است، همین مهارت‌ها و تجربه‌ها دلیل ادامه‌دادن مسیر در شرایط ناپایدار و پراسترس است و به من حس معنا و امید می‌دهد. 

تأثیرگذاری کوچک، معنای واقعی موفقیت در فعالیت اجتماعی است 

مهدی نوری، ۳۱ساله، فعال اجتماعی و عضو انجمن (NGO) نیز اظهار می‌کند: فعالیت اجتماعی را مسیری می‌دانم که از ابتدا قرار نبوده بازدهی مالی بالایی داشته باشد. انتخاب این مسیر، آگاهانه بوده، اما دشواری‌های آن کمتر از مسیرهای اقتصادی نیست. نبود حمایت مالی پایدار و محدودیت منابع، از جمله چالش‌هایی است که همواره با آن مواجه بوده‌ام. 

وی با اشاره به خستگی روانی ناشی از مواجهه مداوم با مسائل اجتماعی می‌افزاید: این خستگی نتیجه دیدن مشکلات دیگران و تلاش برای ایجاد تغییر است. گاهی احساس می‌کنم بار مسئولیتی که بر دوش گرفته‌ام، بیش از توان فردی من است و همین فشار، من را تا مرز فرسودگی رسانده است. 

این فعال اجتماعی جوان به نادیده‌گرفته‌شدن فعالیت‌های اجتماعی نیز اشاره و بیان می‌کند: در بسیاری موارد، تلاش‌ها دیده نمی‌شود و همین بی‌توجهی، انگیزه را کاهش می‌دهد. با این حال، این مسیر را رها نکرده و معتقدم اثرگذاری اجتماعی، هرچند محدود، ارزش ادامه‌دادن را دارد. 

نوری ادامه می‌دهد: امید را در تغییرهای کوچک، اما واقعی می‌بینم. وقتی مشاهده می‌کنم، حتی یک نفر مسیر متفاوتی را انتخاب کرده، احساس می‌کنم تلاش من بی‌ثمر نبوده است. همین تأثیرگذاری ملموس، معنای واقعی موفقیت در فعالیت اجتماعی است.

تاب‌آوری، مهارت و خلاقیت؛ راه جوانان برای حفظ امید در شرایط سخت

احسان طاهری‌انارکی، روان‌شناس و استاد دانشگاه آزاد اسلامی نجف‌آباد اصفهان نیز با اشاره به شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی جوانان اظهار می‌کند: نسل امروز با حجم زیادی از نداشتن قطعیت و فشار روانی مواجه است. تغییرات سریع در بازار کار، ناپایداری اقتصادی و نبود فرصت‌های شغلی پایدار، باعث شده جوانان بیش از هر زمان دیگری اضطراب و دغدغه نسبت به آینده داشته باشند، این نگرانی‌ها اغلب به شکل ترس از عقب ماندن، مقایسه خود با هم‌نسلان و حتی احساس ناکافی بودن در میان جوانان نمود پیدا می‌کند. 

وی می‌افزاید: در چنین شرایطی، بیم و امید در کنار هم حضور دارند؛ از یک سو ناامنی و محدودیت‌ها و از سوی دیگر توانایی جوانان برای خلاقیت و پیداکردن مسیرهای جایگزین، هر دو عامل تعیین‌کننده وضعیت روانی و اجتماعی آن‌هاست. 

این روان‌شناس و استاد دانشگاه درباره تأثیر شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی بر روان جوانان بیان می‌کند: شبکه‌های اجتماعی، به‌ظاهر فرصت ارتباط و اطلاع‌رسانی فراهم کرده‌اند، اما در عمل باعث افزایش مقایسه‌های مداوم و ایجاد اضطراب شده‌اند. وقتی جوانان می‌بینند هم‌نسلانشان موفقیت‌های سریع یا زندگی لوکس دارند، فشار روانی مضاعف و حس ناکافی بودن تقویت می‌شود. 

طاهری‌انارکی ادامه می‌دهد: این فشارها، در کنار چالش‌های اقتصادی، بسیاری از جوانان را درگیر چرخه‌ای از استرس مزمن و فرسودگی روانی کرده است، حتی امید به آینده، بدون حمایت اجتماعی و برنامه‌ریزی واقعی، نمی‌تواند به شکل مستمر حس امنیت ایجاد کند. 

وی توضیح می‌دهد: چالش‌های اجتماعی و انتظارات خانواده و جامعه نیز عامل مهمی است. جوانان امروز نه‌تنها باید برای بقا و ایجاد درآمد تلاش کنند، بلکه با فشارهای فرهنگی و اجتماعی نیز مواجه‌اند؛ انتظارات خانواده، فشار برای ازدواج، موفقیت تحصیلی و شغلی و نگاه جامعه به سبک زندگی آن‌ها، همه این‌ها بار مضاعفی روی دوششان گذاشته است. 

این روان‌شناس و استاد دانشگاه تأکید می‌کند: بسیاری از جوانان احساس می‌کنند انتخاب‌هایشان محدود و توان تأثیرگذاری واقعی بر مسیر زندگی‌شان کاهش‌یافته است. همین محدودیت‌ها، گاهی باعث ناامیدی و کاهش انگیزه می‌شود، اما در عین ‌حال برخی جوانان با تکیه‌بر مهارت، شبکه‌های حمایتی کوچک و خلاقیت فردی، توانسته‌اند مسیرهای جایگزین را پیدا کنند و امید را در خود زنده نگه دارند. 

طاهری‌انارکی در پایان به راهکارهایی برای تقویت تاب‌آوری روانی و اجتماعی جوانان اشاره و خاطرنشان می‌کند: ایجاد مهارت‌های حل مسئله، برنامه‌ریزی مالی و شغلی، حمایت روان‌شناختی و ایجاد شبکه‌های حمایتی واقعی می‌تواند به جوانان کمک کند در دل این ابهام و فشار، امید و انگیزه خود را حفظ کنند. جوانان امروز، اگرچه با شرایط سخت و نبود قطعیت مواجه‌اند، اما ظرفیت قابل‌توجهی برای نوآوری، خلاقیت و شکل‌دادن مسیر زندگی‌شان دارند. تشویق جوانان به تلاش واقعی، یادگیری از شکست و پذیرش محدودیت‌ها همان چیزی است که می‌تواند بیم و امید را متعادل کرده و آن‌ها را برای مواجهه با آینده آماده کند. 

به گزارش ایسنا، روایت‌های این گزارش میدانی نشان می‌دهد که جوانی امروز، بیش از آنکه با قطعیت همراه باشد، با تلاش برای سازگاری تعریف می‌شود. جوانانی که در این گزارش با آن‌ها گفت‌وگو شد، مسیرهای متفاوتی را انتخاب کرده‌اند، اما تجربه مشترک آن‌ها، زیستن در دل ناپایداری و تلاش برای معنا بخشیدن به آن است. امید در این روایت‌ها، نه یک شعار، بلکه تصمیمی روزمره برای ادامه‌دادن است؛ تصمیمی که در دل دشواری‌ها شکل‌گرفته و آرام‌آرام به نیروی محرکه زندگی تبدیل شده است. 

روز جوان، فرصتی برای تأکید بر اهمیت نقش جوانان در پیشرفت و توسعه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. این مناسبت، جامعه را به بازاندیشی درباره نحوه حمایت از نسل جوان و ایجاد فرصت‌های واقعی برای حضور مؤثر آنان در عرصه‌های مختلف دعوت می‌کند. در واقع، روز جوان یادآور این است که جوانان تنها سرمایه انسانی یک کشور نیستند، بلکه نیروی محرکه تغییر و نوآوری هستند و باید با فراهم‌کردن زمینه‌های آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی، زمینه رشد و بالندگی آنان فراهم شود. 

انتهای پیام