به گزارش ایسنا، سال ۲۰۰۴ کتابی در هلند با عنوان «سال ۱۹۷۴ بهترین بودیم» منتشر شد. این متن ۳۰ سال پس از یکی از به یادماندنی‌ترین بازی‌های تاریخ فوتبال به چاپ رسید. این کتاب بازتاب عمق فاجعه‌ای را که هلند پس از شکست در فینال جام جهانی تجربه کرد نشان می‌دهد چون در نهایت تیمی که جام قهرمانی را بالای سر برد شاگردان رینوس میشل نبودند بلکه آلمان غربی فاتح این رقابت‌ها شد.

هفتم جولای ۱۹۷۴ برای نخستین‌ بار دو تیم آلمان غربی و هلند در یک تورنمنت برابر هم قرار گرفتند. آنها پیش از این در ۱۹ بازی دوستانه به مصاف هم رفته بودند اما اکنون باید برای بهترین جام جهان رقابت می‌کردند.

هلند در حالی به فینال صعود کرده بود که در مرحله حذفی گلی دریافت نکرد. این تیم آرژانتین را با نتیجه چهار بر صفر، آلمان شرقی را دو بر صفر و برزیل را هم با نتیجه مشابه شکست داد. نارنجی‌پوشان با «توتال فوتبال» توانستند به فینال راه پیدا کنند؛ روشی که در آن ۱۰ بازیکن در دفاع و حمله شرکت می‌کردند. اگر بازیکنی از پست خود جا می‌ماند هم‌تیمی‌اش به‌سرعت جای خالی‌اش را پر می‌کرد. هیچکدام در یک پست ثابت بازی نمی‌کردند، مدافعان به حمله می‌پیوستند و مهاجم‌ها به مدافع‌ها کمک می‌کردند.

هلند بر اساس این تاکتیک که همه اعضای تیم را درگیر می‌کرد و با حضور بازیکنان بزرگی همچون یوهان کرایف و یان نیسکنس باعث شد همه تصور کنند جام برای نارنجی‌پوشان است. این تیم در حالی پا به جام جهانی گذاشته بود که ۳۶ سال از آخرین حضورش می‌گذشت. از طرفی آلمان غربی در مرحله حذفی چهار بر دو سوئد را شکست داد و برابر لهستان و یوگسلاوی به ترتیب یک بر صفر و دو بر صفر پیروز شد. با این حال پیش از این مرحله در یک بازی تاریخی برابر آلمان شرقی قرار گرفت و یک بر صفر مغلوب شد.

دو تیم در حالی به مصاف هم رفتند که در ورزشگاه المپیک مونیخ ۷۵ هزار نفر حضور داشتند. در یک طرف هلند (شانس نخست) قرار داشت و توانسته بود همه کارشناسان را با عملکردی درخشان و بازی تهاجمی‌اش شگفت زده کند. در طرف دیگر آلمان میزبان وجود داشت که از حضور بازیکنان سطح بالایی همچون فرانتس بکن‌باوئر، گرد مولر و پل برایتنر بهره می‌برد و می‌خواست در خانه‌اش جام قهرمانی را بالای سر ببرد.

جان تیلور انگلیسی سوت بازی را راس ساعت ۱۶ عصر به صدا درآورد و قبل از اینکه تماشاگران پس از خواندن سرود ملی کاملا در جای خود جا به جا شوند توپ وارد دروازه شد. چه اتفاقی رخ داد؟ آمار نشان داد از شروع بازی تا رسیدن توپ به کرایف تنها ۱۷ پاس ردوبدل شده بود. مهاجم تیم ملی هلند خیلی راحت به سمت دروازه حرکت کرد، به محوطه جریمه رسید ولی توسط اولی هوینس متوقف شد و بر زمین افتاد. داور پنالتی گرفت! نیسکنس آن را تبدیل به گل کرد و در حالی که تنها ۶۳ ثانیه از بازی گذشته بود نتیجه یک بر صفر به نفع هلند شد. نکته عجیب این بود آلمانی‌ها هنوز به توپ ضربه‌ای نزده بودند.

در دقیقه ۲۶ داور یک پنالتی دیگر اعلام کرد، این بار به نفع آلمان. پل برایتنر این ضربه را زد و توانست بازی را به تساوی برساند. ژرمن‌ها با حمایت هوادارانشان امیدوار بودند پس از قهرمانی در جام جهانی ۱۹۵۴ برای دومین بار فاتح جام جهانی شوند. در نهایت تیم هلموت شون توانست پیش از پایان نیمه اول گل پیروزی را به ثمر برساند. راینر بونهف از گوش راست حرکت کرد و توپ را به محوطه جریمه فرستاد. گرد مولر آن را کنترل کرد و با یک چرخش توانست بازی را در دقیقه ۴۳ دو بر یک کند.

اگر مبالغه نباشد در نیمه دوم هلند فقط حمله کرد. با این حال نخستین موقعیت گل به میزبان رسید. ضربه سر بونهف با اختلاف کمی به بیرون رفت. سپس بازی کاملا در اختیار نارنجی‌پوشان قرار گرفت اما کار دفاعی خوب میزبان باعث شد دیگر توپی از خط دروازه‌ها عبور نکند.

آلمان به این ترتیب چهارمین کشوری شد که در خانه جام قهرمانی را بالای سر می‌برد. پیش از این اروگوئه سال ۱۹۳۰، ایتالیا ۱۹۳۴ و انگلیس ۱۹۶۶ در کشورشان قهرمان شده بودند. ژرمن‌ها نخستین تیمی بودند که جام قهرمانی جدید را به دست آوردند. جام قهرمانی قبلی ژول ریمه نام داشت که برای همیشه به برزیل رسید. سلسائو پس از سومین قهرمانی جام را برای همیشه به خانه برد.

انتهای پیام