خبرگزاری مهر، گروه استان ها- شب، آرام شروع شده بود؛ از همان شب‌هایی که گرگان، خسته از روز، زودتر به سکوت پناه می‌برد. حوالی ساعت ۹ شب جمعه نوزدهم دی‌ماه، محله درونه در آرامشی معمولی فرو رفته بود؛ آرامشی که قرار نبود دوام بیاورد.

ناگهان شعله‌ای کوچک، مثل جرقه‌ای شیطنت‌آمیز، تاریکی را شکافت. چند دقیقه بعد، آتش قد کشید؛ بی‌رحم، بی‌تفاوت به آنچه مقابلش ایستاده بود. مقصدش جایی بود که قرن‌ها ایستاده بود: مدرسه تاریخی عمادیه.

مدرسه‌ای با بیش از ششصد سال قدمت؛ بنایی از دل تاریخ صفویه، که آجر به آجرش قصه داشت. جایی که روزگاری صدای بحث و درس میر فندرسکی، شیخ بهایی و ملاصدرا در حیاطش پیچیده بود. مکانی که سال‌ها بعد، در روزگار ستمشاهی، میزبان رهبر معظم انقلاب شد؛ جایی برای اندیشیدن، زیستن و نوشتن.

اما آن شب، هیچ‌کدام از این‌ها مهم نبود. آتش آمده بود تا همه‌چیز را یکسان ببیند.

شعله‌ها از چند متری زبانه کشیدند؛ گویی خودشان راه را بلد بودند. موادی که در اطراف دپو شده بود، ناگهان جان گرفت و آتش را جسورتر کرد. همسایه‌ها با دستان خالی دویدند. آب، خاک، هرچه در توان داشتند. صدای فریاد، نگرانی و استیصال در کوچه پیچیده بود. آتش‌نشانی دیر رسید؛ نه از سر کوتاهی، که از فاصله و شلوغی شب ناآرام شهر.

دوربین‌ها روشن بودند؛ شاهدان خاموشی که لحظه‌به‌لحظه ثبت کردند چگونه آتش، عامدانه به جان تاریخ افتاد. این فقط یک ساختمان نبود که می‌سوخت؛ حافظه یک شهر در حال فرو ریختن بود. دیوارهایی که قرن‌ها ایستاده بودند، حالا ترک می‌خوردند. سقفی که نسل‌ها سایه‌بان علم و اندیشه بود، فرو می‌ریخت.

وقتی شعله‌ها فروکش کرد، سکوتی سنگین محله را گرفت. مردم ایستاده بودند و به بنایی نگاه می‌کردند که قرن‌ها در دل گرگان ایستاده بود؛ بنایی که آن شب، حرمتش شکسته شد. کسی آرام گفت:به اینجا هم رحم نکردند.

سؤال اما همچنان در هوا ماند؛ بی‌پاسخ و سنگین‌تر از دود: آیا تعرض به میراث تاریخی، می‌تواند پاسخی برای مشکلات اقتصادی باشد؟ آیا خشم، با نادیده گرفتن گذشته یک شهر، آرام می‌شود؟

آن شب، مدرسه عمادیه شاهد شبی بود که تاریخ نیز از التهاب زمانه بی‌نصیب نماند.

*عکس تزئینی است