به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، وحید محمدکریمی، به عوامل مؤثر در بروز این بیماری اشاره کرد و گفت: عوامل متعددی در ابتلا به سرطان روده بزرگ نقش دارند که می‌توان آنها را به دو دسته عوامل غیرقابل تغییر و عوامل قابل تغییر تقسیم کرد. سن بالای ۵۰ سال، سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان روده بزرگ یا پولیپ‌های آدنوماتوز، بیماری‌های التهابی روده مانند کرون و کولیت اولسراتیو و برخی سندرم‌های ژنتیکی ارثی، از مهم‌ترین عوامل غیرقابل تغییر محسوب می‌شوند.

وی افزود: در مقابل، سبک زندگی ناسالم، مانند رژیم غذایی کم‌فیبر و پرچرب، مصرف گوشت قرمز و فرآوری‌شده، چاقی و اضافه وزن، کم‌تحرکی و عدم فعالیت بدنی منظم، مصرف سیگار و الکل، از عوامل قابل تغییر هستند که با اصلاح آن‌ها می‌توان ریسک ابتلا را به میزان قابل توجهی کاهش داد.

محمدکریمی، یکی از چالش‌های اساسی در مواجهه با سرطان روده بزرگ را عدم وجود علائم مشخص در مراحل اولیه عنوان کرد و گفت: بسیاری از بیماران در ابتدای بیماری هیچ علامتی ندارند یا علائم آنها بسیار خفیف و غیر اختصاصی است. با این حال، توجه به برخی نشانه‌ها می‌تواند بسیار راه‌گشا باشد.

وی توصیه کرد: در صورت بروز علائمی ناشی از تغییر در الگوی اجابت مزاج اسهال یا یبوست طولانی‌مدت، وجود خون در مدفوع به رنگ روشن یا تیره، احساس درد یا گرفتگی مزمن در ناحیه شکم، کم خونی ناشی از فقر آهن، کاهش وزن بی‌دلیل، احساس دفع ناکامل، و خستگی و ضعف مداوم به‌ ویژه اگر برای مدت طولانی ادامه یابند، باید جدی گرفته شده و فرد به پزشک مراجعه کند.

محمدکریمی با بیان اینکه غربالگری، یکی از مؤثرترین راهکارها برای تشخیص زودهنگام و نجات جان بیماران است، افزود: بهترین راه برای مبارزه با سرطان روده بزرگ، تشخیص آن در مراحل اولیه است، زمانی که درمان مؤثرتر بوده و شانس بهبودی کامل بسیار بالاست.

به گفته وی، روش‌های مختلفی برای غربالگری وجود دارد که مهم‌ترین آنها کولونوسکوپی، سیگموئیدوسکوپی و تست‌های بررسی خون مخفی در مدفوع (FOBT)است، توصیه می‌شود افراد با ریسک متوسط از سن ۴۵ یا ۵۰ سالگی، تحت نظر پزشک، غربالگری را آغاز کنند. برای افرادی که سابقه خانوادگی یا عوامل خطر بالاتری دارند، ممکن است نیاز به شروع زودهنگام‌تر و فواصل کوتاه‌تر غربالگری باشد.

محمدکریمی با اشاره به پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه درمان سرطان، افزود: خوشبختانه علم پزشکی در زمینه درمان سرطان روده بزرگ دستاوردهای قابل توجهی داشته است. جراحی، همچنان ستون اصلی درمان تومورهای قابل برداشتن است.

وی ادامه داد: شیمی‌درمانی، پرتودرمانی و ایمونوتراپی نیز در سال‌های اخیر نقش بسیار مهمی در کنترل بیماری، کاهش عوارض و بهبود بقای بیماران ایفا می‌کنند. انتخاب روش درمانی به مرحله بیماری، وضعیت عمومی بیمار و ویژگی‌های مولکولی تومور بستگی دارد و این تصمیم در جلسات تومور بورد با حضور تیم تخصصی اتخاذ می‌شود.