ورزش سه: ورزشگاه دالوژ، در آخرین شب مرحله گروهی لیگ قهرمانان، به صحنه نمایشی بدل شد که بیشتر به یک رویای عجیب شباهت داشت تا فوتبال. بنفیکا ۴ – رئال مادرید ۲؛ نتیجه‌ای که به‌تنهایی شوکه‌کننده است، اما آن‌چه این شب را ماندگار کرد، ثانیه‌های پایانی بود. گلی که توسط یک دروازه‌بان زده شد و از آن جالب‌تر انفجار احساسی ژوزه مورینیو.

تعظیم کورتوا مقابل گلری که مثل یک مهاجم سر زد

بازی به دقیقه ۹۸ رسیده بود. بنفیکا برای صعود مستقیم، برای فرار از قرعه‌های ترسناک، به یک گل دیگر نیاز داشت تا خیالش از کامبک نخوردن راحت شود. همه چشم‌به‌راه سوت پایان بودند که ضربه ایستگاهی آخر، سرنوشت را ورق زد. تصمیمی دیوانه‌وار و در عین حال شاعرانه: آناتولی تروبین، دروازه‌بان اوکراینی بنفیکا، قفس توری را رها کرد و به دل محوطه جریمه رئال زد. ارسال دقیق فردریک آرسنس روی سر او نشست و ضربه‌ای چکشی، محکم و غیرقابل مهار، توپ را به تور دوخت. تیبو کورتوا فقط نگاه کرد؛ مات، ساکت، بی‌پناه. 

بازگشت ژوزه‌ای که می‌شناسیم؛ از دالوژ تا خاطره اولدترافورد

اما قاب اصلی شب، نه گل تاریخی تروبین بود و نه بهت مادریدی‌ها. قاب اصلی، ژوزه مورینیو بود. مردی که رئال مادرید را تجربه کرده و یکی از خاص‌ترین مربیان تاریخ رئال بوده است. با گل چهارم، «آقای خاص» به سیم آخر زد. کت‌وشلوار اتوکشیده و موهای نقره‌ای مانع دویدن بی‌امان و خوشحالی عجیب و غریب ژوزه نشد. او با بدنی می‌دوید که انگار ۲۰ سال جوان‌تر شده بود. همان استارت‌هایی که سالها پیش از او سراغ داشتیم، همان دویدن‌های انفجاری کنار خط، همان فریادها. انگار نسخه اولدترافوردی مورینیو دوباره زنده شده باشد، این‌بار در قلب لیسبون.

مورینیو، در اوج لذتِ شکست دادن تیم سابقش با سناریویی هالیوودی، شادی را با یک توپ‌جمع‌کن تقسیم کرد؛ تصویری ناب از مردی که هنوز هم استاد بی‌رقیب درام است. رسانه‌های اروپایی نوشتند: "رئال مادرید، به خاص‌ترین شکل ممکن، توسط مورینیو مجازات شد."

رئال در شوک، بنفیکا در آغوش بهشت

این برد ۴-۲، بنفیکا را به طبقات بالای جدول پرتاب کرد و رئال مادریدِ پرافتخار را به رده ۹ و جهنم پلی‌آف فرستاد. شبی که با درخشش ستاره‌های رئال آغاز شد، با ۲ اخراجی برای کهکشانی‌ها، آسنسیو و رودریگو، و گل تاریخی یک دروازه‌بان به کابوسی بدل شد که بعید است به این زودی‌ها از ذهن هواداران رئال پاک شود.

شبی که فوتبال، دوباره یادمان آورد چرا هنوز هم غیرقابل پیش‌بینی، بی‌رحم و در عین حال، زیباست.