به گزارش خبرنگار مهر، هادی خانیکی فعال سیاسی در مراسم بزرگداشت اشرف بروجردی که در سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد، گفت: ایرانی عزیزم، هم در رنج و هم در آینده، سخن گفتن از کسی که آموخته بود در رنج چگونه بخندد و با خنده‌اش چگونه درد میهن را تحمل کند، می‌تواند برای ما چیزهای بسیاری به ارمغان آورد.

وی افزود: دوستان بزرگوار پیش از من، برش‌هایی از زندگی خانم بروجردی را بیان کردند. من در گذشته خیلی متوقف نمی‌شوم زیرا سابقه آشنایی من با ایشان، شهید معتمدی، فرزندانشان و همسر گرامی‌شان، آقای دکتر حمدیه، سابقه‌ای طولانی نیست. از زمانی که امیر و بشیر، دوقلوهای کوچک، در گهواره با خانم بروجردی در شاهین‌شهر اصفهان بودند و من مدتی از زندگی مخفی را در آنجا گذرانده بودم، تا قبل از انقلاب و تا امروز، در مقاطع مختلف به ویژه در دوران بیماری ایشان و یاد روزهایی که ایشان شب‌های گفتگو را راه‌اندازی کردند و در یکی از آن شب‌ها لطف ویژه‌ای به من داشتند و بی‌خبر از من، برنامه‌ای برای من تدارک دیده بودند و سخنران اول آن بودند، خاطره‌ها همچنان زنده است.

خانیکی گفت: اگر بخواهیم به یاد ایشان بنگریم، باید نگاهی به آینده داشته باشیم. از نظر من، ایشان نماینده‌ای از دانشی بودند که هیچ‌گاه در خود متوقف نمی‌شد. انتظار ایشان از ما این بود که علم را مسئله‌محور و نه تزئینی بدانیم. علم باید به مسائل واقعی جامعه متصل باشد، نه صرفاً برای ارتقای فردی و آکادمیک.

این فعال سیاسی ادامه داد: خانم بروجردی همچنین بر پیوند دانشگاه با حوزه عمومی تأکید داشتند. در نگاه ایشان، استاد و پژوهشگر بودن یعنی شکل دادن به حساسیت‌های اجتماعی. علم در دیدگاه ایشان حق جامعه بود، نه ملک شخصی نخبگان.

وی ادامه داد: در حوزه فرهنگی، ایشان انتظار داشتند که میراث ایرانی و اسلامی حفظ و به‌درستی تفسیر شود. این میراث نباید به‌صورت مومیایی در موزه‌ها محصور بماند، بلکه باید با زبان روز و نیازهای امروز روایت شود و در برابر فراموشی و بی‌تفاوتی مقاوم بماند.

این فعال سیاسی خاطرنشان کرد: ایشان به هیچ‌وجه به کج‌خوانی تاریخ و تمدن نپرداختند و هیچگاه تصویری وارونه و متصلب از گذشته به نمایش نگذاشتند. در نگاه ایشان، بی‌تفاوتی نسبت به منابع و حافظه جمعی نوعی خشونت فرهنگی است که می‌تواند تهدیدی جدی برای جامعه ایرانی باشد.

خانیکی یادآور شد: در حوزه اجتماعی و سیاسی، خانم بروجردی بر مسئولیت‌پذیری فردی در برابر جامعه تأکید داشتند. ایشان معتقد بودند که هیچ‌کس آنقدر کوچک نیست که مسئول نباشد و باید در کنار جامعه مدنی و صداهای خاموش ایستاد. ایشان همواره ترجیح می‌دادند که از طریق گفتگو و اصلاح، مشکلات حل شوند و در زندگی‌ ایشان می‌توان دید که کنش اجتماعی و سیاسی باید همدلانه و نه خوددارانه باشد.

وی بیان کرد: در نهایت، اگر بخواهم همه این معیارها را در یک جمله خلاصه کنم، باید بگویم که خانم اشرف بروجردی از ما انتظار دارند که مسئولانه بیاموزیم، فرهنگی متعهدانه را ترویج کنیم و در سیاست‌ورزی اخلاقی فعال باشیم. انتظار ایشان از ما ادامه دادن راهی است که در آن علم، فرهنگ، سیاست و جامعه از هم جدا نباشند. ایشان همیشه برای دردهای مردم بیشتر از دردهای خود می‌گریست و با زندگی تاب‌آورانه‌اش، لبخند می‌زد. شاید آخرین انتظار خانم بروجردی این باشد که با دل خونین، لبخند به لب بیاوریم، همچنان که محمد (ص) با زخم‌ها و دردهایش لبخند می‌زد.