عباس سلیمانی‌فرد با حضور در ایسنا اظهار کرد: گندم دامنه سازگاری بسیار بالایی دارد و می‌توان آن را در عرض‌ها و طول‌های جغرافیایی متنوعی، از نزدیک قطب‌ها تا خط استوا، کشت کرد، این سازگاری باعث شده تا گندم در همه‌جا کشت شود.

وی خاطرنشان کرد: در میان کشورهای در حال توسعه، کشورهایی مانند پاکستان، هند، چین، ایران، ترکیه و سوریه بیشترین کشت گندم آبی را دارند البته در منطقه، همین کشورها پیشگام در کشت گندم دیم نیز هستند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام توضیح داد: در گذشته، موسسه ایکاردا که مرکزیت آن در حلب سوریه بود و زیر نظر سازمان خوار و بار جهانی (فائو) فعالیت می‌کرد، پروژه‌های مهمی را برای مناطق نیمه‌خشک و کشورهایی چون ترکیه و ایران انجام می‌داد و ذخایر ژنتیکی گندم دیم را در اختیار موسسات تحقیقاتی قرار می‌داد اما با اتفاقاتی که در سوریه رخ داد، این مرکز اکنون در مراکش مستقر شده است.

سلیمانی‌فرد گفت: به دلیل تحریم‌ها، امروزه دسترسی ما به ذخایر ژنتیکی گندم دیم محدود شده و این معضل باعث شده تا موسسات تحقیقاتی داخلی مجبور به تأمین این ذخایر از داخل کشور باشند در حالی که پیش از این، تمام این ذخایر در اختیار ما قرار می‌گرفت.

وی در خصوص مهم‌ترین چالشی که در حوزه تولید گندم در سطح جهان با آن روبرو هستیم، بیان کرد: مهم‌ترین چالش جهانی در تولید گندم تغییرات اقلیمی است. این تغییرات از طریق تنش‌های غیرزنده مانند گرما، خشکی و شوری، بر تولید گندم تأثیر منفی گذاشته و منجر به کاهش آن شده است. افزایش دما و غلظت دی‌اکسید کربن نیز بر گندم اثرگذار بوده است، مطالعات نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی تأثیر بیشتری بر تولید گندم در کشورهای در حال توسعه نسبت به کشورهای توسعه‌یافته دارد.

سلیمانی‌فرد یادآور شد: چالش دوم، محدودیت دسترسی به نهاده‌های تولید است. منظور از نهاده‌ها، استفاده از ارقام اصلاح شده، مواد شیمیایی، و مکانیزاسیون است، انقلاب سبز، به لطف اصلاح ارقام و استفاده از این نهاده‌ها، توانست عملکرد را به شدت افزایش دهد و از تحقق پیش‌بینی‌های مربوط به قحطی در سال ۲۰۰۰ جلوگیری کند.

این عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان ایلام ادامه داد: امروزه، افزایش هزینه‌های انرژی، چه در کشور ما و چه در سطح جهانی، باعث بالا رفتن هزینه تولید کودهای شیمیایی و حمل‌ونقل شده است. این موضوع باعث شده تا کشاورزی برای بسیاری از کشاورزان به‌صرفه نباشد و نتوانند نهاده‌های مورد نیاز خود را تهیه کنند.

وی تشریح کرد: در حال حاضر، تولید جهانی گندم با سرعت ۱.۱ درصد در سال افزایش می‌یابد، در حالی که تقاضای جمعیت جهان برای گندم ۱.۵ درصد است. این بدان معناست که ما در حال حاضر با کسری ۴ دهم درصدی در تأمین گندم روبرو هستیم، پیش‌بینی شده اگر در سال ۲۰۵۰ جمعیت جهان به مرز ۹ میلیارد نفر برسد ۹۰۰ میلیون تن تقاضای جهانی گندم خواهد بود که جهان به ۹۰۰ میلیون تن نخواهد رسید.

انتهای پیام