خبرگزاری مهر- گروه استان‌ها: آن دورها ایستاده است، دست در دست مادر، کمی مبهوت است و انگار بیشتر ترسیده؛ کلاه قرمز روی سرش، لپ‌های قرمز، لب‌های سرمازده و چشم‌های سرد؛ ترکیب عجیبی ایجاد کرده است، پسربچه‌ها وسط شلوغی همیشه گوشه‌گیرند؛ اما این بار اوضاع فرق دارد؛ چشم‌هایش به آن بالابالاها انگار سنجاق شده است؛ حتی مردمک‌هایش هم تکان نمی‌خورد، آنقدر که مبهوت تابوت پدر است.

همه خرم‌آباد اینجا جمع شده‌اند؛ اول و اخر جمعیت معلوم نیست، از هر جا کسی قطره‌وار به رودِ بزرگ مردم اضافه می‌شود؛ پیچ در پیچ جمعیت تاب می‌خورد و به خیابان بعدی می‌رسد؛ یکی شعار می‌دهد؛ یکی روضه می‌خواند؛ صدای نوحه لری در خیابان عاشورا را زنده کرده است؛ «جومه خینیتِ بو کردمه کُرِ نازارم/ شهیدت کِردنه یَل دل‌دارم».

یکی وسط جمعیت می‌گوید بگذارید بچه‌های شهید بروند پیشِ پدرشان؛ بگذارید خداحافظی کنند... و خودش... و همه... و من... بغض می‌شوند، اشک می‌شویم.

مسیر به زور باز می‌شود؛ انگار که بچه ها روی دریای جمعیت قدم می‌زنند، روی سیل پرواز می‌کنند، تا برسند آن بالایِ بالایِ بالا ... پیشِ بابا!

پسر کوچک شهید بیرانوند، تازه آن بالا چشم در چشم تابوت بابا همه بهت و ترسش انگار آب می‌شود، اشک می‌شود، طوری گریه می‌کند که همه جمعیت سرتاسر ناله می‌شود؛ طوری گریه می‌کند انگار دنیا دارد تمام می‌شود، طوری گریه می‌کند که انگار گُم شده است؛ انگار همه چیزش را گم کرده است، انگار دنیایی از جهان کوچکش کم شده است.

جمعیت قیامت می‌شود، محشری برپاست؛ تماشای تابوت و هق‌هق‌های بچه‌ها روی جنازه بابا خودِ خودِ کربلاست. ترکیب کلاهِ قرمز و گونه‌های قرمز حالا با چشم‌های سرخ پسر شهید بیرانوند تکمیل می‌شود؛ کسی بچه را توی بغلش می‌فشارد تا کمی تسلایش بدهد اما گریه امان نمی‌دهد.

من حالا جای قبلی اون ایستاده‌ام؛ همان قدر دور، همان قدر مبهوت؛ انگار همه چیز متوقف شده است، صدای جمعیت دیگر نمی‌آید و تنها صدای گریه بچه‌هاست که توی سرم می‌پیچد؛ ناخودآگاه گریه‌های منم هق‌هق می‌شود؛ منم همینطور کوچولو؛ من هم همینطور!