به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران به نقل از پرس اسوسیشن، محققان دانشگاه کمبریج دستگاهی به نام «ری‌ویس» ابداع کرده‌اند که نیاز به کاشت ایمپلنت‌های تهاجمی مغزی را از بین می‌برد و به بیماران امکان می‌دهد به شکلی طبیعی‌تر ارتباط برقرار کنند.

دستگاه ری‌ویس با ترکیب حسگرهای مختلف و هوش مصنوعی، سیگنال‌های گفتاری و سرنخ‌های احساسی بیماران را رمزگشایی کرده و کلمات و جملات مورد نظر آن‌ها را ارائه می‌دهد. سازندگان این فناوری امیدوارند افراد مبتلا به بیماری‌هایی مانند پارکینسون و سایر اختلالات نورون‌های حرکتی بتوانند از آن بهره‌مند شوند.

این دستگاه به شکل یک گردنبند نرم و انعطاف‌پذیر دور گردن قرار می‌گیرد و ضربان قلب و ارتعاشات بسیار جزئی ماهیچه‌های گلو را ردیابی می‌کند. سپس این سیگنال‌ها به‌سرعت به کلمات تبدیل می‌شوند. این فناوری همچنین قادر است جملاتی را که بیمار قصد بیان آن‌ها را دارد پیش‌بینی و بازتولید کند.

بیماران می‌توانند با صدایی بسیار آرام صحبت کنند و هوش مصنوعی، علاوه بر تحلیل وضعیت احساسی آن‌ها، اطلاعات زمینه‌ای مانند زمان روز یا شرایط آب‌وهوایی را نیز در نظر می‌گیرد. در یک آزمایش محدود با حضور پنج بیمار مبتلا به دیس‌آرتری (dysarthria) ــ نوعی اختلال تکلم که ممکن است پس از سکته مغزی رخ دهد ــ این دستگاه به‌جز ۴.۲ درصد واژه‌ها و ۲.۹ درصد جملات، سایر موارد را به‌درستی تفسیر کرد.

فناوری‌های فعلی کمک‌کننده به گفتار معمولاً زمان‌بر هستند و بیماران ناچارند حروف را به‌صورت جداگانه انتخاب کنند یا به ردیابی حرکات چشم و ایمپلنت‌های مغزی متکی باشند. هرچند بیماران با گفتاردرمانی می‌توانند پس از مدتی توانایی تلفظ کلمات را بازیابند.

پروفسور لوییجی اوکیپینتی، رهبر این پژوهش، می‌گوید: «دستگاه ابداعی ما به بیماران و درمانگران کمک می‌کند تا فرایند درمانی مؤثرتری برای بازتوانی گفتار و افزایش روانی صحبت کردن ایجاد کنند.»