به گزارش خبرگزاری تسنیم، فقط یک معجزه می‌تواند منچستریونایتد را نجات دهد! این باشگاه دیگر توان دستیابی به موفقیتی منطقی و مبتنی بر عقلانیت را ندارد. آموریم هم دیگر در کار نیست. نفر بعدی چه کسی خواهد بود؟

«من همیشه گفته‌ام که فقط یک معجزه می‌تواند ما را نجات دهد.»، عجیب است که سر جیم راتکلیف هرگز این جمله را به‌ طور علنی بر زبان نیاورده است؛ دیالوگی از فیلم «شرلی - میرلی». بعید است که او حتی از وجود چنین فیلمی خبر داشته باشد. با این حال، این فیلم به شکلی شگفت‌انگیز وضعیت منچستریونایتد را توصیف می‌کند؛ چه امروز و چه در تمام سال‌هایی که از دوران پس از سر الکس فرگوسن گذشته است.

«شرلی - میرلی» در نهایت یک کمدی ابزورد است. منچستریونایتدِ مدرن هم دقیقاً در همین ژانر قرار می‌گیرد. در آن فیلم دوقلوهایی حضور دارند؛ حالا در منچستر هم دوقلوها را می‌بینیم: برادران فلچر. البته اینها فقط جزئیات‌ هستند. مسئله اصلی، جوهره ماجراست. هرج و مرج همه‌ جا را فرا گرفته است و تنها یک معجزه می‌تواند واقعاً نجات‌بخش باشد. تفاوت در اینجاست که در «شرلی - میرلی»، همان ابتدا اعلام می‌شود که «آن معجزه واقعاً اتفاق افتاد» اما یونایتد هنوز معجزه خود را ندیده است.

منچستریونایتدِ قرمز به‌ سادگی قادر به اتخاذ انتخابی منطقی و درست نیست. یا شاید دقیق‌تر این باشد که بگوییم: می‌تواند انتخاب کند اما توان پایبند ماندن به آن را ندارد. تغییر می‌تواند در هر لحظه رخ دهد. گذشته پاک می‌شود، صفحه‌ای سفید ظاهر می‌گردد، امیدهای تازه شکل می‌گیرد، ایمانی بی حد و حصر ایجاد می‌شود، سپس مشکلات از راه می‌رسند، ایمان جای خود را به ناامیدی می‌دهد و این چرخه بار دیگر از نو آغاز می‌شود. چرخه‌ای بی‌پایان که به‌ شدت یادآور مسیر تیم دیگری است که لباس قرمز و سفید به تن داشت.

اخراج روبن آموریم؛ چه کسی بیشترین ضربه را خورد؟ سرمربی یا خود باشگاه؟
آموریم نتوانست نتایج مطلوبی بگیرد؛ در این تردیدی نیست و تمام آمارها این موضوع را تأیید می‌کنند. قهرمانی در لیگ اروپا دست‌کم در کوتاه‌مدت می‌توانست نجات‌بخش باشد. جام، سهمیه لیگ قهرمانان و پاداش‌های مالی هنگفت با آن قهرمانی میسر می‌شد، اما در فینال منچستریونایتد به تاتنهام باخت، آنهم به شکلی کاملاً شرم‌آور.

مسئله مهمتر این است که آموریم با برنامه و برای یک پروژه جدی و بلندمدت استخدام شد. وقتی باشگاهی چنین قراردادی می‌بندد، موظف است صبور باشد، اما این مربی پرتغالی فقط کمی بیش از یک سال در منچستر دوام آورد. این را نمی‌توان صبر نامید. او حتی یک فصل کامل هم فرصت کار پیدا نکرد. این بدان معنا نیست که آموریم نباید پاسخگو باشد، اما در چنین شرایطی هر مربی‌ حق دارد بگوید: «به من زمان کافی داده نشد» و رد کردن این استدلال تقریباً غیرممکن است، چرا که هیچ‌کس نمی‌داند اگر به او زمان بیشتری داده می‌شد، چه اتفاقی می‌افتاد. شاید وضعیت بهتر می‌شد.

مشکل اینجاست که یونایتد مدت‌هاست در حال صبر کردن است، آنها دیگر از این وضعیت فرسایشی خسته شده‌اند. همه‌ چیز را امتحان کرده‌اند و باز هم به هیچ نتیجه‌ای نرسیده‌اند. پس از فرگوسن، نام‌های بزرگی روی نیمکت نشستند: لوئیس فن‌خال، ژوزه مورینیو، سپس اریک تن‌هاخ و آموریم، مربیانی که در لیگ‌های دیگر درخشان بودند و به‌ نظر می‌رسید به مرحله استادی رسیده‌اند. یونایتد حتی به مربی خودی‌اش، سولسشایر هم فرصت داد و انصافاً، در میان تمام مربیان پس از فرگی، این نروژی قطعاً بدترین گزینه نبود، اما باز هم آن منچستریونایتد سابق شکل نگرفت.

 مدیران منچستریونایتد واقعاً همه‌ چیز را امتحان کرده‌اند. انواع و اقسام مربیان را آورده‌اند، از هر مسیر ممکن و بدون کم و کاست بازیکن جذب کرده‌اند و نتیجه چیست؟ هیچ. همین‌جاست که به این جمع‌بندی می‌رسیم که فقط یک معجزه می‌تواند کمک کند. هر بار که یونایتد سعی کرده هوشمندانه عمل کند، محاسبه کند و منطقی تصمیم بگیرد، نتیجه‌اش چیزی جز شکست نبوده است. زمان این حقیقت را به‌ وضوح ثابت کرده است.

در این چارچوب، صحبت‌ها درباره الیور گلاسنر که تابستان پیش رو کریستال پالاس را ترک خواهد کرد، نگران‌کننده به نظر می‌رسد. روی کاغذ، او گزینه‌ای بسیار جذاب است. عملکرد درخشان در اینتراخت فرانکفورت و کریستال پالاس، سازگاری کامل با لیگ برتر، آمادگی برای کار با داشته‌ها و انعطاف‌پذیری تاکتیکی بالا گلاسنر را به گزینه‌ای مناسب برای منچستریونایتد تبدیل کرده است. او به نوعی اونای امری اتریشی است. بدون شک، گلاسنر شایسته فرصت در باشگاهی با جاه‌طلبی‌های بزرگ است. ضمن آنکه در تابستان مربی آزاد خواهد بود و حضورش در منچستریونایتد هزینه‌ای نخواهد داشت.

اما باز هم همان مشکل همیشگی احساس می‌شود و این انتخاب بیش از حد منطقی است. تن‌هاخ و آموریم نیز در زمان انتصاب دقیقاً همین‌قدر منطقی به نظر می‌رسیدند و همه می‌دانیم سرنوشت آنها در منچستریونایتد چه شد. انتخاب‌های منطقی در این باشگاه جواب نمی‌دهند! یونایتد به یک معجزه نیاز دارد.

از این زاویه، اگر گلاسنر پیشنهاد را رد کند، خودش یک معجزه خواهد بود. در این صورت، او خودش را نجات می‌دهد و یونایتد هم از امیدهای واهی و آغاز دوباره همان چرخه معیوب از «بازگشت به اوج!» تا اخراجی تلخ و تحقیرآمیز در امان می‌ماند. گلاسنر مربی فوق‌العاده‌ای است و دیدن اینکه آیا می‌تواند در باشگاهی با جاه‌طلبی‌های بزرگ موفق شود یا نه، بسیار جذاب خواهد بود. همتای دوقلوی او، اونای امری شانس خود را در پاری‌سن‌ژرمن و آرسنال امتحان کرد و شکست خورد. اگر گلاسنر موفق شود، یکی از جذاب‌ترین روایت‌های فصل آینده رقم خواهد خورد.

و برای منچستریونایتد، در مسیر جست‌وجوی معجزه آرزوی موفقیت داریم. شاید همه‌ چیز توسط کسی تغییر کند که امروز هیچ‌کس حتی در خود باشگاه روی او حساب نمی‌کند. معجزه‌ها معمولاً همین‌طور اتفاق می‌افتند. البته می‌توان امیدوار بود که یونایتد روزی ساختاری قدرتی منسجم ایجاد و سخت و اصولی کار کند، مربی یا مدیری مناسب برگزیند، به او اختیار بدهد و به موفقیت برسد، اما با توجه به آنچه در سال‌های اخیر از این باشگاه دیده‌ایم، یک معجزه، یک شلیک کور در تاریکی، به‌ مراتب باورپذیرتر به نظر می‌رسد.