برترین‌ها: در روزهای اخیر زمزمه‌هایی در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی شنیده می‌شود که در صدر آن‌ها نام حسن روحانی قرار دارد؛ زمزمه‌هایی که برخی آن را نشانه تلاش دوباره او و حلقه نزدیکانش برای بازگشت به صحنه سیاست تعبیر می‌کنند. منتقدان می‌گویند روحانی و اعوان و انصارش، از جمله محمدجواد ظریف و شبکه‌ای از لابی‌های رسانه‌ای و اروپایی، در پی آن هستند که از فضای به‌وجودآمده در کشور و برخی احتمالات، «ماهی خود را صید کنند» و بار دیگر خود را به‌عنوان یک آلترناتیو سیاسی جا بزنند.

پشت پرده توییتی که برخی تکرارش کردند

برای روشن‌تر شدن این فضا، مرور برخی واکنش‌های اخیر خالی از فایده نیست. روزنامه خراسان در یادداشتی انتقادی درباره مصطفی شریفی‌زارچی، استاد دانشگاه شریف، نوشت: «این رفتارهای متناقض نشان می‌دهد هدف او(شریفی زارچی) تعریف یک دستاورد سیاسی از طریق رادیکال‌سازی فضاست؛ مسیری که در نهایت تنها به نفع نتانیاهو و اسرائیل تمام می‌شود.» به‌زعم نویسنده این یادداشت، ماجرا زمانی جالب‌تر شد که شریفی‌زارچی برای جلب توجه بیشتر، در صفحه ایکس خود به شکلی نامرتبط نوشت: «علی خامنه‌ای رهبر من نیست.»

این اظهار نظر موجی از واکنش‌ها را در پی داشت. نکته خود شریفی زارچی نیست، نکته محتوای آن توییت است که ظاهرا سلبی است اما در بطن خودش خبر از یک پروژه احتمالی می‌دهد. 

نکته قابل توجه دیگر آن است که این توییت شریفی‌زارچی، به‌عنوان یک موتیف، به شکلی تکرارشونده توسط برخی کاربران توییتر بازنشر شد؛ کاربرانی که عمدتاً به جریان نزدیک به حسن روحانی نسبت داده می‌شوند. خود روحانی اما فعلاً سکوت مطلق اختیار کرده و واکنشی علنی به این فضاسازی‌ها نشان نداده است.

حسن روحانی؛ یک امنیتی جاه‌طلب

حسن روحانی به هر حال از نخستین نسل مدیران امنیتی-سیاسی جمهوری اسلامی محسوب می‌شود؛ سیاستمداری که دو دوره ریاست‌جمهوری را تجربه کرد. دوره دوم او اما به‌دلیل ناکامی‌های پرشمار، به‌ویژه در حوزه اقتصادی و معیشتی، با انتقادات گسترده‌ای همراه شد. قرار بود برجام گره‌گشا باشد و تحولات ملموسی ایجاد کند، اما چنین نشد. با این حال، شدت وخامت اوضاع در سال‌های بعد از دولت روحانی به‌گونه‌ای بود که بخشی از جامعه، از سر ناامیدی، به حسرت آن دوره افتاد.

با وجود این، تلاش احتمالی روحانی و اطرافیانش برای تصاحب دوباره برخی موقعیت‌ها، از نگاه منتقدان، بیش از آن‌که جدی باشد، مضحک به نظر می‌رسد. کسی که در دوران ریاست‌جمهوری‌اش از حل بسیاری از مسائل ساختاری ناتوان بود، به‌سختی می‌تواند امروز در قامت «منجی» ظاهر شود. واقعیت آن است که روحانی و حلقه نزدیک به او، به مدد یک باند رسانه‌ای فعال، همچنان در پی اثرگذاری بر افکار عمومی، به‌ویژه طبقه متوسط و بخشی از تحصیل‌کردگان، هستند.

اما حقیقت تلخ این است که هم روحانی و هم اطرافیانش، خود بخشی از مسیری هستند که به بحران امروز انجامیده است. از این منظر، شاید بهترین گزینه برای آن‌ها، بازنشستگی سیاسی باشد. آنان، همانند بسیاری از گروه‌های دوست و دشمن که در این سیستم زیسته‌اند، نهایتاً سهمی از یک ناکامی جمعی دارند.

با یک کنفرانس خوشحالمان کن جناب

در چنین شرایطی، شاید بد نباشد حسن روحانی یک کنفرانس خبری برگزار کند، صریح و شفاف اعلام بازنشستگی سیاسی کند و سودای آلترناتیو بودن را از سر بیرون آورد.