به گزارش خبرنگار مهر، نیم‌فصل اول لیگ برتر با صدرنشینی سپاهان و کسب ۳۰ امتیاز به پایان رسید و پس از آن پرسپولیس با ۲۸ امتیاز و استقلال با ۲۵ امتیاز در رتبه‌های دوم و سوم قرار گرفتند.

این سه تیم در شرایطی چنین جایگاهی را به دست آوردند که نتایج سینوسی و از دست دادن امتیازهای متعدد، نقش مهمی در کاهش میانگین امتیازگیری آنها داشت. به‌طوری که اگر بردهای متوالی این تیم‌ها در هفته‌های پایانی نیم‌فصل رقم نمی‌خورد، حتی همین امتیازها نیز در جدول ثبت نمی‌شد.

نگاهی دقیق‌تر به عملکرد مدعیان قهرمانی نشان می‌دهد هیچ‌یک از آنها موفق نشده‌اند مطابق فرمول‌های مرسوم قهرمانی در لیگ برتر پیش بروند.

در فصل‌های گذشته، تیم‌های قهرمان معمولاً با رعایت یک الگوی مشخص امتیازگیری، یعنی حداقل میانگین بیش از دو امتیاز در هر مسابقه و کسب امتیازهای اضافه در بازی‌های حساس، مسیر قهرمانی را هموار می‌کردند.

با این حال، سپاهان که بهترین عملکرد را در بین مدعیان داشته، در مطلوب‌ترین حالت تنها به میانگین دو امتیاز در هر بازی رسیده و همین موضوع سبب شده تا شاگردان محرم نویدکیا با حداقل حاشیه، صدرنشین دور رفت لیگ بیست‌وپنجم شوند.

پرسپولیس و استقلال نیز شرایطی مشابه داشته‌اند. سرخابی‌های پایتخت به جای ثبات و روند یکنواخت، با فراز و نشیب‌های متعدد امتیاز جمع کرده‌اند و همین بی‌ثباتی، فاصله آنها را با صدر جدول افزایش داده است.

این وضعیت نشان می‌دهد مدعیان قهرمانی هنوز نتوانسته‌اند فرمول موفقیت بلندمدت را پیدا کنند و بیش از هر چیز، به نتایج مقطعی و بردهای مقطعی تکیه داشته‌اند.

بدون شک عدم تحقق فرمول‌های همیشگی قهرمانی در نیم‌فصل نخست، چشم‌انداز نیم‌فصل دوم لیگ برتر را غیرقابل پیش‌بینی کرده است. شرایطی که می‌تواند رقابت را فشرده‌تر و هیجان‌انگیزتر کند، اما در عین حال نشان می‌دهد هر تیمی که بتواند ثبات بیشتری در امتیازگیری داشته باشد و از نوسانات فاصله بگیرد، شانس بیشتری برای رسیدن به جام قهرمانی خواهد داشت.