خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- عفت فلاح: ماه رجب که از راه می‌رسد، گویی آسمان زودتر از زمین خبر می‌دهد؛ دل‌ها نرم‌تر می‌شوند و نجوای دعا، آرام‌آرام در جان‌ها جریان می‌یابد.

رجب، ماه خداست؛ ماهی که نسیم رحمتش پیش از آن‌که به گوش برسد، دل را می‌لرزاند.

پیامبر اکرم ﷺ در فضیلت این ماه فرمودند: «رجب، شهر الله است» و آنان که حرمت این ماه را نگاه می‌دارند و به اعمالش دل می‌سپارند، «رجبیون» نامیده می‌شوند؛ همان بندگان خاصی که در قیامت، فرشته‌ای ندا می‌دهد:

«أین الرجبیون؟» کجایند آنان که رجب را شناختند و به بندگی‌اش برخاستند؟

شرافت این ماه، فراتر از وصف و واژه است؛ چنان‌که امام خمینی (ره)، آن عارف بالله، درباره عظمت رجب می‌فرمایند: «شرافت ماه رجب در زبان‌ها، در بیان‌ها، در عقل‌ها و در فکرها نگنجد.»

رجب، ماه دعا و استغفار است؛ ماهی برای شستن غبار غفلت از دل، ماهی که در آن بازگشت، آسان‌تر و راه توبه هموارتر است.

در میان اعمال پرنور این ماه، ایام البیض جایگاهی ویژه دارد؛ روزهایی از سیزدهم تا پانزدهم رجب که دل‌ها بیش از همیشه مشتاق خلوت با خدا می‌شوند. در این ایام، مساجد مأمن عاشقانی است که با اعتکاف، از هیاهوی دنیا فاصله می‌گیرند و چند صباحی، همه چیز را برای خدا وا می‌گذارند.

امسال نیز آئین اعتکاف در کرمان با استقبالی پرشوری در حال برگزاری است و بسیاری از مساجد مهمان مردمان پیرو جوانی از سراسر استان کرمان هستند؛ استقبالی که جلوه‌ای خاص از آن را می‌توان در حضور پررنگ دانش‌آموزان دید.

نوجوانانی که در اوج دلبستگی‌های دنیای مدرن، داوطلبانه از خانه، آسایش روزمره و ابزارهای الکترونیکی دل بریدند تا تنها، رو به آسمان بایستند و نور را زندگی کنند.

حضور دختران و پسران خوش‌قلب و پاک‌سرشت در این فضای معنوی، تصویری امیدبخش از نسلی است که با وجود تهاجم فرهنگی و غلبه مادیات، هنوز صدای خدا را می‌شنود و تشنه معرفت است. آنان آمده‌اند تا از چشمه زلال بندگی سیراب شوند، جان خود را برای ورود به ماه‌های شعبان و رمضان مهیا سازند و نفس خویش را از آلودگی‌ها پالایش کنند.

عطر اعتکاف دانش آموزی در مسجد امام خمینی کرمان

در این روزها، مسجد امام کرمان نیز عطر اعتکاف گرفته و میزبان دختران معتکفی است که در سایه عبادت و خلوت با پروردگار، از حضور اساتید و برنامه‌های معرفتی بهره‌مند می‌شوند و گام‌هایی استوار در مسیر خودسازی و تعالی برمی‌دارند.

… و چه زیباست این میهمانی بی‌ریا؛ میهمانی‌ای که نه با سفره‌های رنگین، که با دل‌های شکسته برپا می‌شود. در سکوت شب‌های رجب، اشک‌های آرام دانش‌آموزان، دعایی می‌شود برای آینده‌ای روشن‌تر؛ آینده‌ای که از همین محراب‌ها و از همین دل‌های پاک آغاز می‌شود.

اعتکاف، تنها چند روز ماندن در مسجد نیست؛ تمرینِ ماندن با خداست. تمرینِ رها شدن از خود و سپردن دل به نوری که خاموشی ندارد. این نوجوانان، در خلوت عاشقانه خویش، بذر ایمان را در جان می‌کارند تا فردا، در هیاهوی زندگی، چراغ راهشان باشد.

و امروز، مسجد امام کرمان، شاهد لحظه‌هایی است که شاید در نگاه ساده بیاید، اما در ترازوی آسمان، وزنی سنگین دارد؛ لحظه‌هایی که دختران این سرزمین، با دستانی رو به دعا و قلبی سرشار از امید، عهد می‌بندند پاک‌تر بیندیشند، عمیق‌تر زندگی کنند و خدا را نه فقط در این چند روز، که در تمام روزهای عمرشان همراه خویش داشته باشند.

باشد که این خلوت‌های نورانی، آغاز راهی باشد برای بندگی آگاهانه‌تر؛ و نام این نسل، در زمره همان ندا قرار گیرد که روزی در قیامت طنین‌انداز خواهد شد: «أین الرجبیون؟»