به گزارش خبرنگار مهر، بهزاد نبوی فعال سیاسی اصلاح‌طلب در نخستین کنگره حزب عهد ایران اظهار کرد: من برای اینکه بدانم چه باید بگویم، از دوستان مختلف نظر خواستم؛ ابتدا از بچه‌های خود حزب که توضیحاتی دادند و من هم بر همان اساس صحبت‌هایم را آغاز می‌کنم. پیشاپیش عذرخواهی می‌کنم که مثل برخی دوستان، سخنرانی منظم و کلاسیک ندارم. ۸۴ سال سن دارم و راستش در این سن، آدم برای اینکه چیزی را فراموش نکند، ناچار است محورهای صحبتش را یادداشت کند. خواندن از روی نوشته به این معنا نیست که کسی خط داده باشد؛ این‌ها یادداشت‌های خود من است.

وی افزود: بعضی از دوستان، به‌ویژه جوان‌ترها، به من لقب «چریک پیر» می‌دهند. من همیشه گفته‌ام نه چریکم و نه این صفت را قبول دارم، اما واقعیت این است که سابقه‌ای در این زمینه داشته‌ام. سال ۵۱ در یک خانه تیمی مخفی در قلعه‌مرغی دستگیر شدم. هنگام دستگیری تلاش کردم سیانور بخورم، اما به‌دلیل فاسد شدن آن، اثر نکرد. مرا ابتدا به بیمارستان ارتش بردند و بعد به زندان اوین منتقل کردند؛ زندانی که پیش و پس از انقلاب تجربه‌اش را داشته‌ام.

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب بیان کرد: این خاطرات را نمی‌گویم برای افتخار، بلکه برای توضیح اینکه این لقب از کجا آمده است. نکته مهم‌تر این است که بعدها از آن مسیر و از آن نوع نگاه پشیمان شدم. در زندان دوم، با افرادی هم‌بند بودم که می‌گفتند هیچ انقلابی در دنیا بدون هزینه‌های سنگین و پیامدهای تلخ نبوده است؛ از انقلاب فرانسه و روسیه گرفته تا الجزایر، کوبا و ویتنام. حرفشان این بود که انقلاب‌ها اغلب به استبداد می‌انجامند.

نبوی خاطرنشان کرد: من در پاسخ، تجربه شخصی‌ام از الجزایر را مثال می‌زدم. سال ۶۷ که وزیر بودم، به الجزایر رفتم. کشوری که برای استقلالش حدود یک میلیون شهید داده بود. مجاهدان و انقلابیونش در خانه‌هایی بسیار ساده زندگی می‌کردند. در همان سال‌ها که ایران در سخت‌ترین شرایط جنگ بود و چیزی نداشت، آن‌ها از ما می‌خواستند در کشورشان سرمایه‌گذاری کنیم؛ وضع‌شان آن‌قدر دشوار بود.

وی ادامه داد: این‌ها را گفتم تا بگویم تجربه شخصی من، مرا به این نتیجه رسانده که راه‌حل مسائل کشور، نه در تکرار خشونت و انقلاب، بلکه در عقلانیت، اصلاح، وفاداری به عهد و پرهیز از تندروی است؛ مسیری که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم.

ادامه دارد