سال ۲۰۲۱، به‌عنوان سال بین‌المللی ریشه‌کنی کار کودکان تعیین شد و اتحادیه اروپا قاطعانه متعهد به دستیابی به یکی از اهداف توسعه پایدار، یعنی پایان دادن به کار کودکان در همه اشکال آن تا سال ۲۰۲۵ شد. در حالی‌که تعداد کودکان کار از سال ۲۰۰۰ به میزان ۹۴ میلیون نفر کاهش یافته است و سرعت پیشرفت بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۱۶ به طور قابل‌توجهی نزولی شد اما تاثیر همه‌گیری کووید، پیشرفت‌های احتمالی را به خطر انداخت.

با وجود پیشرفت‌ها، کار کودکان هنوز نزدیک به ۱۳۸ میلیون کودک سراسر جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. کودکان در سراسر جهان به‌طور معمول در انواع کارهای با دستمزد و بدون دستمزد مشغول به کار هستند که به آنان آسیب نمی‌رساند، اما زمانی که آنان برای کار خیلی کم سن هستند و در ساعات طولانی کار می‌کنند یا درگیر فعالیت‌های خطرناکی می‌شوند که به دلیل ماهیت یا شرایط خود، احتمالا به سلامت، ایمنی یا اخلاق کودکان آسیب می‌رساند، به‌عنوان کودک کار در نظر گرفته می‌شوند.

کار کودکان، نقض جدی حقوق بشر و آموزش محسوب می‌شود اما به یاد داشته باشید که همه کارهایی که توسط کودکان انجام می‌شود را نباید به‌عنوان کار کودک طبقه‌بندی کرد. سازمان بین‌المللی کار، کار کودکان را کاری تعریف می‌کند که کودکان را از دوران کودکی، پتانسیل و کرامت انسانی محروم می‌کند و برای رشد جسمی و روانی آنان مضر است. این به کاری اشاره دارد که از نظر ذهنی، جسمی، اجتماعی یا اخلاقی برای کودکان خطرناک و مضر است و یا در تحصیل آنان اختلال ایجاد می‌کند.

بر اساس گزارش دیتایونیسف،  کار کودکان، مسئله پیچیده با ریشه‌های عمیق سیاسی و اجتماعی اقتصادی است. هنگام پرداختن به این مشکلات، باید رویکرد جامع و فراگیر اتخاذ کرد و تشخیص داد که کار کودکان هم علت و هم معلول فقر، نابرابری، تبعیض، محرومیت اجتماعی و عدم دسترسی به آموزش است.

آخرین برآوردهای جهانی نشان می‌دهد، ۱۵۲ میلیون کودک که شامل ۶۴ میلیون دختر و ۸۸ میلیون پسر است در کار کودکان مشغول هستند و تقریبا یک نفر از هر ۱۰ کودک در سراسر جهان را تشکیل می‌دهد و تقریبا نیمی از ۱۵۲ میلیون کودک ۵ تا ۱۱ سال سن دارند.

کار کودکان با شرایط بحرانی ناشی از درگیری‌ها و بلایای طبیعی یا انسانی تشدید می‌شود و شروع همه‌گیری کووید-۱۹ سطح کار کودکان را افزایش داده است. تعطیلی موقت مدارس در طول همه‌گیری، بیش از یک میلیارد کودک را در بیش از ۱۳۰ کشور تحت تاثیر قرار داد و به کمبودهای یادگیری برای دانش‌آموزان، به ویژه از خانواده‌های فقیر روستایی منجر شد. نتایج تحقیقات نشان داد که افزایش یک درصدی فقر می‌تواند به افزایش حداقل ۰.۷ درصدی کار کودکان منجر شود.

بر اساس گزارش ای‌ای‌آس،  عوامل اصلی کار کودکان شامل افزایش فقر خانوار، درآمد کم، نامطمئن و بیکاری، فرصت‌های محدود کار مناسب، دستمزدهای پایین، چارچوب قانونی ناکافی و اجرای ضعیف قانون و حمایت از حقوق اساسی، کاهش دسترسی و موانع آموزش رایگان، آموزش با کیفیت پایین، سنت‌ها و هنجارهای اجتماعی فرهنگی، افزایش آسیب‌پذیری اجتماعی و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی، بهره‌کشی از کارگران غیررسمی و خانگی و کار نامنظم و مهاجرت است.

انتهای پیام