به گزارش اقتصادنیوز به نقل از عصر ایران، گِرِگ پِنس (Greg Pence) کارشناس مسائل بین‌الملل در یادداشتی که در میدل ایست مانیتور منتشر شد به موضوع سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران پرداخت و نوشت: مکث رئیس‌جمهور ترامپ در مکث حملات به ایران پیش‌از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، به عنوان ادعایی مبنی بر پویایی دیپلماتیک مطرح شد، نه اعتراف به شکست. این توقف شاهدی بر کارایی مذاکرات توصیف شد؛ اما با نگاهی دقیق‌تر، مکانیسمی متفاوت نمایان می‌شود.

جنگی که قرار بود قدرت را به نمایش بگذارد، به یک بار انتخاباتی تبدیل شده و واکنش رئیس‌جمهور این است که بارزترین هزینه‌های آن را تا زمان اتمام تصمیم‌گیری رأی‌دهندگان پنهان کند.

پس از آن، گزینه از سرگیری مجدد (جنگ با ایران) می‌تواند باز شود.

کاخ سفید اصرار دارد واشنگتن از موضع قدرت مذاکره می‌کند. گزینه‌های نظامی همچنان روی میز باقی مانده‌اند. محاصره دریایی پابرجاست. دولت به جنگ پایان نداده، بلکه تنها تندترین ابعاد آن را از فصل کارزار انتخاباتی پنهان کرده است. این توالی اهمیت دارد.

 این امر به نامزدهای جمهوری‌خواه اجازه می‌دهد بدون خطر فوری شروع حملات جدید یا جهش دوباره قیمت انرژی به کمپین انتخاباتی خود بپردازند، در حالی که این استدلال را حفظ می‌کنند که اقدام مجدد ممکن است بعداً موجه باشد. در واقع هیچ‌چیز حل‌وفصل نشده است؛ همه‌چیز به تعویق افتاده است.

هویت سیاسی ترامپ در خطر است

هویت سیاسی ترامپ مبتنی بر رد مداخلات خارجی پرهزینه و نامحدود بود. جذابیت او برای بخش‌هایی از جنبش ماگا (MAGA) شامل این ادعا بود که رهبران آمریکایی با درگیری‌های برون‌مرزی، منابع را هدر داده و مشکلات داخلی را نادیده گرفته‌اند.

 شعار «اول آمریکا» بیش از آنکه بیانی از قدرت باشد، وعده‌ای پیرامون اولویت‌ها بود.

جنگ ایران آن وعده را تا آستانه فروپاشی تحت فشار قرار داده است.

در ماه فوریه ۲۰۲۶، این مسئله شبیه به یک کمپین فشار به نظر می‌رسید: وادار کردن تهران به پذیرش شرایط واشنگتن. ماه‌ها بعد، این به یک رویارویی فرساینده بدون هیچ راه‌حل روشنی تبدیل شده است.

 افزایش قیمت سوخت، تورم و عدم قطعیت درباره مدت‌زمان ادامه جنگ، آن را به یک مسئله سیاسی داخلی تبدیل کرده است.

اعتماد به نفس مصرف‌کنندگان به دلیل هزینه‌های رو به رشد زندگی که با درگیری با ایران مرتبط بوده، سقوط کرده است.

این وضعیت تنشی ایجاد می‌کند که ائتلاف جمهوری‌خواه به‌سختی می‌تواند آن را تحمل کند. برخی از حامیان، قدرت ملی‌گرایانه و موضعی تهاجمی در قبال ایران را در اولویت قرار می‌دهند. 

برخی دیگر به واسطه وعده‌های اجتناب از جنگ‌های پرهزینه و تمرکز بر نارضایتی‌های اقتصادی در داخل جذب شده بودند. یک درگیری طولانی‌مدت، برآوردن هم‌زمان هر دو را غیرممکن می‌سازد. متوقف کردن حملات پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، راهی برای به تعویق انداختن این حساب‌کشی فراهم می‌کند.

پرسش این است که آیا این مکث گامی واقعی به سوی صلح است یا صرفاً تلاشی برای محافظت از جمهوری‌خواهان در برابر هزینه‌های سیاسی یک جنگ نامحبوب. ممکن است حملات متوقف شده باشد، اما محاصره دریایی به قوت خود باقی است، فشار اقتصادی بر ایران ادامه دارد و هیچ‌یک از طرفین به توافقی پایدار نزدیک‌تر به نظر نمی‌رسند.

ترامپ حملات بیشتر به ایران را پیش از ۳ نوامبر را رد کرده است؛ اما آنچه او رد نکرده، بازگشت به اقدام نظامی پس از اتمام انتخابات است. این توالی به دولت اجازه می‌دهد توقف را به عنوان پیشرفتی کنترل‌شده جلوه دهد، به نامزدهای جمهوری‌خواه اجازه می‌دهد بدون خطر فوری حملات جدید یا جهش قیمت انرژی به تبلیغات بپردازند، و این گزینه را حفظ کند که بعداً استدلال شود اقدام مجدد موجه بوده است.

گزارش‌ها داستانی متفاوت از پیام‌رسانی عمومی روایت می‌کنند. به پنتاگون دستور داده شده است تا برای ازسرگیری احتمالی عملیات در مقیاس بزرگ آماده شود.

 بحث‌های مربوط با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، به یک عملیات بزرگ جدید پیش از انتخابات در هر دو کشور اشاره داشته است. کاخ سفید چنین گزارش‌هایی را نادرست می‌خواند، اما ارتش در حالت آماده‌باش باقی مانده و تدارکات در حال نهایی شدن است.

برای بسیاری از رأی‌دهندگان ماگا که تا حدی به این دلیل از ترامپ حمایت کردند که او وعده پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان را داده بود، یک توقف صرفاً انتخاباتی نشان‌دهنده تناقضی چشمگیر است.

یک جنگ خارجی نامحبوب، وفاداران ماگا را به دموکرات‌ها تبدیل نخواهد کرد. خطر واقعی برای حزب جمهوری‌خواه، فرسایش است: یک درگیری بی‌پایان همراه با قیمت‌های دردناک سوخت، به رأی‌دهندگان ناامید هر دلیل ممکنی را برای کنار گذاشتن رأی‌شان روی میز آشپزخانه می‌دهد.

با حذف تهدید فوری حملات مجدد، ترامپ می‌تواند تلاش کند مانع از تبدیل شدن جنگ به نماد بارز شکست جمهوری‌خواهان شود و توجه را به سمت مذاکرات منحرف کند. اگر درگیری تا ۳ نوامبر نسبتاً آرام بماند، چشم‌انداز جمهوری‌خواهان بهبود می‌یابد.

 اگر دموکرات‌ها کنترل یکی از مجلسین یا هر دو را به دست آورند، نظارت کنگره بر هزینه‌های نظامی و اختیارات جنگی رئیس‌جمهور شدت خواهد گرفت.

توافق مورد نیاز است نه جنگ

انتخابات قرار است به شهروندان در تصمیم‌گیری‌هایی که به نام آن‌ها اتخاذ می‌شود، نفوذ بدهد. هنگامی که یک رئیس‌جمهور می‌تواند موقتاً میزان دیده شدن هزینه‌های یک سیاست را تا زمان به صندوق ریخته شدن آرا کاهش دهد و سپس همان مسیر را از سر بگیرد، این رابطه تضعیف می‌شود.

 رویکرد ترامپ می‌تواند انتخابات میان‌دوره‌ای را به بحثی پیرامون این موضوع تبدیل کند که آیا او تمایل به عقب‌نشینی از جنگ دارد یا خیر، نه اینکه آیا سیاست او در قبال ایران واقعاً تغییر کرده است. 

آمریکایی‌ها از همین الان فشار هزینه‌های فزاینده زندگی را حس می‌کنند و اعتماد مصرف‌کنندگان به شدت کاهش یافته است. یک وقفه کوتاه در جنگ کار زیادی برای کاهش این بار انجام نخواهد داد، چه رسد به اینکه مشکل اصلی را حل کند. آنچه مورد نیاز است، یک توافق دیپلماتیک پایدار است، نه یک وقفه موقت که همان مسائل را حل‌نشده باقی بگذارد.

نه نتیجه مورد نظر جمهوری‌خواه و نه دموکرات در انتخابات به‌طور خودکار مشکل راهبردی را حل نمی‌کنند. ایران محاسبات خودش را دارد.

مقام‌های ایرانی همچنان خواستار لغو تحریم‌ها و پایان دادن به محاصره هستند، در حالی که واشنگتن بر امتیازات بیشتر اصرار دارد. وقفه‌ای که این اختلاف‌نظرها را حل‌نشده باقی بگذارد، ممکن است صرفاً رویارویی بعدی را به تأخیر بیندازد.

پرسش بزرگ‌تر این نیست که آیا ترامپ پیش از انتخابات به وعده خود عمل می‌کند، بلکه این است که برنامه‌اش برای پس از شمارش آرا و فروکش کردن فشار سیاسی چیست.

 اگر هفته‌های آینده به یک توافق قابل‌تأیید که با تضمین‌های معتبر پشتیبانی می‌شود منجر شود، این مکث می‌تواند نخستین گام واقعی به سوی پایان دادن به جنگ باشد. اگر در عوض ۳ نوامبر به عنوان لحظه‌ای تلخ باشد که در آن محدودیت‌های سیاسی از بین می‌روند، در آن صورت این خویشتن‌داری صرفاً کارکردی به عنوان یک مانور انتخاباتی داشته است.

در آن صورت خطر آشکار است. از رأی‌دهندگان خواسته می‌شود ظاهر یک پایان را تأیید کنند در حالی که ابزار ادامه درگیری دست‌نخورده باقی مانده است. رأی‌دهی به تصویب تصمیمی تبدیل می‌شود که از پیش در جای دیگری گرفته شده است.

اگر پس از شمارش آرا درگیری‌ها از سر گرفته شود، پرسش دیگر این نخواهد بود که آیا ترامپ صلح را به ارمغان آورد، بلکه این خواهد بود که آیا حامیان او اصلاً انتخاب واقعی میان صلح و جنگی که تنها به تعویق افتاده بود، داشته‌اند یا نه.