داده‌ها نشان می‌دهد که برای بسیاری از افراد مبتلا به سرطان، درمان با مهارکننده وارسی ایمنی، به‌طور چشمگیری طول عمر را افزایش داده است. برخی از این درمان‌ها، مانند کیترودا (Keytruda ) و اوپدیوو (Opdivo )، به‌ نام‌های تجاری آشنایی تبدیل شده‌اند، با این حال، برای برخی از بیماران، درمان سرطان با مهارکننده وارسی ایمنی، همچنین می‌تواند سیستم ایمنی را به حمله به بافت قلب تحریک کند که عارضه جانبی بالقوه کشنده است. مهارکننده وارسی ایمنی نوعی از ایمنی‌درمانی سرطان است که وارسی ایمنی را هدف قرار می‌دهد و تنظیم و کنترل دستگاه ایمنی را برعهده دارد.  

به گزارش سایت مدیکال‌نت‌ نیوز، اکنون، دانشمندان بیمارستان کودکان «سینسیناتی» آمریکا از کشف راهی برای کاهش چشمگیر این خطر خبر می‌دهند.

چاندراشخار پاساره، مدیر بخش ایمونولوژی بیمارستان کودکان «سینسیناتی» اظهار کرد: این تحقیق، کشف بسیار مهمی را ارائه و چگونگی جداسازی اثربخشی ضد تومور از سمیت قلبی را نشان می‌دهد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای درمان یا پیشگیری از عوارض جانبی مرتبط با سیستم ایمنی در بیماران سرطانی دارد که تحت محاصره نقاط وارسی ایمنی قرار می‌گیرند.

پاساره به همراه جفری مولکنتین، مدیر بخش زیست‌شناسی مولکولی قلب و عروق، به‌عنوان محقق همکار در این پژوهش فعالیت کرد. کاترین واریک، محقق اول و دانشجوی دکترای پزشکی، سرپرستی این تحقیق را بر عهده داشت.

مهارکننده‌های وارسی ایمنی با قطع سیگنال‌های پروتئین‌های وارسی که سلول‌های سرطانی برای پنهان شدن از سیستم ایمنی استفاده می‌کنند، عمل می‌کنند. این امر به سلول‌های تی بدن اجازه می‌دهد تا سلول‌های تومور را شناسایی و از بین ببرند.

از سال ۲۰۱۱، زمانی که اولین دارو (یرووی) در ایالات‌متحده برای درمان ملانوم متاستاتیک (نوعی سرطان پوست) تایید شد، این نوع درمان، نتایج بسیاری از انواع سرطان را متحول کرده است. در واقع، ایجادکنندگان آن، جیمز آلیسون و تاسوکو هونجو، در سال ۲۰۱۸ با کشف خود جایزه نوبل پزشکی را دریافت کردند، با این حال در حدود ۲ درصد از کل بیماران سرطانی که مهارکننده وارسی ایمنی دریافت می‌کنند، این درمان‌ها می‌توانند موجب میوکاردیت، التهاب عضله قلب، شوند. حدود نیمی از این بیماران حتی اگر از سرطان خود جان سالم به در ببرند، در اثر این عارضه جان خود را از دست می‌دهند.

مسیر امیدوارکننده برای پیشگیری

گروه تحقیقاتی برای درک بهتر این عارضه، یک مدل موش جدید را مهندسی کرد که به‌طور دقیق میوکاردیت ناشی از مهارکننده‌های وارسی ایمنی را تقلید می‌کند و سپس، آنان در یک سری آزمایش‌های پیشرفته، عامل اصلی این عارضه را مشخص کردند که فاکتور نکروز تومور مشتق از سلول‌های T CD۸ (یکی از انواع لنفوسیت تی و نوعی گلبول سفید) است.

نکته مهم این است که این عارضه ناشی از مهارکننده‌های وارسی ناشی از خستگی سلول‌های تی اختصاصی سرطان بدن توسط تومورها نیست، بلکه از طریق تولید جدید سلول‌های تی خودواکنشی ایجاد می‌شود که سلول‌های عضلانی قلب سالم را علاوه بر سلول‌های سرطانی به‌عنوان هدف می‌بینند.

این گروه در ادامه نشان داد که در موش‌ها، مسدود کردن پیام‌رسانی فاکتور نکروز تومور به‌طور خاص از طریق محصول ژن گیرنده فاکتور نکروز تومور نوع ۲ (TNFR۲) مانع از شروع چرخه التهابی در قلب می‌شود.

مولکنتین توضیح داد: مهارکننده‌های وارسی به پیام‌رسانی فاکتور نکروز تومور اجازه می‌دهند تا سلول‌های T CD۸ را که مختص آنتی‌ژن‌های روی میوسیت‌های قلبی هستند، تحریک کند که به نوبه خود به آریتمی‌های تهدیدکننده زندگی منجر می‌شود. ما از یک روش مسدود کردن هدفمند فاکتور نکروز تومور برای جلوگیری از این چرخه در مدل‌های موش خود استفاده کردیم. اگر این نتایج در انسان تکرار شود، مسدود کردن فاکتور نکروز تومور باید از سمیت قلبی بدون به خطر انداختن مزایای ضد توموری مهارکننده‌های وارسی ایمنی جلوگیری کند.

مراحل بعدی

تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا یک مهارکننده فاکتور نکروز تومور با تمرکز محدود برای استفاده انسان ایمن خواهد بود یا خیر و اینکه بیمار چه مدت ممکن است نیاز به مصرف چنین دارویی داشته باشد، مورد نیاز است. آنتی‌بادی‌های اختصاصی گیرنده فاکتور نکروز تومور نوع ۲ (TNFR۲) هنوز در مراحل توسعه هستند. این گروه همچنین می‌خواهد تعیین کند که آیا رویکردهای مشابه می‌توانند از عوارض جانبی مرتبط با سیستم ایمنی که بر سایر اندام‌ها تاثیر می‌گذارند نیز جلوگیری کنند یا خیر.

جزئیات این تحقیق در مجله پزشکی تجربی (Experimental Medicine ) منتشر شده است.

انتهای پیام